Το Joystick.com.gr δίνει την ευκαιρία στους αναγνώστες του να γίνουν αρθρογράφοι δημοσιεύοντας τις απόψεις τους. Στο σημερινό άρθρo, ο Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania) μας αναλύει με το δικό του γλαφυρό τρόπο για τους δύο παράλληλους κόσμους στις παραγωγές Βιντεοπαιχνιδιών.
Πιστεύω ζούμε την καλύτερη περίοδο της μέχρι τώρα ιστορίας του gaming, μια χρυσή εποχή που όμοια της δεν έχει ξαναυπάρξει. Μερικές φορές λέμε ότι παλιά ήταν καλύτερα, όμως αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με την ποιότητα των παιχνιδιών, αλλά μάλλον με το ότι κάποιοι από εμάς έχουμε μεγαλώσει οπότε δεν είναι το ίδιο εύκολο να ενθουσιαστούμε. Είναι και που εξαιτίας της πολύχρονης πείρας μας, χάνουμε λίγη από τη μαγεία επειδή έχουμε τη δυνατότητα να βλέπουμε πίσω από την κουρτίνα, κάτι που μας χαλάει την ψευδαίσθηση. Πάντως στις μέρες μας υπάρχουν «τα πάντα όλα», είναι σαν να ζούμε ταυτόχρονα στο παρόν στο παρελθόν και στο μέλλον… θες point and click adventures ποιοτικά, έχεις, θες real time strategy, έχεις, θες racing, έχεις. Μπορεί κάποια είδη games να έχουν χάσει την πρωτοκαθεδρία τους σε σχέση με το παρελθόν, όμως κάθε άλλο παρά έχουν εξαφανιστεί. Θυμάμαι για παράδειγμα να μιλάνε προ εικοσαετίας για τον θάνατο των adventures, και αυτή τη στιγμή έχω μαζέψει τόσα καλά adventure που δεν προλαβαίνω να τα παίξω ούτε σε δυο χρόνια ακόμη και αν δεν κάνω τίποτα άλλο.
Υπάρχουν θα λέγαμε δυο μεγάλοι κόσμοι στο gaming όσον αφορά τον τύπο παραγωγής των παιχνιδιών. Ο ένας είναι αυτός των μεγάλων studio με τις triple a κυκλοφορίες, και ο άλλος αυτός των ανεξάρτητων developers. Ανάμεσα τους υπάρχουν και κάποιες διαβαθμίσεις, όμως εδώ θα κάνουμε μια μαρξιστική ανάλυση και θα εξαφανίσουμε για μεθοδολογικούς σκοπούς τα ενδιάμεσα κοινωνικά στρώματα (ειδικά τα mobile games προς Σιβηρία μεριά), κρατώντας μονάχα τις δυο βασικές τάξεις που χαρακτηρίζουν την σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, την εργατική και την αστ…
…καλά μη βαράτε, τις ανεξάρτητες και τις μεγάλες παραγωγές ήθελα να πω. Αυτοί οι δυο παράλληλοι και αλληλοδιαπλεκόμενοι κόσμοι βρίσκονται αμφότεροι σε μια περίοδο ακμής, με υπέροχους τίτλους να διαδέχονται ο ένας τον άλλο και να συναγωνίζονται για τα περιορισμένα χρήματα μας. Μερικές φορές μάλιστα, οι gamers χωρίζονται σε στρατόπεδα, με τους πιο ψαγμένους να προτιμούν τους ανεξάρτητους τίτλους και τους πιο mainstream να αγοράζουν day one την μια υπερπαραγωγή μετά την άλλη δίνοντας 80αρια για να απολαύσουν υπέροχες οπτικοακουστικές εμπειρίες. Οι περισσότεροι πάντως πατάμε σε δυο βάρκες, προσπαθώντας να πάρουμε τα καλύτερα και από τους δυο κόσμους, εκτός και αν μας περιορίζει η τσέπη μας ή η δύναμη του μηχανήματος στο οποίο τρέχουμε τους εν λόγω τίτλους. Ποια είναι όμως τα κύρια θετικά και ποια τα αρνητικά χαρακτηριστικά της κάθε μιας από τις δυο αυτές μεγάλες κατηγορίες και τι πραγματικά τις κάνει να διαφέρουν;
Στον οικονομικό τομέα οι ανεξάρτητες παραγωγές αναγκάζονται να δεχθούν μια σειρά από περιορισμούς, αφού γνωρίζουν πως το budget τους δεν μπορεί να φτάσει εκείνο των μεγάλων studios. Αυτό αν και εκ πρώτης όψεως μοιάζει ως κάτι αρνητικό, έχει το δίχως άλλο και τις θετικές του επιδράσεις. Ο λόγος είναι ότι οι δημιουργοί αναγκάζονται να εστιάσουν σε ποιοτικά και όχι ποσοτικά στοιχεία του προϊόντος τους με αποτέλεσμα να δημιουργούν πιο έξυπνα και περισσότερο καινοτόμα παιχνίδια. Παιχνίδια τα οποία μάλιστα φοβούνται λιγότερο να ρισκάρουν, αφού ακόμη και αν αποτύχουν δεν θα πέσει έξω ένας προϋπολογισμός τάξεως μεγέθους μιας μικρής χώρας, όπως γίνεται με τις μεγάλες παραγωγές. Τα triple a games, πάλι, είναι δυνατόν να μας εντυπωσιάσουν με τον οπτικοακουστικό τους τομέα, ενώ αν έχουν και ψυχή δύναται να μας πάρουν τα μυαλά στην κυριολεξία.
Το πρόβλημα των μεγάλων studio είναι ότι ένα σημαντικό μέρος των αποφάσεων παίρνεται από διευθυντικά στελέχη που μικρή σχέση έχουν με το δημιουργικό κομμάτι και τα οποία αντιμετωπίζουν την κάθε κυκλοφορία ως ένα παραμετροποιημένο προϊόν και όχι ως ένα έργο τέχνης ή μια ψυχαγωγική εμπειρία. Το αποτέλεσμα είναι να βγαίνουν άψυχα παιχνίδια ζόμπι, που ακολουθούν συγκεκριμένα patterns και τις περισσότερες φορές είναι καταδικασμένα σε μαρασμό. Αυτό δεν σημαίνει πως όποια παιχνίδια αποτυγχάνουν εμπορικά είναι κατ ανάγκη «άψυχα» και όσα πετυχαίνουν είναι κατά κανόνα καλά, υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις, όμως ο βομβαρδισμός ξανά και ξανά με εκδοχή του ίδιου περίπου πράγματος, επειδή αυτό κάποτε έτυχε να πουλήσει, οδηγεί σταδιακά στον εκφυλισμό. Ακόμη και σημαντικές κυκλοφορίες όπως το Battlefield κατάφεραν να κουράσουν, ενώ διάφορα ποδοσφαιράκια τύπου (πάλαι ποτέ) Fifa, μάλλον αγοράζονται από συνήθεια και όχι επειδή έχουν κάτι καινούριο να προσφέρουν από τη μια χρονιά στην άλλη.
Υπήρχε πάντως μια εποχή, όταν το gaming δεν ήταν τόσο διαδεδομένο, που ακόμη και οι τότε δημοφιλείς εταιρίες διατηρούσαν στοιχεία καλώς εννοούμενου ερασιτεχνισμού, τα οποία σήμερα τα συναντάμε σχεδόν αποκλειστικά σε ανεξάρτητους developers. Εταιρίες όπως η Sierra ή ακόμα και η παλιά Blizzard, αν και αγαπημένες από χιλιάδες gamers, δεν είχαν καμία σχέση με τους οικονομικούς κολοσσούς που υπάρχουν στις μέρες μας. Ήταν θα λέγαμε οι εποχές της αθωότητας, χωρίς βέβαια αυτό να αναιρεί ότι ακόμη και τότε ότι η επιδίωξη κέρδους έπαιζε μεγάλο ρόλο στην κυκλοφορία ενός παιχνιδιού. Ακόμη και έτσι όμως, τα games τότε είχαν ένα άρωμα σπιτικού φαγητού. Εταιρίες όπως η Electronic Arts πλέον, όχι μόνο δεν θυμίζουν άρωμα μανούλας, αλλά γίνονται και νεκροταφεία μικρότερων studio αφού τα απορροφάνε και τα εξαφανίζουν σαν μαύρες τρύπες αγοράζοντας τα.
Άλλο ένα ατού των ανεξάρτητων παιχνιδιών είναι ότι κατά κανόνα είναι πιο φτηνά και για τον τελικό καταναλωτή. Αφήστε δε που οι περισσότερες μικρές παραγωγές μη μπορώντας να μισθώσουν το anti copy denuvo, συνήθως την ημέρα της κυκλοφορίας τους βγαίνουν και στα torrents με crack. Δεν λέω ότι πρέπει να το εκμεταλλευτείτε αυτό, αλλά συμβαίνει. Βέβαια συνηθίζεται τα triple a games να έχουν πολύ περισσότερες ώρες παιχνιδιού να προσφέρουν για τα χρήματα που κοστίζουν, αν και κάποιες φορές μασουλάνε χρόνο με την επανάληψη βαρετών και επαναλαμβανόμενων πραγμάτων τα οποία οι παίχτες αναγκάζονται να εκτελέσουν εντελώς ψυχαναγκαστικά. Να εδώ το έχω να πω ubi… όχι δεν θα το πω όχι.
Η άνθιση του χώρου των ανεξάρτητων παραγωγών ενθαρρύνει όμως και πολύ κόσμο να περάσει στην άλλη όχθη, δηλαδή να γίνει από gamer δημιουργός. Περισσότεροι δημιουργοί = περισσότερα games, βοηθάει και το crowdfunding … win win. Βλέπουμε στις μέρες μας να ξεπηδούν μάλιστα και αξιοπρεπείς τίτλοι από έλληνες δημιουργούς. Υπάρχουν και τόσα πολλά εργαλεία πλέον, αλλά και οι βιβλιοθήκες, που σου επιτρέπουν να κατασκευάσεις ένα παιχνίδι εξ ολοκλήρου, ακόμη και αν δεν έχεις γνώσεις προγραμματισμού. Πολλές φορές ακόμη και κάτι φαινομενικά απλό μπορεί να είναι μεγαλοφυές, πάρτε για παράδειγμα το tetris και όχι μόνο.
Συνεπώς κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν βρίσκει κάτι να παίξει στις μέρες μας, εκτός και αν είναι πιο γκρινιάρης και από έλληνα ψηφοφόρο την επομένη των εκλογών, όμως δεν θα έχει δίκιο. Είτε θέλουμε να τη βγάλουμε σε ένα κουτούκι με κρασί και μπουζουκάκι, δηλαδή με μια ανεξάρτητη παραγωγή, είτε θέλουμε να πάμε στο σκυλάδικο να ανοίξουμε σαμπάνιες είτε στο μέγαρο μουσικής για να φορέσουμε φράκο, υπάρχουν για όλους οι ανάλογες προτάσεις gaming, ικανές να μας ψυχαγωγήσουν με κάθε δυνατή ερμηνεία της λέξεως, δεν νομίζετε;
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)
To blog μου poexania.wordpress.com
Η συντακτική ομάδα θα διαβάζει και θα αξιολογεί τα κείμενα που θα μας στέλνετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Joystick (jimmy.gigas@joystick.com.gr) . Και τα καλύτερα κείμενα θα δημοσιεύονται καθημερινά στο joystick community blog.
