Μέσα στην αναμονή της κυκλοφορίας της ανακατασκευής του Prince of Persia: Sands of Time, η Ubisoft, εντός του 2023, αποκάλυψε ένα νέο, αλλά αρκετά διαφορετικό κεφάλαιο της σειράς, το οποίο έφερνε αρκετές ομοιότητες με το παρελθόν της.
Το The Lost Crown έχει έντονες ομοιότητες με παλαιότερους τίτλους της σειράς, όπως το στοιχείο της περιπέτειας που διαδραματίζεται πλέον σε δύο διαστάσεις, αλλά και της κλιμακωτής δυσκολίας, κάτι που η επιλογή του είδους που επέλεξε να υιοθετήσει η Ubisoft Montpellier το απαιτεί ούτως ή άλλως.
Ας εξετάσουμε, λοιπόν, αν άξιζε το ρίσκο που έλαβε η εταιρεία να ξεφύγει από το συνηθισμένο μοτίβο της σειράς ή αν αποτέλεσε απλά μία παρηγοριά μέχρι την κυκλοφορία του remake.
Ο πρωταγωνιστής μας για πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς έχει όνομα. Μάλιστα, είναι και το νεότερο μέλος των Αθανάτων, μίας ομάδας ηρώων υπό την υπακοή της Βασίλισσας της Περσίας. Όμως, η αποστολή διάσωσης που καλούνται να ολοκληρώσουν θα τους οδηγήσει στο Όρος Qaf, καθώς και στην αρχαία πόλη που κατοικούσε ο Θεός του Χρόνου και της Γνώσης, Simurgh. Αυτό το μυστήριο εντείνεται, καθώς ο χρόνος δεν είναι με το μέρος της ομάδας, μιας και δεν ακολουθεί την κοινή του ροή.
Εσείς, ως παίκτης, χειρίζεστε τον Sargon, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο αυτής της αποστολής. Μέσα στις 15 με 20 ώρες που θα περάσετε εντός της αρχαίας πόλης θα μάθετε τι κρύβεται πίσω από αυτή την απαγωγή, καθώς και πολλά περισσότερα πάνω στην ιστορία όχι μόνο της πόλης και του όρους Qaf, αλλά και γενικότερα όλης της Περσίας.
Η εξιστόρηση αυτή γίνεται άμεσα από διαλόγους των χαρακτήρων ώστε να προχωρήσει η πλοκή, αλλά και έμμεσα μέσω κρυμμένων θησαυρών που σε αυτούς καταγράφονται πληροφορίες και ιστορίες για την χώρα, τρόποι που λειτουργούν σε άψογη αρμονία επί του συνόλου. Η επικοινωνία μεταξύ εσάς και των δευτερευόντων χαρακτήρων προσδίδει την αίσθηση του μυστηρίου που κρύβει το όρος, χωρίς απαραίτητα να επαναλαμβάνεται ο ίδιος διάλογος απλά με διαφορετικούς χαρακτήρες.
Η απόφαση της δημιουργίας του νέου Prince of Persia ως 2D Metroidvania φέρεται να ήταν μία σοφή κίνηση για την Ubisoft. Εκτός από το γεγονός ότι είναι μία φρέσκια ιδέα οι δύο διαστάσεις, γεγονός που είχαμε να δούμε σε πρωτότυπο υλικό από το δεύτερο μέρος της σειράς, έχουν καταφέρει να εκτελέσουν άρτια την βασική αίσθηση του Metroidvania. Η κλιμάκωση της δυσκολίας είναι δίκαιη, με το Parry να πρωταγωνιστεί στην μάχη, από τους μικρότερους εχθρούς μέχρι και σε ορισμένες στιγμές στα κύρια Boss Fights που θα συναντήσετε.
Μία από τις μεγαλύτερες ευχαριστήσεις, η οποία είναι και τα ταυτόχρονα στεγνός πόνος, είναι τα Boss Fights. Εντός του The Lost Crown θα βρεθείτε απέναντι σε 9 Bosses που θα δοκιμάσουν κάθε ικανότητα που θα ξεκλειδώσετε μέχρι την στιγμή που θα τα συναντήσετε. Το ένα φαντάζει καλύτερο και πιο περίπλοκο από το άλλο, βάζοντάς σας το καθένα σε διαφορετικό σκεπτικό να το αντιμετωπίσετε. Μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια που έχει προστεθεί σε σχέση με τα υπόλοιπα Metroidvania είναι όταν χάνετε. Κάθε φορά που θα χάσετε σε κάποιο Boss, έχετε δύο επιλογές, είτε να επανέλθετε στο τελευταίο Wak-Wak Tree, τα οποία λειτουργούν ως save points, που αλληλοεπιδράσατε, είτε να ξεκινήσετε την μάχη από την αρχή, χωρίς να χρειαστεί να διασχίσετε την διαδρομή, προσθήκη που σίγουρα μόνο θετική μπορεί να χαρακτηριστεί.
Τα δύο σπαθιά του, η Qyas και η Layla, είναι η κύρια μορφή ζημιάς που θα μπορέσετε να εκτελέσετε, με τις επερχόμενες αναβαθμίσεις να επεκτείνουν το οπλοστάσιό σας. Η μάχη έχει μία αίσθηση χορού, ακόμα και από τις πρώτες αντιπαραθέσεις που θα έχετε με εχθρούς. Ακόμα και για μία φαινομενικά σύντομη διάρκεια, μιας και στις 15 ώρες στην δεύτερη μεγαλύτερη δυσκολία, αν έχετε εμπειρία, θα έχετε δει τίτλους τέλους, υπάρχει ικανοποιητική ποικιλία για να μην υπάρχει μονοτονία.
Μεγάλη σημασία δίνεται και στο Parry, καθώς είναι ένας αρκετά ζωτικός μηχανισμός στο σύστημα της μάχης.
Από την μία, σας αναγκάζει σε ορισμένος εχθρούς να κάνετε ένα βήμα πίσω, περιμένοντας αυτοί να κάνουν την πρώτη κίνηση. Το επιτυχημένο parry σας δίνει ένα παράθυρο ώστε να πάρετε προβάδισμα στην μάχη, ενώ αν αποτύχετε, τότε το χτύπημα του εχθρού θα είναι ακόμα πιο ισχυρό, με ένα δραματικό εφέ να εκρήγνυται μπροστά σας.
Από την άλλη, μετά από μερικά χτυπήματα, το επιτυχημένο parry θα οδηγήσει σε μία εντυπωσιακή εκτέλεση, δίνοντας μία άλλη αίσθηση στην ολοκλήρωση (ή σε μία αλλαγή φάσεων αν μιλάμε για τα boss fights) της μάχης.
Σημαντικό κομμάτι του χορού της μάχης είναι η κινησιολογία. Σαν ένα ακόμα Prince of Persia, το parkour ως μέσο πρόσβασης συγκεκριμένων περιοχών είναι κάτι που περιμένουν οι φίλοι της σειράς και δεν θα απογοητευτούν ούτε και τώρα. Το 2D, οι ικανότητες, ακόμα και η εκμετάλλευση του χρόνου δένουν σε αρμονία για να έχετε μία προκλητική αλλά δίκαιη εμπειρία.
Άξια αναφοράς είναι και το σύστημα ενδυνάμωσης που θα συναντήσετε στο The Lost Crown, το οποίο θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο κατηγορίες.
Το σύστημα με τα Amulets, το οποίο για τους γνώριμους θυμίζει αρκετά τα Charms στο Hollow Knight. Ακόμα και στον τρόπο που θα τα αποκτήσετε, είτε αγοράζοντάς τα, είτε βρίσκοντάς τα τυχαία, είναι όμοιος με τους πρωτομάστορες του είδους, γεμάτος ποικιλία και δίνοντας μία διαφορετική προοπτική στην μάχη, ανάλογα με το Amulet που θα επιλέξετε.
Εκτός αυτού, έχουμε και το Haven, μέρος στο οποίο γίνονται οι αναβαθμίσεις. Ευχάριστη έκπληξη είναι το γεγονός ότι αναβάθμιση δεν δέχεται μόνο το κύριο σου όπλο, αλλά και τα ίδια τα Αmulets.
Ακόμα και ο χάρτης έχει τις ιδιαιτερότητές του, με το σύστημα των αναμνήσεων να κλέβει την παράσταση. Ως ανάμνηση, μπορείτε να τραβήξετε μία φωτογραφία ως mark στον χάρτη, ώστε να την αποθηκεύσετε και να την εμφανίσετε σε πραγματικό χρόνο κατά αίτημα, σύστημα που είναι τόσο πρωτότυπο όσο και ταιριαστό με την όλη αίσθηση της εκμετάλλευσης του χρόνου.
Τέλος, να αναφέρουμε ότι το The Lost Crown έχει πληθώρα από Accessibility Options, δίνοντας την δυνατότητα σε παίκτες με προβλήματα όρασης να βιώσουν στον καλύτερο βαθμό τον τίτλο.
Η επιλογή των δύο διαστάσεων δεν είναι η μόνη αλλαγή που υπέστη η σειρά, καθώς ο εικαστικός τομέας έχει λάβει επίσης μία τεράστια αλλαγή σε σχέση με το παρελθόν, δίνοντας μία αίσθηση ζωγραφισμένου στο χέρι. Την παράσταση κλέβουν οι στιγμές όταν γίνεται το “Perfect Parry”, όπου είναι ένας πανέμορφος ζωγραφισμένος καμβάς. Ακόμα και ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων εκτός των cutscenes τηρεί πιστά το εικαστικό μοτίβο, αλλά με έναν πιο απλοϊκό ρυθμό. Το μόνο παράπονο στον εικαστικό τομέα είναι η “τεμπελιά” σε συγκεκριμένες λεπτομέρειες που σίγουρα θα βρεθούν στην προσοχή του παίκτη.
Παράπονα, βέβαια, υπάρχουν και στον ηχητικό τομέα. Το πρώτο και μεγαλύτερο αφορά το soundtrack, το οποίο σε συγκεκριμένες στιγμές φαντάζει γενικό και δεν προσδίδει κάτι ιδιαίτερο. Όμως, σε αντίθετη μοίρα, κάποιες φορές το OST ταιριάζει σε μεγάλο βαθμό με την εκάστοτε περίσταση. Σε μικρότερη μοίρα είναι το Lip Sync, το οποίο δεν έχει απολύτως κανένα συγχρονισμό, είτε είναι εντελώς εκτός σε σχέση με τα χείλη του ομιλούμενου, είτε δεν ανοιγοκλείνει καν το στόμα. Παρόλα αυτά, το Voice Acting ήταν ταιριαστό με τον κάθε χαρακτήρα, επιβλητικό στους επιβλητικούς και θαρραλέο στους γενναίους.
Παρόλο που το Prince of Persia: The Lost Crown βρίσκεται υπό ανάπτυξη τα τελευταία 3.5 χρόνια, μερικά προβλήματα είναι δυστυχώς φανερά. Στο PC, την πλατφόρμα που κρίθηκε ο τίτλος, το framerate είναι σταθερό και το υποσχόμενο σύμφωνα με τα system requirements που δημοσίευσε η εταιρεία. Όμως, υπάρχουν κάποια bugs τα οποία μπορεί να σας χαλάσουν την ροή, όπως το να μην επιτρέπει στον παίκτη να κάνει άλμα, με ένα σημείο να υπάρχει φανερό Softlock, ευτυχώς όχι σε σημείο που κρίνει την κύρια ροή της ιστορίας.
Αν αυτό που διαβάσετε σας έβαλε σε σκέψεις να δοκιμάσετε τον τίτλο, από σήμερα, στις 11 Ιανουαρίου του 2024, θα είναι διαθέσιμο ένα demo για να δοκιμάσετε και οι ίδιοι τον τίτλο.
Ευχαριστούμε την Ubisoft για την παραχώρηση του παιχνιδιού.
