Σκοτάδι, ένταση, αβεβαιότητα. Αυτά είναι τα στοιχεία που περιμένεις από μια ταινία τρόμου, και οι Unboxholics τα προσφέρουν όλα απλόχερα στην παραγωγή τους “Μην Ανοίγεις την Πόρτα”.
Η ταινία σε βυθίζει σε ένα σύμπαν όπου κάθε σκιά μπορεί να κρύβει μια απειλή, και κάθε ήχος μπορεί να είναι ο τελευταίος που θα ακούσεις.
Η ατμόσφαιρα είναι βαριά από την αρχή, σε πνίγει, με έναν καθαρόαιμο φόβο να κυριαρχεί σε κάθε σκηνή.
Ο Αλέκος κάνει πάλι τα μαγικά του, χρησιμοποιεί τον χαμηλό φωτισμό και τις γωνίες της κάμερας για να δημιουργήσει μια αίσθηση κλειστοφοβίας που σε κρατάει καθηλωμένο, με τις έντονες νότες του Silent Hill να κατακλύζουν την ατμόσφαιρα και το σκοτάδι να σε αγκαλιάζει. Ο Σάκης αυτή την φορά, γίνεται μέρος ενός Horror Night, με το παιχνίδι να παίζει μαζί του, και η Φωτεινή δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, εξωπραγματικό για τα εγχώρια δεδομένα.
Οι λεπτομέρειες είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να σε κάνουν να νιώθεις άβολα, από τα φαναράκια που τρεμοπαίζουν, μέχρι τους ανεξήγητους απόκοσμους θορύβους που ακούγονται στο βάθος. Δίπλα σου. Τους νιώθεις σχεδόν και ένα άγχος σε κυριεύει. Ο ήχος είναι αυθεντικός, αληθινός, μαγικός και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η χρήση της απόλυτης σιωπής, που συχνά διακόπτεται από ξαφνικούς ήχους. Αυτές οι απότομες διακοπές αυξάνουν κατακόρυφα την αίσθηση του φόβου και του απρόβλεπτου, προκαλώντας τους θεατές. Υπήρχαν στιγμές που ο διπλανός μου οριακά ανέπνεε. Το sound design της ταινίας θα πρέπει να διδάσκεται στις αντίστοιχες σχολές και τo soundtrack “Close To You” από την Kid Moxie, θα παίζει στην λίστα του Spotify σου και σε επανάληψη για καιρό.
Οι χαρακτήρες δεν είναι οι συνηθισμένοι ήρωες που συναντάμε σε ακόμα μια ταινία τρόμου. Είναι άνθρωποι με αδυναμίες και φόβους, και οι αποφάσεις τους δεν είναι πάντα λογικές. Αυτό προσθέτει έναν επιπλέον βαθμό ρεαλισμού, καθώς καταλαβαίνεις ότι ακόμα και οι πιο αθώες κινήσεις μπορούν να οδηγήσουν σε καταστροφή. Κάποιες φορές την δική σου.
Η πλοκή είναι σκοτεινή, απρόβλεπτη, με ανατροπές που θα σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι πραγματικά συμβαίνει. Και όταν τελικά φτάνεις στο τέλος, δεν σου παρέχεται καμία εγγύηση ότι όλα θα γυρίσουν στο πρώτο λεπτό για να συνεχίσει η ζωή από εκεί και αυτό είναι ένα μέρος της γοητείας της, η αίσθηση δηλαδή, ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να ανακαλύψεις.
“Μην Ανοίγεις την Πόρτα”, μια ταινία που δεν φοβάται να σε κάνει να στριφογυρίσεις πολλές φορές στην καρέκλα σου, σε πιάνει κατευθείαν από τον λαιμό και αυτό ακριβώς είναι που την κάνει τόσο αποτελεσματική. Αν ψάχνεις για μια εμπειρία τρόμου που θα σε κρατήσει άγρυπνο τη νύχτα, αξίζει σίγουρα τον χρόνο σου.
Και το νου σου. Μην ανοίξεις την πόρτα.
Ευχαριστούμε το Cineplexx που για ακόμα μια φορά μας φιλοξένησε στις αίθουσες του για ακόμα ένα μοναδικό ταξίδι.
