Το Nioh 3 είναι το παιχνίδι που περίμενα να παίξω εδώ και χρόνια. Όχι επειδή αλλάζει τα πάντα, αλλά επειδή παίρνει όσα δούλευαν στα προηγούμενα και τα βάζει επιτέλους σε ένα σύνολο που μοιάζει ολοκληρωμένο.
Στα δύο πρώτα Nioh υπήρχε πάντα μια αίσθηση ότι κάτι έλειπε . Το combat ήταν εξαιρετικό, τα builds είχαν βάθος, αλλά η δομή έσπαγε τη ροή. Εδώ αυτό δεν συμβαίνει. Το παιχνίδι κυλάει. Σε ρουφάει.
Το Nioh 3 είναι το σημείο όπου η σειρά σταματά να δοκιμάζει πράγματα και αρχίζει να δείχνει απόλυτη αυτοπεποίθηση. Δεν πρόκειται για μια επανάσταση, ούτε για ένα παιχνίδι που γκρεμίζει ό,τι προηγήθηκε. Αντίθετα, είναι η πιο ώριμη εκδοχή μιας φόρμουλας που χτιζόταν εδώ και χρόνια. Ό,τι δούλευε στα προηγούμενα κεφάλαια έχει διατηρηθεί. Ό,τι χώλαινε έχει διορθωθεί με τρόπο που φαίνεται προσεκτικά μελετημένος.
Ο κόσμος δεν είναι απλώς μεγαλύτερος, είναι ουσιαστικός
Η μετάβαση σε ενιαίο ανοιχτό κόσμο θυμίζει ξεκάθαρα τη λογική του Elden Ring, αλλά δεν πρόκειται για αντιγραφή. Το Nioh 3 δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Παραμένει Nioh, απλώς του δίνεται χώρος να αναπνεύσει. Ο κόσμος του είναι πιο πυκνός, πιο συγκεντρωμένος στη μάχη και λιγότερο χαλαρός στην εξερεύνηση.
Η εξερεύνηση είναι ίσως το πιο δυνατό κομμάτι του παιχνιδιού. Δεν πηγαίνεις κάπου απλώς για να δεις τι έχει. Πηγαίνεις γιατί ξέρεις ότι κάτι θα κερδίσεις. Τα collectibles πλέον έχουν πραγματικό νόημα. Ό,τι βρίσκεις, σε δυναμώνει. Ό,τι ανακαλύπτεις, σου δίνει πλεονέκτημα. Αυτό αλλάζει όλη τη φιλοσοφία της περιπλάνησης.
Δεν ένιωσα ποτέ ότι χάνω χρόνο. Ακόμα και οι παρακάμψεις είχαν σκοπό. Aκόμα και μια αποτυχημένη εξερεύνηση μπορεί να καταλήξει σε αναγνώριση της περιοχής, κάτι που αργότερα θα αποδειχθεί χρήσιμο.
Combat που αγγίζει κορυφή
Αν το Nioh ήταν πάντα γνωστό για κάτι, αυτό ήταν η μάχη του. Στο τρίτο παιχνίδι, το σύστημα δείχνει πιο καθαρό, πιο στιβαρό και πιο ελεγχόμενο από ποτέ. Το combat παραμένει η καρδιά του παιχνιδιού.
Τα stances επιστρέφουν, η διαχείριση Ki παραμένει κομβική, αλλά το timing αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Υπάρχει μια σαφής επιρροή από το Sekiro: Shadows Die Twice για όσους θέλουν να παίξουν με deflect λογική. Και λειτουργεί. Τα λάθη τιμωρούνται, αλλά όχι άδικα.
Το σημαντικότερο όμως είναι άλλο. Αυτό είναι ίσως το πιο εύκολο Nioh. Και το λέω θετικά. Όχι γιατί έγινε απλοϊκό, αλλά γιατί σου δίνει τόσες επιλογές που δύσκολα θα νιώσεις εγκλωβισμένος. Αν κολλήσεις, μπορείς να αλλάξεις build. Αν ένας boss σε διαλύει, μπορείς να προσεγγίσεις τη μάχη αλλιώς.
Το παιχνίδι δεν σου φωνάζει μάθε το ή φύγε. Σου λέει βρες τον τρόπο σου.
Bossfights που δεν κουράζουν
Τα bossfights είναι από τα πιο διασκεδαστικά της σειράς. Έχουν ρυθμό. Έχουν καθαρές φάσεις. Δεν βασίζονται απλώς σε τεράστια life bars και spam επιθέσεων. Οι επιθέσεις τους διαβάζονται, οι φάσεις εναλλάσσονται με λογική συνέχεια και κάθε λάθος διδάσκει κάτι.
Υπάρχει εκείνη η στιγμή μέσα στη μάχη που καταλαβαίνεις ότι πλέον ελέγχεις εσύ την κατάσταση. Όταν από άμυνα περνάς σε επίθεση. Αυτή η μετάβαση είναι εθιστική. Όταν τα patterns γίνονται κατανοητά και οι αντιδράσεις βγαίνουν φυσικά, η ικανοποίηση είναι τεράστια. Το moveset design είναι προσεγμένο. Μαθαίνεται, αλλά δεν γίνεται προβλέψιμο. Αναμφισβήτητα απότελεί κορυφαία στιγμή στο παιχνίδι.
Builds που δίνουν πραγματική ελευθερία
Οι επιλογές χτισίματος χαρακτήρα είναι τεράστιες. Μπορείς να πας καθαρά melee, μπορείς να επενδύσεις σε magic, μπορείς να παίξεις υβριδικά, μπορείς να στήσεις deflect heavy build. Και το ωραίο είναι ότι σχεδόν όλα δουλεύουν. Δεν υπάρχει μία και μοναδική σωστή λύση.
Δεν υπάρχει η αίσθηση ότι αν δεν παίξεις έτσι, θα υποφέρεις. Υπάρχει χώρος για πειραματισμό. Η σωστή κατανομή πόρων μπορεί να μεταμορφώσει τον τρόπο παιχνιδιού. Και αυτό αυξάνει κατακόρυφα τη διάρκεια ζωής του παιχνιδιού, καθώς ένα δεύτερο playthrough μπορεί να βιωθεί εντελώς διαφορετικά.
Οπτικός και ηχητικός τομέας
Τα γραφικά είναι καλά, όχι όμως εντυπωσιακά. Υπάρχουν όμορφα τοπία και καλοσχεδιασμένες περιοχές, αλλά δεν πρόκειται για τεχνολογικό άλμα. Παρ’ όλα αυτά, η έμφαση έχει δοθεί στην καθαρότητα της δράσης και στην αναγνωσιμότητα της μάχης.
Η μουσική υποστηρίζει την ατμόσφαιρα χωρίς να γίνεται πρωταγωνιστής. Το sound design στη μάχη είναι εκεί που πραγματικά ξεχωρίζει. Το impact των χτυπημάτων, ο ήχος του parry, οι ικανότητες των εχθρών, όλα δίνουν βάρος στις συγκρούσεις.
Ποικιλία και ρυθμός
Η ποικιλία εχθρών και περιβαλλόντων βρίσκεται σε καλό επίπεδο. Δεν φτάνει στην απόλυτη κορυφή, αλλά δεν κουράζει. Το παιχνίδι φροντίζει να εισάγει νέα στοιχεία πριν προλάβει να εγκατασταθεί η μονοτονία.
Ο ρυθμός εξέλιξης είναι σωστά ζυγισμένος. Πάντα κάτι σε περιμένει λίγο παρακάτω. Είτε νέος εχθρός είτε νέος μηχανισμός, το παιχνίδι φροντίζει να διατηρεί το ενδιαφέρον.
Το Nioh που πάντα ήθελα να παίξω
Αν κάτι μένει τελικά από το Nioh 3, δεν είναι απλώς η ποιότητα των μηχανισμών του. Είναι η αίσθηση πληρότητας. Παίζοντάς το, δεν είχα την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα ακόμα κεφάλαιο που δοκιμάζει νέες ιδέες. Ένιωσα ότι πρόκειται για το παιχνίδι που ήθελε εξαρχής να γίνει η σειρά.
Η μάχη έχει φτάσει σε επίπεδο ακρίβειας που δύσκολα συναντάται, η εξερεύνηση έχει αποκτήσει πραγματικό λόγο ύπαρξης και το build crafting προσφέρει ελευθερία χωρίς να διαλύει την πρόκληση. Το σημαντικότερο όμως είναι πως όλα αυτά δένουν μεταξύ τους. Δεν λειτουργούν ως ξεχωριστά συστήματα, αλλά ως ένα ενιαίο σύνολο που υποστηρίζει τον ίδιο στόχο: να σε κρατήσει μέσα στον κόσμο του.
Υπήρξαν στιγμές που μπήκα για λίγο ακόμα και βρέθηκα να παίζω ώρες. Υπήρξαν μάχες που με εκνεύρισαν, αλλά με έκαναν να επιστρέψω καλύτερος. Υπήρξαν περιοχές που άξιζε να ψαχτούν μέχρι το τελευταίο τους μονοπάτι. Αυτή η αίσθηση συνεχούς βελτίωσης και σταδιακής κυριαρχίας είναι που κάνει το Nioh 3 τόσο εθιστικό.
Δεν είναι απλώς ένα καλό soulslike. Είναι ένα παιχνίδι που ξέρει ακριβώς τι θέλει να προσφέρει και το προσφέρει με συνέπεια. Και αυτό, τελικά, είναι που το ανεβάζει επίπεδο.
Ευχαριστούμε θερμά την CD Media για την ευγενική παραχώρηση του παιχνιδιού για τις ανάγκες του review.
