Μια κατάρα που κρατά από το 1986
Η σειρά Castlevania κρατά από πολύ παλιά, το πρώτο παιχνίδι εμφανίστηκε το 1986 στο NES, ενώ, σύμφωνα με τη Wikipedia έχουν υπάρξει 32 συνολικά τίτλοι. Φυσικά, η χάρη των Belmont και του Δράκουλα, που είναι οι πρωταγωνιστές, δεν περιορίζεται μονό σε αυτά τα παιχνίδια, αφού έχει κοσμήσει τον χώρο της pop culture με πολλούς άλλους τρόπους. Cameo εμφανίσεις (βλέπε Dead Cells για παράδειγμα), τηλεοπτική σειρά, cosplay, spin offs, slot machines, κ.α. Είναι τόσο επιδραστικά games, ώστε μια ολόκληρη κατηγορία παιχνιδιών, έχει, έστω και κατά ήμισυ, δανειστεί το όνομα Metroidvania και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Η δική μου πείρα με τη σειρά, ομολογώ, είναι μικρή. Είχα τελειώσει το Lords Of Shadow, είχα παίξει και παρατήσει στη μέση το LOS 2 και έχω και κάποιες μακρινές αναμνήσεις από το Castlevania του Game boy από φίλους που κατείχαν το κασετάκι. Μην περιμένετε λοιπόν συγκρίσεις με τα παλιότερα καθώς έρχομαι σχετικά παρθένος στον κόσμο του Belmont. Επίσης είμαι σίγουρος πως έχω χάσει αρκετές αναφορές στο εδραιωμένο παίζοντας τον πιο πρόσφατο τίτλο. Αυτό που θυμάμαι από τις παλιές εποχές, είναι πως μου είχε κάνει εντύπωση πως ο ήρωας, αντί να πολεμάει με σπαθί ή τσεκούρι, είχε μαστίγιο. Αυτός και ο Indiana Jones, ότι και αν φανερώνει αυτό για τις προτιμήσεις τους στο Sex.
Εμάς θα μας απασχολήσει ο πρόσφατος τίτλος της σειράς, Castlevania με υπότιτλο, Belmont’s Curse, που ήρθε να αναβιώσει το franchise. Η Evil Empire υπογράφει ως δημιουργός του Belmont’s Curse και είναι η εταιρία που μεταξύ άλλων μας έχει δώσει το εξαιρετικό Dead Cells. Θα το πω από τώρα, έχει επιρροές από το Dead Cells αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο ξαναζεσταμένο φαγητό με άλλη φορεσιά, όπως κάποιοι το κατηγορούν. Όχι, έχει τη δική του ξεκάθαρη ταυτότητα. Το προηγούμενο επίσημο παιχνίδι, το 3d Lords of Shadow 2, είχε κυκλοφορήσει το 2014 και -δικαίως- δεν τα είχε πάει τόσο καλά. Αυτή τη φορά επιστρέφουμε σε παραδοσιακή 2d προοπτική που ίσως είναι και αυτή που ταιριάζει περισσότερο στο παιχνίδι. Αντί για τον Belmont, χειριζόμαστε την Belmont, που είναι η κόρη του βασικού ήρωα της σειράς. Αυτή δεν έχει να ζηλέψει κάτι από τον πατέρα της -μάλιστα έχει καλύτερες καμπύλες- αφού ο ίδιος την έχει εκπαιδεύσει σκληρά από μικρή στην τέχνη του πολέμου.
Το παιχνίδι διαδραματίζεται στο Παρίσι, την ώρα που η νεολαία έχει ξεσηκωθεί και ζητά….. εεεε συγνώμη παρασύρθηκα από τα πρόσφατα γεγονότα (Viva La Revolution). Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε στο Παρίσι του 1499, και έχουν βγει τσάρκα όλα τα δαιμόνια που καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους, έχοντας την μετατρέψει από πόλη του φωτός σε πόλη της φωτιάς. Αν κάποιος δημοσιογράφος τους ρωτούσε για τα αιτήματα τους, θα έβρισκαν μια δικαιολογία σε στυλ “τα κτήρια είχαν αθηναϊκές πινακίδες” και μετά θα τον έτρωγαν. Αυτή όμως που δεν λογάριασα όλα αυτά τα δαιμόνια, είναι η Rose Belmont, που θα αποκαταστήσει την τάξη με το σπαθί της, τα ξόρκια της, το μαστίγιο της, αλλά ακόμα και με γροθιές. Από την αρχή το παιχνίδι σε προϊδεάζει πως πίσω από όλα αυτά βρίσκεται ο προαιώνιος εχθρός της οικογενείας, που δεν λέει να μείνει νεκρός, καθότι απέθαντος, ο Δράκουλας ντε.
Εκτός από τους διάφορους εχθρούς και παγίδες όμως, η Rose έχει να αγχώνεται και για την κατάρα που έχει κληρονομήσει από τον Δράκουλα και στην οποία σθεναρά αντιστέκεται από μικρή. Όμως όσο πλησιάζει στο Δράκουλα, το να αντισταθεί σε αυτήν γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο εγχείρημα, από εμάς εξαρτάται άμα θα τα καταφέρει.
Αίμα, φωτιά και pixel
Τα γραφικά του παιχνιδιού διατηρούν μια χρωματική παλέτα η οποία στην αρχή με είχε ξενίσει κάπως, όσο όμως βυθιζόμουν στον κόσμο του, τόσο περισσότερο με κέρδιζε, ενώ μερικά τοπία απεικονίζονται με αριστοτεχνικό τρόπο που σου αποτυπώνεται στο μυαλό. Τα οπτικά εφέ των ξορκιών, τα animation των χαρακτήρων και ο σχεδιασμός τους είναι πάρα πολύ καλός για 2d παιχνίδι, συγκρίσιμα -αν και ελαφρώς κατώτερα- με αυτά του Silver Pines που το θεωρώ τα κορυφαία του είδους στην απεικόνιση. Τα ηχητικά εφέ είναι επίσης όμορφα και σε βάζουν στην ατμόσφαιρα, αλλά η μουσική, στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, μου φαίνονταν κάπως ξύλινη και επαναλαμβανόμενη. Μπορεί σε κάποιους βέβαια να αρέσει περισσότερο, μιας και τα μουσικά γούστα διαφέρουν πολύ από άνθρωπο σε άνθρωπο. Οι επιδόσεις του παιχνιδιού ήταν μια χαρά σε 4k που το έπαιζα στο PC, φαντάζομαι πως με μερικές παραχωρήσεις θα παίζει άνετα και σε παλαιότερα μηχανήματα.
Μαστίγιο, ξόρκια και εθισμός
Το οπλοστάσιο της Rose, εκτός από μια σειρά melee όπλων που διαθέτει, έχει και πολλές μαγείες. Τόσο τα όπλα όσο και οι μαγείες αναβαθμίζονται για να γίνουν πιο δυνατά. Για να αναβαθμίσεις τις μαγείες το παιχνίδι σου περιγράφει τι πρέπει να κάνεις στην κάθε μια από αυτές (πχ να χτυπήσεις με 20 από τους τάδε εχθρούς η να σκοτώσεις 5 εχθρούς ταυτόχρονα κ.α). Τα όπλα τα αναβαθμίζεις, κυρίως, βρίσκοντας και ανοίγοντας τα σχετικά μπαούλα. Η αίσθηση μεταξύ των διαφορετικών όπλων και ξορκιών είναι εντελώς διακριτή και θα συνιστούσα να πειραματιστείτε με όσο περισσότερα από αυτά μπορείτε και να μην κολλήσετε σε ένα συγκεκριμένο build. Εκτός των όπλων και των ξορκιών, το παιχνίδι σας επιτρέπει να χρησιμοποιήσετε και τρία buff αντικείμενα κάθε φορά, των οποίων ο σωστός συνδυασμός είναι ικανός να σας κάνει άτρωτους. Η Rose είναι και κοκέτα, μιας και μπορεί να αλλάξει διάφορα φορέματα, μερικά από τα οποία είναι διαθέσιμα από την αρχή και άλλα πρέπει να τα ξεκλειδώσεις. Δεν προσφέρουν κάτι στους μηχανισμούς της μάχης αλλά είναι μια όμορφη προσθήκη.
Οι εχθροί έχουν μεγάλη ποικιλία και διαφορετική συμπεριφορά στη μάχη. Ο κάθε ένας τους κάνει ένα ή δυο πράγματα, αλλά όταν βρίσκονται στην αρένα πολλοί μαζί, απαιτούν από τον παίχτη χειρουργική ακρίβεια και αντανακλαστικά. Τα αφεντικά είναι και αυτά όμορφα στο σχεδιασμό, ενώ μου αρέσει που διαφέρει πολύ ο τρόπος που πολεμάει το κάθε ένα. Συγκεκριμένα μου άρεσε πολύ ο μηχανισμός ενός boss που κάθε φορά που σε χτύπαγε, ένας αριθμός μέτραγε αντίστροφα. Όταν ο αριθμός αυτός έπεφτε στο μηδέν, τότε ανεξαρτήτως του πόσο health ή healing items είχες, αυτό σε έκανε one shoot kill.
Μιας και μιλήσαμε για healing items, το παιχνίδι σου δίνει 3 μπουκαλάκια τα οποία δεν αυξάνονται ποτέ μόνιμα (εκτός και αν πειράξει κάποιος τα settings του παιχνιδιού), αλλά φτάνουν μέχρι 6 αν σου κάνουν έξτρα μπουκαλάκια drop τα τέρατα. Όταν όμως πάτε στο bonfire θα έχετε πάλι 3. Ναι το παιχνίδι έχει bonfires ή πιο σωστά καθρέφτες οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν bonfires που σας θεραπεύουν, λειτουργούν σαν spawn points αλλά και ξαναγεννούν τους εχθρούς. Το Belmont’s Curse, όπως και πολλά άλλα games, έχει επιρροή από souls, αλλά και τα Souls έχουν επιρροή από Castlevania, οπότε πάτσι.
Η μάχη, η εξερεύνηση και το Platforming είναι οι βασικοί άξονες του παιχνιδιού. Για το κομμάτι της εξερεύνησης συχνά καλείστε να λύσετε γρίφους, που ορισμένες φορές είναι αρκετά δύσκολοι και απαιτούν καλή παρατήρηση του περιβάλλοντος και αποκάλυψη clues. Προσωπικά, σε κάποια σημεία χρησιμοποίησα λύσεις γιατί δεν μπορούσα να βρω που έπρεπε να πάω, συνήθως όμως η καλή παρατήρηση σε ξελασπώνει. Το Belmont’s Curse σου δίνει κίνητρο να θέλεις να τα ανακαλύψεις όλα, αφού σε αποζημιώνει με μυστικά δωμάτια, special items, μπαούλα, κρίσιμα upgrades κλπ. Με τη μάχη μαζεύεις και XP τα οποία σου ανεβάζουν το level. Κάθε φορά που ανεβαίνεις level παίρνεις +1 στην επίθεση και στην άμυνα, όμως υπάρχουν και άλλοι μέθοδοι να βελτιώσεις το χαρακτήρα σου και σχετίζονται με την εξερεύνηση. Το platforming ξεχωρίζει για την ομαλότητα του και 99/100 των φορών που πέφτεις σε κάποια παγίδα είναι επειδή εσύ δεν έκανες κάτι σωστά και όχι επειδή το παιχνίδι σε αδίκησε. Υπάρχουν μηχανισμοί quick travel οι οποίοι όσο ο παίχτης κάνει πρόοδο, γίνονται και πιο εξυπηρετικοί. Να πούμε εδώ, πως αν θες να ταξιδέψεις από καθρέπτη σε καθρέπτη πρέπει να κρατήσεις το χαρακτήρα σου μπροστά του γονατιστό για μερικά δευτερόλεπτα. Αυτός είναι ένας χρήσιμος μηχανισμός τον οποίο το παιχνίδι δεν φανερώνει με ξεκάθαρο τρόπο. Ο χάρτης του είναι πολύ καλοφτιαγμένος και σε βοηθάει να καταλάβεις που έχεις αφήσει μέρη ανεξερεύνητα και που χρειάζεται να κάνεις backtracking. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις το backtracking δεν είναι καθόλου βαρετό, αντιθέτως, ανυπομονείς να πάρεις την απαραίτητη ικανότητα για να μπορείς να έχεις πρόσβαση εκεί που προηγουμένως δεν είχες και να ανταμοιφθείς με καλούδια.
Η δυσκολία του παιχνιδιού γενικότερα μπορεί να προσαρμοστεί σε όλα τα γούστα αφού μπορείς να αλλάξεις τα settings και να μην πεθαίνεις ποτέ. Εδώ να πούμε ότι γενικότερα το παιχνίδι έχει ποικιλία από ρυθμίσεις, όχι μόνο για τη δυσκολία, οι οποίες βοηθούν πολύ τον παίχτη. Εγώ πάντως επέλεξα την default δυσκολία και το παιχνίδι είναι αρκετά βατό, ειδικά άμα ασχοληθείς λιγάκι με τα builds. Αν έπρεπε να πω ένα και μόνο πράγμα για το Belmont’s Curse θα έλεγα πως είναι απίστευτα εθιστικό. Κάθε φορά που γύρναγα στο σπίτι μου, ήθελα να το ανοίξω και να παίξω (είμαι στις 30+ ώρες ως τώρα και θα έχω περάσει τις 40 μέχρι να ανέβει το review). Να σημειωθεί ότι διαθέτει και εναλλακτικούς τερματισμούς.
Καταλαβαίνω ότι ζούμε σε μια περίοδο που έχουμε βομβαρδιστεί από υπέροχα games όμως το Belmont’s Curse χαίρομαι που δεν το έριξα στο απύθμενο πηγάδι του backlog. Είναι μια πολύ καλή προσπάθεια πού, χωρίς να ανακαλύπτει τον τροχό, προσφέρει αρκετές ώρες αγνής διασκέδασης για αυτόν που θα του διαθέσει την απαραίτητη προσοχή.
Ευχαριστούμε την keymailer για την παροχή του κωδικού για τις ανάγκες του Review.
