Ο αγαπημένος μπάτσος του Beverly Hills επιστρέφει μετά από 30 χρόνια για να ξυπνήσει αναμνήσεις του παρελθόντος. Το Axel F αποτελεί αισίως τη τέταρτη ταινία του franchise, με τις προηγούμενες να έχουν κυκλοφορήσει στo πέρασμα των 80s και των 90s. Ο Axel Foley πλέον καλείται να ξεπεράσει τα εμπόδια που βρίσκει μπροστά του σε μια διαφορετική εποχή από αυτή που τον είχαμε συνηθίσει.
Τριάντα χρόνια μετά τα γεγονότα της τρίτης ταινίας, ο Axel (Eddie Murphy) παραμένει αστυνομικός-detective στη πόλη του Detroit υπό την επιτήρηση του παλιού του συνεργάτη και πλέον διοικητή Jeffrey (Paul Reiser). Πολύ σύντομα όμως τα νέα για το κίνδυνο που διατρέχει η κόρη του Jane (Taylour Paige) και η εξαφάνιση του παλιού του φίλου Billy (Judge Reinhold) τον ωθούν να επιστρέψει πίσω στα παλιά λημέρια του Beverly Hills.
Η πλοκή της ταινίας κατευθύνεται στα μονοπάτια που έχουν κάνει το franchise γνωστό. Το Axel F είναι στο πυρήνα του μια κωμωδία δράσης που επιτρέπει στους ήρωες της να ξεδιπλωθούν και να προσφέρουν άφθονη διασκέδαση. Όλα αυτά φυσικά έχοντας στο επίκεντρο τον πρωταγωνιστή μας. Ένα μεγάλο λάθος που κάνουν πολλά legacy sequels είναι να εισάγουν ένα νέο πρόσωπο ως διάδοχο του franchise και στη προσπάθεια τους να το καθιερώσουν μειώνουν σημαντικά την αξία του εμβληματικού χαρακτήρα που καθόρισε το εν λόγω franchise εξαρχής. Ευτυχώς στη συγκεκριμένη περίπτωση η ταινία δεν κάνει αυτό το λάθος και κρατάει τον Murphy στο επίκεντρο της.
Ο Eddie Murphy με τη σειρά του μέσα από τη ταινία δείχνει ξεκάθαρα ότι γεννήθηκε για να παίξει τον Axel Foley. Μέσα από την ερμηνεία του φέρνει την ίδια ενέργεια και διάθεση που είχε και στις προηγούμενες ταινίες, με τη μόνη διαφορά ότι πλέον έχει προσαρμοστεί στο πέρασμα των χρόνων. Ο Axel παραμένει ο έξυπνος και πανούργος detective που μπορεί να διαχειριστεί την οποιαδήποτε κατάσταση ανά πάσα στιγμή αλλά πλέον η γενικότερη στάση του έχει μετριαστεί στη τωρινή του ηλικία.
Πέρα από την αστυνομική δράση η ταινία καταπιάνεται και με τη δεύτερη υπόσταση του Axel, αυτή του πατέρα. Η σχέση του με τη κόρη του κάθε άλλο παρά ιδανική είναι και κατά τη διάρκεια αυτής της περιπέτειας προσπαθεί να τη διορθώσει. Ως αποτέλεσμα θα αναγκαστεί να κοιτάξει βαθιά μέσα του και να αλλάξει τα στοιχεία αυτά που τον οδήγησαν στο σημείο αυτό. Αν και δεν πρόκειται για κάποια πρωτότυπη υλοποίηση του συγκεκριμένου concept, η γεμάτη από ένταση και ψυχή ερμηνεία της Taylour Paige κάνει τη μεταξύ τους σχέση πιο “αληθινή” και μας ωθεί να νοιαστούμε για τη κατάληξη της.
Στο υπόλοιπο cast συναντάμε μία μίξη ηθοποιών από τις προηγούμενες ταινίες καθώς και νέων στο franchise. Οι νέες προσθήκες του cast κουμπώνουν άψογα στο ύφος της ταινίας, με τους πάντα αξιόλογους Kevin Bacon και Joseph Gordon-Levitt να ανταποκρίνονται στο κάλεσμα.
Οι παλαιότεροι ηθοποιοί έχουν σχετικά περιορισμένο χρόνο μέσα στη ταινία, γεγονός που καθιστά τη συμμετοχή τους οργανική και ουσιαστική. Όλοι τους έχουν τις στιγμές τους και δίνουν την αίσθηση της συνέχειας από εκεί που τους αφήσαμε τόσα χρόνια πριν. Γιατί κακά τα ψέματα, γίνεται να έχουμε ταινία Beverly Hills Cop χωρίς τη τριάδα των Foley, Rosewood και Taggart;
Δυστυχώς στη προσπάθεια της να επαναφέρει τη νοσταλγία των προηγούμενων χρόνων, η ταινία αμελεί να αφιερώσει χρόνο ώστε να αναπτύξει τους κακούς της. Το καστάρισμα του Kevin Bacon δίνει μία βαρύτητα στο ρόλο του συγκεκριμένου ανταγωνιστή αλλά δεν αρκεί για να μας δώσει ουσιαστικό βάθος στα κίνητρα και τις ενέργειες του.
Στη σκηνοθεσία ο Mark Molloy (ο οποίος μάλιστα κάνει το ντεμπούτο του σε αυτή τη ταινία) δείχνει ότι θέλει να προσεγγίσει τη ταινία σεβόμενος την ιστορία των προηγούμενων ταινιών. Από την εναρκτήρια σκηνή και καθόλη τη διάρκεια της ταινίας η δράση έχει σκηνοθετηθεί πιστά στο πνεύμα των ταινιών των 80s και των 90s, χωρίς να παρασέρνεται από την υπερβολή των σύγχρονων blockbusters. Προσωπικά θεωρώ ότι έπραξε σωστά καθώς οτιδήποτε ακραίο σε αυτό το τομέα θα οδηγούσε σε σοβαρή απόκλιση από τη ταυτότητα του franchise.
Την ίδια προσέγγιση συναντάμε και στη μουσική, με τον Lorne Balfe να έχει πάρει το κλασικό soundtrack της σειράς και να το έχει εκσυγχρονίσει με τέτοιο τρόπο που να έρχεται σε αρμονία με την αρχική δουλειά του Harold Faltermeyer. Επίσης κατά τη διάρκεια της ταινίας ακούμε retro τραγούδια τα οποία μας ταξιδεύουν στο κλίμα των παλαιών δεκαετιών και αναβιώνουν τις αναμνήσεις μας. Η μοναδική “παραφωνία” έρχεται με τους τίτλους τέλους όπου ακούγεται το “Here We Go!” του Lil Nas X, το οποίο λόγω του ύφους και του ρυθμού του δεν ταιριάζει καθόλου με το υπόλοιπο soundtrack της ταινίας.
Το Beverly Hills Cop: Axel F αποτελεί ιδανικό παράδειγμα στο πως πρέπει να γίνονται τα legacy sequels. Με έναν εξαιρετικό Eddie Murphy να επιστρέφει δριμύτερος και με σεβασμό στο αρχικό υλικό, η ταινία αποδεικνύει περίτρανα ότι όχι μόνο έχει λόγο ύπαρξης αλλά και ότι το franchise έχει ακόμα πολλά να προσφέρει. Όσοι αγαπήσατε τις αρχικές ταινίες τότε δεν έχετε παρά να συντονιστείτε στη συχνότητα του Netflix και να διασκεδάσετε με τη ψυχή σας.
