Το Joystick.com.gr δίνει την ευκαιρία στους αναγνώστες του να γίνουν αρθρογράφοι δημοσιεύοντας τις απόψεις τους και o Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania) κάνει την αρχή σχολιάζοντας τα πιο πρόσφατα χλιαρά Gaming Events.
Υπάρχει γενικότερα τα τελευταία χρόνια μια συζήτηση γύρω από την ικανοποίηση που προσφέρουν (ή που δεν προσφέρουν) τα διάφορα event στο χώρο του gaming στους ίδιους τους ενδιαφερόμενους, δηλαδή στους gamers. Δεν είναι λίγες οι φορές που μένουμε κολλημένοι στις οθόνες μας, περιμένοντας μια παρουσίαση της μιας ή των δυο ωρών, μόνο και μόνο για να απογοητευτούμε στο τέλος επειδή δεν πήραμε αυτό που θέλαμε ή και να χαρούμε επειδή κάτι από αυτά που παρουσιάστηκαν μας χτύπησε νεύρο.
Ανεξαρτήτως όμως τι θα εισπράξουμε εν τέλει από τη μια ή την άλλη παρουσίαση, η βιομηχανία γύρω από το gaming έχει αποκτήσει εδώ και τουλάχιστον μια δεκαπενταετία τέτοια χαρακτηριστικά, ώστε να ευνοεί την ακραία δημιουργία hype (ας το πούμε στα ελληνικά «φανατισμένη προσμονή»), παίζοντας έτσι με τις προσδοκίες των … παικτών στους οποίους τάζει λαγούς με πετραχείλια. Το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές οι gamers να μένουν με το joystick στο χέρι, από υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν ή από φαντασιώσεις που, ανταποκρινόμενοι στο γενικότερο κλίμα, είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι στο κεφάλι τους. Πάντως για τις εταιρίες αυτό αποτελεί στρατηγική μάρκετινγκ που πουλάει τα προϊόντα τους, ακόμα και ένα χρόνο πριν τα προϊόντα αυτά φτάσουν στα ράφια, μέσω των προπαραγγελιών, είτε αυτά τα ράφια είναι virtual είτε φυσικά.
Εμείς οι απλοί gamers, όσο υποψιασμένοι και αν είμαστε και όσα χρόνια και αν έχουμε στο κουρμπέτι, πώς να το κάνουμε, γινόμαστε θύματα όλης αυτής της κατάστασης που λαμβάνει –χωρίς υπερβολή- διαστάσεις πλύσης εγκεφάλου. Συνεπώς καταλήγουμε να θέλουμε τη «δόση» μας, την οποία ελπίζουμε να εισπράξουμε σε κάθε event, με το tolerance να αυξάνει όπως και στην πραγματική χρήση ουσιών, οπότε χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ποσότητα και ένταση για να «νιώσουμε».
Αυτή μας τη φαγούρα γίνεται όλο και δυσκολότερο να την ξύσουμε, διότι πλέον λίγα πράγματα μένουν κρυφά και όταν φτάσει κάθε φορά η στιγμή του event έχουμε φάει τόσα spoiler από τα εκατομμύρια κανάλια στο YouTube, ώστε το μόνο που είναι ικανό να μας εκπλήξει να είναι μια πιθανή εισβολή εξωγήινων… που και πάλι κάποιοι θα γκρινιάξουν. Όμως υπάρχουν και πράγματα που ακόμα μας γκαβλώνουν, έστω και αν πνίγονται ανάμεσα σε παρουσιάσεις για games as a service και mobile gaming εμπειρίες. Τέτοια ήταν για παράδειγμα η πρώτη ανακοίνωση του Elden Ring ή του Resident Evil 4 remake αλλά και του Silent Hill 2 remake. Το wow factor όταν μάθαμε για αυτά τα παιχνίδια ήταν ικανό να μας κάνει να συγχωρήσουμε μια δυο ώρες τίγκα στις mobile gaming παρουσιάσεις. Το καλύτερο από όλα είναι ότι και τα παιχνίδια αυτά φάνηκαν αντάξια των προσδοκιών όταν κυκλοφόρησαν.
Έχοντας πει όλα τα παραπάνω θα αναρωτηθεί κανείς…. «ναι οκ, και είναι τόσο κακό να θέλω να εντυπωσιαστώ από μια παρουσίαση;». Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, όμως καλώς ή κακώς υπάρχει από πίσω μια ολόκληρη βιομηχανία που το κύριο της μέλημα είναι να βγάλει κέρδος και η όλη δική σου εμπειρία την ενδιαφέρει μόνο στο βαθμό που θα καταφέρει να σου πάρει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα λεφτά. Υπό μια έννοια, όλη αυτή η προσπάθεια δημιουργίας hype βάζει την ίδια την εμπειρία του παιχνιδιού στο παρασκήνιο και φέρνει μπροστά, επειδή την εξυπηρετεί οικονομικά, την εναγώνια προσμονή, τα πυροτεχνήματα, τις φήμες, τις με το σταγονόμετρο πληροφορίες και γενικά μια «χορογραφία» των πωλήσεων που τείνει να καταναλώνει όλο και περισσότερο κόπο και ταλέντο στο marketing και όχι στο τελικό προϊόν, το ίδιο παιχνίδι δηλαδή. Έτσι συμβαίνει πολλές φορές μετά τα πυροτεχνήματα να δούμε τρελές «κάλτσες», κατά την προσφιλή ορολογία του καναλιού.
Μπορούμε εμείς σαν καταναλωτές να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτή η ισορροπία; Ίσως όχι και πολλά, αν αληθεύει δηλαδή ότι οι παραδοσιακοί gamers έχουμε καταντήσει να είμαστε το μικρότερο κομμάτι της πίττας (αν και νομίζω ότι μας λείπει σε νούμερα το βάζουμε σε ψυχή). Επίσης δεν είναι ότι δεν βγαίνουν καλά παιχνίδια, η αγορά έχει μεγαλώσει πολύ και έτσι παίρνουμε και εμείς αυτό που θέλουμε, ειδικότερα το 2023 είναι μια χρονιά που φέρνει πολλά καλούδια (δυστυχώς με το κόστος ολοένα να αυξάνει και είναι και αυτό κάτι που αξίζει να συζητηθεί). Αυτό που τελικά μας φοβίζει ίσως είναι το μέλλον, η προέκταση δηλαδή αυτών των τάσεων που βλέπουμε να φουσκώνουν. Δεν βαριέσαι όμως… ζούμε σε μια εποχή που ο γενικότερος προβληματισμός και οι ενατενίσεις του μέλλοντος, είτε μέσα από την τέχνη είτε μέσα από την πολιτική είτε μέσα από την καθημερινότητα, έχουν συνηθίσει να μας προβάλλουν δυστοπίες και αυτό είναι κάτι πολύ πιο ανησυχητικό.
Η συντακτική ομάδα θα διαβάζει και θα αξιολογεί τα κείμενα που θα μας στέλνετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Joystick (jimmy.gigas@joystick.com.gr) . Και τα καλύτερα κείμενα θα δημοσιεύονται καθημερινά στο joystick community blog.
