fbpx
Home HOT DAHMER | The Review

DAHMER | The Review

Γράφει ο/η Βαγγέλης Σαμαράς

Η νέα σειρά παραγωγής του Ryan Murphy (American Horror Story, Glee, The Politician) σε συνεργασία με το Netflix έχει προκαλέσει αρκετό “buzz” τις τελευταίες μέρες και όχι άδικα καθώς ξεδιπλώνει το ιστορικό και την προσωπικότητα του κατά συρροή δολοφόνου Jeffrey Dahmer, υπεύθυνο για 17 ανθρωποκτονίες,  που έδρασε στο Milwaukee στα τέλη των 80s. Μπορεί σε εμάς στην αντίπερα όχθη του ατλαντικού να μην είναι ευρέως γνωστός αλλά στη συλλογική μνήμη των ΗΠΑ παραμένει ακόμη και μετά από δεκαετίες ως μια από τις πιο απεχθείς φιγούρες της σύγχρονης ιστορίας τους.

Στον ομώνυμο ρόλο πρωταγωνιστεί ο Evan Peters, δίνοντας ίσως την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, δείχνοντας απίστευτη προσήλωση όχι μόνο στην ομοιότητα με τον ίδιο τον κανίβαλο του Milwaukee, αλλά και στις διάφορες ιδιομορφίες του, από τον τρόπο ομιλίας του, το ύφος μέχρι και την κινησιολογία του, δίνοντας έτσι απίστευτο βάθος αλλά και μπόλικες στιγμές έντασης σε έναν ήδη πολύπλοκο και αποτρόπαιο χαρακτήρα. Εξίσου αξιόλογη και αρκετά συναισθηματική ερμηνεία μας δίνει και η Νiecy Nash ως Glenda Cleveland, της προβληματισμένης γειτόνισσας του Dahmer σε έναν ρόλο “Κασσάνδρας”, προσπαθώντας μάταια να ειδοποιήσει τις αρχές για τις φρικαλεότητες που συμβαίνουν στο δίπλα της, με τους αστυνομικούς να την αγνοούν επιδεικτικά.  Η σειρά προσπαθεί μέσω του ρόλου της Glenda ως “αντίβαρου” αλλά και των θυμάτων του Dahmer να αφήσει ένα κοινωνικό σχόλιο για τις ανισότητες και τον ρατσισμό που υπήρχε ακόμη στις αρχές τις δεκαετίας του 1990, με τους φτωχούς έγχρωμους αλλά και τους ομοφυλόφιλους της εποχής να μη χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και σεβασμού. Τον ρόλο του τραγικού πατέρα που παλεύει τόσο με τους προσωπικούς του δαίμονες όσο και του γιου του, ερμηνεύει ο Richard Jenkins.

Στον τομέα της σκηνοθεσίας η σειρά δεν εντυπωσιάζει αλλά ούτε και απογοητεύει, όχι λόγω τεχνικής αλλά κυρίως λόγω “χώρου” καθώς το μεγαλύτερο κομμάτι χρόνου των περισσότερων επεισοδίων επικεντρώνεται στο επίμαχο διαμέρισμα ‘213’ δημιουργώντας έτσι ένα επίκεντρο στο οποίο όλα τα υπόλοιπα περιστρέφονται γύρω του. Οι πέντε σκηνοθέτες που έχουν αναλάβει τα επεισόδια (Jennifer Lynch, Paris Barclay, Clement Virgo, Gregg Araki, Carl Franklin) δίνουν την εντύπωση μιας επιτηδευμένης ομοιομορφίας χωρίς να δοκιμάζουν να βγουν από την πεπατημένη, με τα αργά και κοντινά πλάνα να προσπαθούν να αποβάλλουν την ταμπέλα του documentary κάτι το οποίο ίσως να μη λειτουργεί τελικά όσο θα ήταν αναμενόμενο. Παρόλα αυτά η σκηνοθεσία είναι αρκετά σύγχρονη με το κομμάτι της φωτογραφίας να είναι ίσως το ισχυρότερο, δημιουργώντας μια αρκετά άβολη και άρρωστη ατμόσφαιρα στις σκηνές του διαμερίσματος δίνοντας του μέσω των σκοτεινών φωτισμών του και της μουντής  χρωματικής παλέτας έναν μακάβριο χαρακτήρα και έναν έξυπνο παραλληλισμό με τον σκοτεινό ψυχισμό του Dahmer. Στα θετικά θα συμπεριλάβω την πολύ καλή και σωστή χρήση του απαραίτητου “gore” σε μερικές σκηνές που αποτελούν highlights της σειράς καθώς και η χρήση ρεαλιστικών props της εποχής, όπως οι polaroid των θυμάτων αλλά και το 1:1 στήσιμο του σκηνικού του διαμερίσματος, με έμφαση σε λεπτομέρειες και αναφορές του πραγματικού crime scene.

Στο σεναριό της η σειρά έχει κάποια μικρά προβλήματα ταυτότητας, με τους δημιουργούς να προσπαθούν να επικοινωνήσουν κατά την άποψη μου λανθασμένα, ότι η σειρά θα πρέπει να λειτουργεί ως υπενθύμιση για τα αδικοχαμένα θύματα αλλά και τον ερασιτεχνικό και ρατσιστικό αν μη τι άλλο τρόπο με τον οποίο χειρίστηκαν οι αρχές την υπόθεση και όχι μόνο ως μια βιογραφία του Dahmer, αλλά εν τέλη μάλλον συνέβη το ακριβώς αντίστροφο κάτι το οποίο αποτυπώνεται και από το feedback των θεατών καθώς και από το backlash που προκλήθηκε από αρκετές από τις οικογένειες των θυμάτων αλλά και διαφόρων ακτιβιστών της LGBTQ κοινότητας. Ενδιαφέρον βρήκα ένα μικρό flashback προς το κλείσιμο της σειράς, με έναν άλλο περιβόητο κατά συρροή δολοφόνο το οποίο αφήνει ίσως ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός δευτέρου κύκλου, η ίσως και την δημιουργία μιας ανθολογίας στα πρότυπα του AHS, με βιογραφίες διαφόρων Serial Killers.

Κλείνοντας, θα πω ότι η σειρά θα αφήσει αρκετά ικανοποιημένους τους λάτρεις του true crime genre και όχι μόνο, αλλά και ότι η διάρκεια του καθώς και η θεματική του καταφέρνουν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον και προσφέρονται για binge watch. Αν διαθέτετε “γερό στομάχι” και αν οι “έντονες δυσοσμίες” δεν σας προκαλούν αποστροφή, τότε ετοιμαστείτε για μια τρελή κούρσα συναισθημάτων.

Βαθμολογία: 7

You may also like