Το Exit 8, είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν χρειάζονται μεγάλα budget ή εκτυφλωτικά εφέ για να καρφωθούν στο μυαλό σου.
Ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία τρόμου που δεν παίζει με τις φρικαλέες σκηνές αίματος ή τα jump scares, αλλά με το ανείπωτο, με αυτό το ανεξήγητο, σχεδόν αρχέγονο άγχος ότι κάτι δεν πάει καλά, παρόλο που όλα γύρω σου μοιάζουν… φυσιολογικά. Εσύ όμως το νιώθεις.
Πρόκειται ουσιαστικά για μια κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου indie παιχνιδιού, The Exit 8, το οποίο κατάφερε να ξεχωρίσει ακριβώς λόγω αυτής της liminal ατμόσφαιρας, της διαρκούς αίσθησης πως βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σε έναν χώρο που μοιάζει γνώριμος, αλλά ταυτόχρονα ξένος και εχθρικός.
Η ταινία διαδραματίζεται εξ’ ολοκλήρου σε έναν ατελείωτο και…αποστειρωμένο διάδρομο σταθμού μετρό, όπου ο πρωταγωνιστής, με την ονομασία “ο χαμένος άνδρας”, προσπαθεί να βρει την έξοδο 8 μέσα από ένα παιχνίδι παρατήρησης, όπου κάθε μικρή ανωμαλία απαιτεί επιστροφή στην αρχή της διαδρομής, αλλιώς προχωράει, αλλά ένα λάθος αρκεί για να τον γυρίσει πίσω, δοκιμάζοντας τα όρια του πρωταγωνιστή, όσον και του θεατή. Ναι, είναι τόσο έντονο.
Η ταινία επεκτείνει το concept του παιχνιδιού με έναν έξυπνο και απόλυτα σεβαστό τρόπο απέναντι στο παιχνίδι. Αντί να γεμίσει τα κενά με υπερβολικές εξηγήσεις, επιλέγει να χτίσει μια εμπειρία σχεδόν υπνωτιστική, δεν δείχνει τέρατα, δείχνει μικρές λεπτομέρειες που δεν κολλάνε, κάποιος που περπατάει περίεργα, ένα φως που τρεμοπαίζει, μια στάση σώματος που “δεν είναι ανθρώπινη”, όπου στην πραγματικότητα σε κάνουν να αμφισβητείς αυτό που βλέπεις, ή να πιστέψεις τελικά σε μια ενοχλητική αλήθεια.
Η σκηνοθεσία είναι μελετημένη στην παραμικρή της κίνηση, η κάμερα μένει αμείλικτα σταθερή, σαν να παρακολουθεί, σαν να γνωρίζει κάτι που ο θεατής δεν ξέρει. Ο ήχος, ίσως το δυνατότερο σημείο της ταινίας, μεταμορφώνει την κάθε σιωπή σε απειλή. Είχα να νιώσω την ίδια απειλή από το A Quite Place, όπου έλαμπε δια της απουσίας του.
Και όταν τελικά ο τρόμος αποκαλύπτεται, δεν θα δεις ένα πλάσμα ή ένα αφιλοξενο τοπίο, αλλά την ιδέα της παγίδευσης, της επανάληψης, της απουσίας εξόδου, που σου δίνει την αίσθηση ότι σου κόβει τον αέρα και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα. Ο πρωταγωνιστής κοιτάει συνεχώς σημάδια, προσπαθώντας να καταλάβει πού βρίσκεται ο κίνδυνος και αυτό τον κάνει να χάνει την πραγματική έξοδο.
Το πραγματικό Exit 8 δεν είναι μια πινακίδα, είναι μια προσδοκία που συνεχώς διαψεύδεται.
Παρά την απλότητά του, το Exit 8 λειτουργεί σαν μάθημα κινηματογραφικού μινιμαλισμού. Είναι μια ιστορία τρόμου που δεν φωνάζει, ψιθυρίζει, σιωπά.
Και αυτός ο ψίθυρος, αυτό το ανεπαίσθητο “κάτι δεν πάει καλά”, τελικά είναι πιο ανατριχιαστικός από οτιδήποτε πιο κραυγαλέο θα μπορούσε να προσφέρει. Μια ταινία, που γίνεται εμπειρία και θα αγαπήσουν όσοι εκτιμούν τον υπόγειο, ψυχολογικό τρόμο και την αίσθηση ότι ο εφιάλτης δεν βρίσκεται μπροστά σου, αλλά γύρω σου. Και, χειρότερα, ότι μπορεί να μην τελειώνει ποτέ, μέχρι να αποφασίσεις να σπάσεις εσύ αυτή την σιωπή. Να κοιτάξεις στα ίσια το πρόβλημα.
