Τα τελευταία 3 χρόνια πάρα τις προσπάθειες μου να δω το gaming όπως το έβλεπα και το ένιωθα κάποτε, με βρίσκει να αποτυγχάνω και να κρατάω μια στάση κάπως κρύα και απόμακρη, με λίγες εξαιρέσεις κατά καιρούς που ίσως κάποιο παιχνίδι με βάλει στην ψυχοσύνθεση ενός μικρού παιδιού. Η ψυχοσύνθεση αυτή σε κάνει που βιάζεσαι να γυρίσεις σπίτι να ανοίξεις ξανά ένα παιχνίδι, η θέληση εκείνη που πιάνεις τον εαυτό σου να λέει επαναλαμβανόμενα “ελα νταξει 10 λεπτά ακόμα δεν θα πειράξουν ” και η μαγεία του να χάνεσαι σε έναν τρισδιάστατο άλλο κόσμο έχει γίνει πλέον παρελθόν. Φταίω εγώ που μεγαλώνω; Φταίει που η πραγματικότητα με έχει μετατρέψει σε έναν βαρετό ενήλικο με υποχρεώσεις και δουλειές; Φταίει η κακιά η μοίρα;
Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρος για κανένα από όλα αυτά, εκτός από ένα συντελεστή που είναι εξόφθαλμα λόγος να μου ξινίζει το αντικείμενο που πριν αγαπούσα δίχως δεύτερη σκέψη. Το Gaming Community και ότι αυτό περιλαμβάνει. Κατά καιρούς διαβάζω σχόλια, άρθρα και βλέπω βίντεο που ειλικρινά με κάνουν να θέλω να κάνω την οθόνη του υπολογιστή μου boomerang από τον τρίτο.
Αισθάνομαι ότι έχει χαθεί πλήρως ο έλεγχος και αυτό είναι πια μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς μας, όταν κάτι που έχει δημιουργηθεί με βασικό σκοπό να σε διασκεδάσει και να σε ψυχαγωγήσει καταλήγει είναι η αίτια δημιουργίας ενός φαύλου κύκλου αντίλογων που γίνονται ψυχοφθόροι ε τότε κάτι έχει πάει τέρμα λάθος.
Η ρίζα του προβλήματος δεν είναι καμιά εταιρεία, κανένα gaming κανάλι και κανένα site, όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο Community και κατ’ επέκταση στον καθένα μας ξεχωριστά. Fanboyism, τυφλή εμπιστοσύνη, έλλειψη κριτικής σκέψης, έλλειψη φίλτρου στα όσα ακούγονται και λέγονται όπως αντίστοιχα και τα προσωπικά κόμπλεξ είναι αδυναμίες είναι όπλα που ένα καλά πληρωμένο και έξυπνο marketing team μιας μεγάλης εταιρείας θα χρησιμοποιήσει ώστε οποιοδήποτε προϊόν καλό ή κακό να βγάλει κέρδη.
Ο άνθρωπος σαν ων τείνει να σηκώνει άμυνες όταν νιώσει ότι βάλλεται από κάποιον ή κάτι, την στιγμή εκείνη ο ορθολογισμός του γίνεται μια άμορφη μάζα δίχως νόημα και ουσία, σταματάει να ακούει και να αναλύει οτιδήποτε του λέει κάποιος ακόμα και είναι κάτι που είναι αποδεδειγμένο διεξοδικά ή επιστημονικά. Το 2 + 2 πλέον δεν είναι 4 αλλά 5 για εκείνο το άτομο . Ένα παράδειγμα είναι τα “fanboys”, πρόσφατα είδα ένα ποστ το οποίο προσπαθούσε να πείσει ότι το fan και το fanboy είναι ένα και το αυτό, τι είναι χειρότερο άραγε από έναν αμαθή; Ένας ημιμαθής. Λοιπόν εγώ είμαι εδώ για σένα φίλε μου, θα σου πω για την διαφορά ενός fan και ενός fanboy.
Fan
Ο άνθρωπος ο οποίος (υπο)στηρίζει μία κοινωνική ομάδα ή έναν συνανθρωπό του ή μια ιδέα με οποιοδήποτε μέσο.
Fanboy
Ένας ακραίος οπαδός ή οπαδός ενός συγκεκριμένου μέσου ή έννοιας, είτε πρόκειται για αθλητισμό, τηλεόραση, σκηνοθέτες ταινιών, βιντεοπαιχνίδια (η πιο συνηθισμένη χρήση) κ.λπ. Γνωστός για την παντελή έλλειψη αντικειμενικότητας σε σχέση με την προτιμώμενη εστίασή του. Συνήθως επιχειρηματολογούν με κυκλική λογική την οποία αρνούνται να αναγνωρίσουν. Τα επιχειρήματα ή οι συζητήσεις με αυτούς είναι συνήθως μάταια. Κάθε ελάττωμα μετατρέπεται σε ημι-αρετή και όλα τα υπόλοιπα, διογκώνονται σε κωμικές, φιλοφρονητικές διαστάσεις. Γνωστός για τη χρήση της φράσης “Αντικείμενο στοργής = το καλύτερο που υπήρξε ποτέ”. Ωστόσο, ενώ οι άνθρωποι το λένε αυτό μόνο ως υπερβολή, οι fanboys το πιστεύουν πραγματικά. Όλα καλά αγαπητέ μου μέχρι εδώ; Πάμε στην συνέχεια.
Ενα μείζον θέμα όπως προανέφερα είναι η τυφλή εμπιστοσύνη. Από το σύνολο όλων των ετών που ασχολούμαι με το gaming θυμάμαι ότι μόνο τα τελευταία 5 χρόνια η τακτική του preorder έχει γίνει συνήθεια και μάλιστα κακή. Έχω κάνει και γω έχεις κάνει και εσύ μην το αρνείσαι γιατί ούτε εγώ το αρνούμαι. Την έχουμε πατήσει άπειρες φορές και εν μέρει μας δικαιολογώ, ποιος δεν θέλει δωρεάν μπιχλιμπίδια digital ή χειροπιαστά όπως μπρελόκς, αυτοκόλλητα, βιβλιαράκια με graphic designs με υλικό από ένα παιχνίδι που περιμένεις πως και πως;
Το θέμα είναι όμως ότι την τελευταία 3ετια αυτή η τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνουμε σε κάθε εταιρεία μας έχει φέρει αντιμέτωπους με μισο-τελειωμένα παιχνίδια ή παιχνίδια που οι developers δεν πρόσεξαν όσο θα έπρεπε με αποτέλεσμα να είναι broken. Ωστόσο η αφέλεια μας να πληρώνουμε το πλήρες πακέτο πριν καν το λάβουμε και χωρίς να έχουμε πλήρη εικόνα του προϊόντος γιατί προϊόν είναι κατά βάση μην γελιόμαστε, κάνει τις εταιρείες να μας έχουν ως σιγουράκια και να μας δουλεύουν αδιάκοπα ενώ βάζουμε το χέρι μας πολύ βαθιά στην τσέπη.
Μην ξεχάσω το γεγονός ότι τις πιο πολλές φορές η σκέψη του “σιγά μην το αφήσουν έτσι ρε, θα το φτιάξουν!” είναι τουλάχιστον pathetic, δεν θα αγόραζες ποτέ αμάξι με υπόσχεση ότι θα μπουν κάποια στιγμή οι πίσω πόρτες ή ότι η μηχανή που τώρα υπολειτουργεί και σύντομα θα τσουλάει κανονικά. Τυφλή εμπιστοσύνη επίσης δείχνουμε ουκ ολίγες φορές σε πολλά παπαγαλάκια influencers, gaming streamers και youtubers , γεγονός λυπηρό κατά την δικη μου άποψη ,το να ακολουθείς πιστά σαν πρόβατο δεν είναι και ότι πιο πρέπον αν έχεις χτυπήσει ηλικία που σου επιτρέπεται να βγάλεις δίπλωμα αυτοκινήτου και παρότι υπάρχει ανεξιθρησκία και επιτρέπεται η ειδωλολατρία ε δεν πήγε και πολύ καλα ως θρησκεία όπως απεδείχθει ιστορικά .
Η έλλειψη κριτικής σκέψης είναι ένα ακόμα τεράστιο αγκάθι στο gaming community και σε συνδυασμό με την τυφλή εμπιστοσύνη είναι ένα κοκτέιλ που σκοτώνει. Είπε ο τάδε κάτι οπότε έτσι και θα είναι! Εμ, όχι. Οτιδήποτε αφορά marketing και πωλήσεις ποτέ δεν είναι έτσι και πότε δεν είναι απλό. Ονόματα δεν θα πω και οικογένειες δεν θα θίξω (δυστυχώς πολύ θα το ήθελα), τα μέσα πολλές φορές καλώς ή κακώς κάνουν προωθήσεις προϊόντων γιατί αυτή είναι η δουλειά τους, έτσι βγάζουν τα έξοδα τους, άλλες πάλι έχουν κάτι να κερδίσουν από την εκάστοτε εταιρεία που θα γλύψουν από πάνω ως κάτω χιλιοστό προς χιλιοστό. Όταν κάτι γίνεται επάγγελμα τείνει να αλλοιώνει ιδεολογίες και αξίες, γιατί ξαφνικά τα πράγματα αποκτούν τιμή. Ξέρω ότι αυτό ίσως αυτό που σου λέω να σου ακούγεται κακό και κάθετο αλλά θα ήθελα να δεις επαγγελματίες στο χώρο του gaming ακόμα και στο ελληνικό community πόσο έχει αλλάξει η οικονομική τους κατάσταση, σίγουρα κανένας τραπεζικός λογαριασμός δεν γεμίζει με αξίες, ιδεολογίες ,αλήθειες και περίσσια αγάπη από το κοινό .
Οπότε γνώμη μου είναι να φιλτράρεις οτιδήποτε ακούς και διαβάζεις, δεν λέω σε καμία περίπτωση ότι όλοι θέλουν να σε κοροϊδέψουν αλλά όταν σε πιάνω να συμμετέχεις σε διαλόγους και σχόλια να παίζεις σε επανάληψη αυτά που ο αγαπημένος του ιντερνετικός μαϊντανός είπε, με λυπεί πρώτον και με εκνευρίζει δεύτερον. Μην είσαι πρόβατο , ιδίως το Πάσχα (κακό αστείο προχωράμε) .
Η gaming βιομηχανία αυτή την στιγμή είναι μια από τις πιο κερδοφόρες βιομηχανίες στον πλανήτη, αυτό δεν το πέτυχαν με στοιχήματα σε κοκορομαχίες στο Νεπάλ. Αλλά με το να μας δίνουν αξιόλογα παιχνίδια, εμπειρίες και να μας δημιουργούν συναισθήματα. Τα τελευταία χρόνια όμως κακά τα ψέματα, μας έχουν δώσει πάμπολλα παραδείγματα που θα έπρεπε να μας ταρακουνήσουν. Dlcs, απανωτά patches για να φτιάξουν ότι θα έπρεπε να είναι έτοιμο, microtransactions, skins και πάνω από όλα ολέθρια broken releases παρά τα delays που τρώνε, για σένα βαράει η καμπάνα Naughty Dog. Η μεγαλύτερη μου όμως απογοήτευση στο gaming ήταν αυτό το Cyberpunk 2077, ακόμα το φυσάω και δεν κρυώνει. Όταν εκείνη την θλιβερή ημέρα το έβαλα να παίξει στο ps4 και αντίκρυσα κάτι που ήταν πιο λυπηρό ακόμα και από τον χειρότερο μου χωρισμό.
Παρόλα αυτά παραμένουμε και επιμένουμε να πληρώνουμε 80ρια, μερικοί να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και όλοι να έχουμε καταταχθεί σε ένα στρατόπεδο που είναι βαμμένο μπλε, πράσινο, κόκκινο ή φοράει το badge του pc master race. Εμείς να φαγωνόμαστε μεταξύ μας δίχως αιτία και ουσία, αυτοί να γίνονται πλουσιότεροι και οι marketing ομάδες τους να βαράνε high five στα γραφεία βλέποντας αυξήσεις.
Κάποιος μέσα από το κείμενο ίσως με χαρακτηρίσει επαναστάτη του λωκου και να σας πω την αλήθεια i dont care. Για όσους δεν νιώθουν τι προσπαθώ να πω δεν με νοιάζει κιόλας η κριτική τους. Αν δεν μπορείς να καταλάβεις ότι υπάρχει κόσμος που κουράστηκε από τα console wars και την κακίστη διαχείριση των τελευταίων ετών απέναντι μας ως καταναλωτές τότε δεν τίθεται θέμα συζήτησης καν μεταξύ μας.
Ποια είναι η καλύτερη κονσόλα; Ποιος είναι ο καλύτερος πρόεδρος; Ποια κονσόλα έχει τα καλύτερα παιχνίδια; Ποια έκανε τις περισσότερες πωλήσεις; Ποια κέρδισε την γενιά; Και άλλες τόσες ερωτήσεις λόγοι για διαμάχη και αντίλογο και όλοι ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό.
Πως και πόσα ένιωσες όταν έπαιξες το Red Dead Redemption 2, το Last of Us 2, το God Of War Ragnarok, το Halo, το πρώτο σου Pokemon; Πες μου ρε κέρατά, κοιτούσες την κονσόλα εκείνες τις στιγμές; Σε ένοιαζε ποιος πρόεδρος έβαλε την υπογραφή ή τι μορφή είχε η κονσόλα;
Αυτοί οι λόγοι λοιπόν είναι μερικοί από αυτούς που με έκαναν να μην βλέπω ίσως πια την μαγεία του gaming όπως παλαιά. Θέλω να σκεφτείς ώριμα την επόμενη φορά πριν κάνεις οποιονδήποτε αντίλογο, θα σου έλεγα να κάνεις ένα βήμα πίσω και να αναρωτηθείς τι είναι καλύτερο; Να έχεις δίκιο ή να ζεις την μαγεία του gaming δίχως ταμπέλες , φαγωμάρα και περισπασμούς ; Για όσους θα επιμένουν να ψάχνουν το δίκιο στα μέσα δικτύωσης για το ποια κονσόλα είναι καλύτερη θα αφήσω το παρακάτω.
“Δεν θα βρεις το δίκαιο σου από αυτόν που φταίει, γιατί φταίει. Ο ψεύτης κάνει πρόβα την αλήθεια πως να λέει.”
Αυτά από μένα , προς το παρόν.
Υ.Γ Αυτά είναι καθαρά προσωπική μου γνώμη και άποψη ως Ανδρέας Κρανιάς .
