Αγαπητέ αναγνώστη σίγουρα η συγκεκριμένη δήλωση έχει τεράστιο βάρος. Είδαμε εξαιρετικές σειρές την προηγούμενη χρονιά. Από την τελευταία season του Better Call Saul, Severance, We Own This City και άλλες τόσες. Φέτος το HBO με το Last of Us έχει ξεκινήσει δυναμικά και με κάθε νέο επεισόδιο χτίζει σιγά σιγά το δίκο του μύθο αλλά αυτή τη φορά στη μικρή οθόνη. Ήδη αρκετές σειρές έχουν ανακοινωθεί και τις περιμένω εναγωνιωδώς. Όμως η μεγαλύτερη μου προσμονή είναι η δεύτερη season του Bear. Γιατί μόνο με 8 επεισόδια, η συγκεκριμένη σειρά τη θεωρώ ως κλασσική. Ας πούμε λίγα πράγματα για το Bear και γιατί αφιερώνω ένα άρθρο μόνο για αυτό. Το σενάριο μπορεί να το δεί κάποιος ως μια χιλιοδοκιμασμένη συνταγή.
Ένας ιδιοκτήτης ενός σαντουιτσάδικου πεθαίνει και έρχεται ο μικρός αδερφός του να το αναλάβει. Δυστυχώς όμως το συγκεκριμένο εστιατόριο έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα και το εργασιακό κλίμα θυμίζει χαρακώματα πολέμου. Είναι πράγματι τόσο εχθρικό που αρκετές φορές θα νιώσετε και εσείς άβολα με αυτό που βλέπετε στην οθόνη σας. Θα τα πούμε αυτά καλύτερα στη συνέχεια. Όπως είπα το σενάριο δεν πρωτοτυπεί. Μπορεί κάποιος να τη χαρακτηρίσει ως μαγειρική σειρά. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν την άρχισα αμέσως. Σιχαίνομαι τις εκπομπές μαγειρικής και δεν θέλω να δω άλλη μια σειρά με έναν τύπο να φτιάχνει μους αστακού με νότες κόκκινης πιπεριάς που έχει ωριμάσει σε ένα βόρειο αμπέλι στο Μαρσέιγ και στο τέλος να το σβήνει με έναν Γκραν Περινιόν κρασί του 1893.
Και δεν ήμουν ποτέ πιο λάθος στη ζωή μου. Γιατί το Bear δεν είναι μια ακόμα σειρά με μάγειρες. Το Bear είναι μια σειρά που θα σας πιάσει από το πρώτο δευτερόλεπτο και θα σας αφήσει άναυδους.
Ποιός όμως είναι ο κύριος λόγος της επιτυχίας?
Jeremy Allen White. Αυτό το όνομα καλό είναι να το θυμάστε γιατί με τέτοια ερμηνεία θα μας απασχολήσει στο προσεχές μέλλον. Άλλωστε μέχρι και θρυλικοί ηθοποιοί του Χόλυγουντ όπως ο Ντάστιν Χόφμαν δήλωσε ότι είναι μια από τις καλύτερες ερμηνείες που έχει δει στη ζωή του. Ήταν το απόλυτο φαβορί να σηκώσει και χρυσή σφαίρα, πράγμα που έγινε. Ας αφήσουμε τις επευφημίες και να αναλύσουμε λίγο τον Jeremy Allen White. Υποδύεται έναν σεφ ο οποίος θεωρείται ένας από τους καλύτερους στον κόσμο με αμέτρητα βραβεία. Όταν πεθαίνει ο αδερφός του, κληρονομεί το εστιατόριο του και για κάποιο λόγο άγνωστο δέχεται να το επαναφέρει στη σωστή τροχιά. Συναντάει δεκάδες προβλήματα, από χρέη σε προμηθευτές και ότι άλλο έχει σχέση με το εστιατόριο. Στην αρχή ο χαρακτήρας του Carmy φαίνεται ως ένας προσιτός, ήρεμος και εργατικός άνθρωπος που εμφανίστηκε ως δια μαγείας να σώσει μια χρεοκοπημένη επιχείρηση.
Σε καμμία περίπτωση τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Ο Carmy έχει τα δικά του προσωπικά θέματα. Και με την πίεση του εστιατορίου να τον κυριεύει όπως και διάφορες τοξικές συνθήκες, κυρίως η αντιπαλότητα με τον ξαδερφό του, τον οδηγούν σε διάφορες κρίσεις πανικού. Δεν θέλω να πω περισσότερα για το πως αναπτύσσεται ο χαρακτήρας του ή ακόμα ξεδιπλώνεται. Καλό είναι να το ανακαλύψετε μόνοι σας αυτό. Αλλά με το που προβληθεί το τελευταίο επεισόδιο της σειράς θα νιώσετε αποσβολωμένοι με την ερμηνεία του. Πολλές φορές σηκώνει μόνος του τη σειρά και σου παραδίδει ίσως την κορυφαία ερμηνεία που έχουμε δει στη μικρή οθόνη. Πάλι βαρύγδουπη δήλωση αλλά πιστέψτε με δεν είμαι υπερβολικός. Από μονολόγους του που θεωρούσα ότι κράτησαν 2 λεπτά ενώ η διάρκεια τους ήταν 7 λεπτά, έπιασα τον εαυτό μου να χάνεται μέσα στη συγκεκριμένη ερμηνεία. Το πράο βλέμμα του Jeremy Allen White, τα γαλανά του μάτια, οι πληγωμένες του εκφράσεις όπως και το πως μετατρέπεται σε ένα άγριο ζώο έτοιμο να χιμήξει σε όσους δεν συμβαδίζουν μαζί του. Θα μπορούσα να αναλύω για ώρες την τεράστια αυτή ερμηνεία του Jeremy Allen White. Όμως όσα λόγια και να γράψω, δεν θα μπορέσω να απεικονίσω το πόσο αριστουργηματική ήταν. Αυτό θέλω να βλέπω από ερμηνείες ηθοποιών. Χωρίς να λένε τίποτα να καταλαβαίνω μέσα από το βλέμμα τους όλες τους τις σκέψεις.
Βέβαια χρειάζεται και ένα συμπαραστάτη η σειρά. Όσο καλός και αν είναι ο πρωταγωνιστής θες και τους δεύτερους ρόλους να σου προσφέρουν και αυτοί κάτι. O Ebon Moss-Bachrach που πολλοί από εσάς θα τον θυμάστε από το Punisher, υποδύεται τον ξάδερφο του Κάρμυ, είναι μικροεγκληματίας και θέλει να διώξει τον ξάδερφο του από το εστιατόριο. Αρκετά τοξικός χαρακτήρας αλλά υπάρχει κάτι περίεργο στη σχέση τους. Και οι δυο αγαπιούνται, μοιράζονται τον πόνο της απώλειας και φυσικά υπάρχει κατανόηση μεταξύ τους. Δεν δέχεται σε καμία περίπτωση τις αλλαγές που προτείνει ο Κάρμυ και θα κυρήξει τον δικό του πόλεμο. Όλος αυτός ο πόλεμος θα γίνει με το περίβλημα της οικογενειακής αγάπης. Αρκετά μπερδεμένος χαρακτήρας ο Ρίτσι, είναι τοξικός προς τους άλλους γύρω του, όμως έχει και αυτός τα προσωπικά του προβλήματα που δεν τον αφήνουν να εξελιχθεί. Όσο για το υπόλοιπο καστ στέκεται επάξια δίπλα σε αυτά τα τέρατα της υποκριτικής.
Πριν κλείσω θα ήθελα να αναφέρω το έβδομο επεισόδιο. Ήταν με διαφορά το πιο άβολο επεισόδιο που έχω δει στη ζωή μου. Από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι τους τίτλους τέλους υπήρχε ένταση, μίσος, βρισιές, κλάμματα, απόγνωση, παραιτήσεις ή ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε να συμβαίνει σε μια δύσκολη μέρα στη δουλειά σας. Το συγκεκριμένο επεισόδιο ήταν γυρισμένο σε μονοκάμερο. Με το που έστριβε η κάμερα, έβλεπες να δημιουργείται ακόμα μια νέα ένταση. Μπορεί το συγκεκριμένο επεισόδιο να έχει τη μικρότερη διάρκεια, αλλά πιστέψτε με δεν θα είστε οι ίδιοι μετά την προβολή του.
Αρχές καλοκαιριού, φημολογείται έντονα ότι επιστρέφει το Bear. Με τη σειρά μου θέλω να σας πω να ασχοληθείτε άμεσα μαζί του γιατί είναι με διαφορά από τις καλύτερες σειρές που έχω δει στη ζωή μου. Τέλεια τηλεοπτική σεζόν καθώς το Last of Us ήταν άψογο. και ο Ted Lasso όπως και το Bear επιστρέφουν!!
