fbpx
Home HOT Lightyear: Review

Lightyear: Review

Γράφει ο/η Ανδρέας Κωνσταντινίδης

Αυτό το review που θα διαβάσετε θα είναι διαφορετικό από κάθε άλλο που έχετε διαβάσει από εμένα προσωπικά.

Όχι γιατί θέλω να θεσπίσω κανένα καινούριο καθεστώς για τα reviews από σήμερα, αλλά το ύφος της ταινίας , από την αρχή μέχρι και το τέλος, ήταν ένα roller coaster αυτών των διαφορετικών συναισθημάτων και γιατί αυτή η ταινία αφορά εμένα και ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας και του αγαπημένου μου παιχνιδιού, θα το πάρω προσωπικά λοιπόν.

Θα σας τα εξηγήσω όλα στο κείμενο που ακολουθεί, ελπίζω να είστε έτοιμοι να το πάμε…ακόμα παραπέρα.

Αυτή είναι λοιπόν η ταινία που είδε ο Andy πριν 15 χρόνια και έμελλε ο Buzz να γίνει το αγαπημένο του παιχνίδι, κλέβεις Andy, δεν θα τον παρατούσες ποτέ. Οι φίλοι δεν λένε ψέματα. Αυτό είναι από αλλού,  αλλά οκ. Ναι, έτσι μας λέει η Pixar στην αρχή και ετοιμάστηκα να παρακολουθήσω λοιπόν, αυτά που είδε και εκείνος και αυτά που ήθελα από παιδί και εγώ, ή αυτά που φανταζόμουν τουλάχιστον.  

 Οι πρώτες σκηνές καλωσορίσματος και για ένα μικρό χρονικό διάστημα, μου έφερναν συνεχώς στα χείλη τις λέξεις “Ο Master Chief”. Ναι αλήθεια, πολλά τα vibes για να ταυτιστεί ο Buzz με τον Chief, όταν την δείτε θα με καταλάβατε.

Και πάμε, επιτέλους στο κομμάτι της ταινίας. Έχουμε έναν Buzz που στην αρχή μας θυμίζει εκείνον του Toy Story, μέσα στην ενέργεια, να εξερευνάει, να αναλύει, να τρέχει μπροστά και να ηγείται,  να είναι ο Buzz που μάθαμε. Buzzyver τον έλεγα, από το Buzz και τον MacGyver που έβλεπα τότε.

Αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ, αμέσως ο ρόλος του γίνεται ξεκάθαρος, όταν έναν νεοσύλλεκτος βρίσκεται στον δρόμο του και τον κάνει γκρινιάρη και boomer. Ακόμα και έτσι, όταν αυτός ο rookie κινδυνεύει, παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και μας θυμίζει το ποιος είναι,  για λίγο ακόμα πριν σβήσει μια για πάντα η ανάμνηση του Buzz που ξέραμε.

Μετά από μία αποτυχημένη εξερεύνηση σε έναν αφιλόξενο πλανήτη και μια λάθος εκτίμηση, ο Buzz καταδικάζει τον εαυτό του και το πλήρωμα του σκάφους του, στο να μείνουν κολλημένοι για άγνωστο χρονικό διάστημα σε αυτόν τον πλανήτη και μακριά από την βάση τους.

 Μπορεί να περάσουν μήνες ή και χρόνια όπως φαίνεται και παρά τις προσπάθειες που κάνει ο ίδιος και η ομάδα του, αυτό έχει σοβαρές συνέπειες στο να χάσει σημαντικές στιγμές από την ζωή στην προσωρινή βάση και στην ψυχολογία του, καθώς οι προσπάθειες δεν μπορούσαν να στεφθούν ποτέ από επιτυχία.

Εδώ παρέλειψα κάτι, ίσως και επίτηδες, αλλά θα σας πω μόνο ότι ο Andy όταν είδε την ταινία, είχε μόνο την Pixar και όχι την Disney να του κάνει μαθήματα πολιτικής ορθότητας. Αυτά είχα να πω και προχωράμε στο άπειρο, ίσως και παραπέρα. Επίσης την αυθεντική φωνή που ξέραμε, Tim Allen, ξεχάστε την, γιατί η Disney λέει πως ακούγεται πολύ «ηλίθιος» πλέον και ο πιο…σοβαρός Chris Evans πήρε την θέση του.

Το Lightyear, ευτυχώς, περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα Buzz, που τον πλαισιώνει μία νέα ομάδα, γεμάτο νεοσύλλεκτους και μια μηχανική γάτα, που θα μπορούσε να μοιάζει λιγότερο μηχανική ενώ παίζει στα όρια , να γίνει εκείνη η κεντρική ήρωας που θα αγαπήσουμε, την θυμάμαι ακόμα, είχε πλάκα και ωραίο χτίσιμο του χαρακτήρα της.

Απέτυχε στην αποστολή της όμως, καθώς η δουλειά που της ανατέθηκε ήταν να παράσχει ψυχολογική υποστήριξη στον Buzz, με τον τελευταίο να δείχνει το πόσο έχει μεγαλώσει για αυτές τις νεοτερικές αηδίες και να είναι πάντα αμείλικτος στο να δεχτεί οποιαδήποτε βοήθεια.

Νο shit, Sherlock, ξαφνικά ανακάλυψα ότι η ταινία δεν είναι για παιδιά!

Δεν εννοώ ότι απαγορεύεται να την δουν τα παιδιά, αλλά είναι η ταινία που ο Buzz μεγάλωσε και το κοινό του είμαι εγώ! Εγώ και κάθε εγώ και εσύ και κάποιος που τον είδε και τον θυμάται τότε, το μακρινό  1995 και βρίσκεται στο σήμερα, το 2022.

27 χρόνια μετά, βλέπω τον εαυτό μου πλέον στο Buzz, να είναι γκρινιάρης, boomer και ξεροκέφαλος.  Ναι αλλά αυτή ήταν η ταινία που είδε ο Andy, τι σχέση έχουν όλα αυτά.

Προσωπικά τα χαρακτηρίζω κακό wording , απλά ήθελε η Disney να σε παρασύρει στο μακρινό παρελθόν, γιατί ΕΓΩ είμαι το πραγματικό κοινό που στοχεύει και το κατάφερε με αυτή την ρετρίλα που μου πέταξε κατάμουτρα, όπως και με τα εκπληκτικά easter eggs που έκρυψε μέσα, από Star Wars, τις ταινίες των Toy Story , τις εποχές που ήμασταν μικροί, αυτό δεν θα σας το αναλύσω παραπάνω, ακόμα και το Interstellar!

Αναφέρθηκα πιο πάνω στο χτίσιμο χαρακτήρα. Σε αυτό το σημείο η παραγωγός εταιρεία, τα πήγε εξαιρετικά, αλλά μόνο στο κομμάτι του χτισίματος της στολής του Buzz και για το πως ο ίδιος απέκτησε αυτόν τον σούπερ ουάου εξοπλισμό. Μέχρι εκεί. Στα υπόλοιπα , αναρωτιέμαι και εγώ τι πήγε λάθος.

Για τον τεχνικό τομέα δεν χρειάζεται να πω πολλά, η Pixar έμαθε στην βιομηχανία το να παράγει παιδικά ταινίες και συνεχίζει να το κάνει με τον ίδιο υπέροχο τρόπο. Η μουσική επένδυση από την άλλη, κάτι παραπάνω από τρομερή. Ο Michael Giacchino (The Batman),  είναι ένα κόσμημα για την βιομηχανία και τα κομμάτια του ανυπέρβλητα.

Σε γενικές γραμμές, να την δείτε, θα περάσετε ένα ευχάριστο καλοκαιρινό απόγευμα με τα παιδιά σας και γενικά οι μικροί μας φίλοι θα ενθουσιαστούν. Αυτό, δεν έχει άλλο.

Μία ταινία που δεν είναι ούτε sequel, ούτε prequel και γενικά χωρίς ταυτότητα, πουλάει με φτήνια έναν χαρακτήρα τόσο εμβληματικό, μόνο και μόνο για τα έσοδα από τα κουκλάκια , για να της δώσει αυτή την πρόχειρη προβολή στο κινηματογραφικό στερέωμα, που δεν χρειάζεται, καταστρέφοντας τον Buzz. Το δικό μου αγαπημένο παιχνίδι.

You may also like