Μέσα από τη συχνότητα του Cosmote TV είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε τη σειρά “17 Κλωστές”, μια σειρά που μας εντυπωσίασε αλλά και ταυτόχρονα μας έβαλε σε σκέψεις. Με την ολοκλήρωση των 6 επεισοδίων αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι η σειρά αυτή αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για μελλοντικές Ελληνικές παραγωγές. Ας επιχειρήσουμε να αναλύσουμε τους παράγοντες που οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.
Οι “17 Κλωστές” έρχονται σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια (κυρίως γνωστού από το “Έτερος Εγώ”), σενάριο των Μιρέλλα Παπαοικονόμου-Κάτιας Κισσονέργη και παραγωγή των Cosmote TV-Tanweer Productions.
Η σειρά βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Πάνου Δημάκη το οποίο με τη σειρά του βασίζεται σε αλήθινη ιστορία που διαδραματίστηκε στα Κύθηρα το 1909. Πρόκειται για ένα από τα φρικτότερα περιστατικά δολοφονιών στην ιστορία της χώρας μας, όπου ένας φιλήσυχος τσαγκάρης σκότωσε 15 συγχωριανούς του. Βασικό κίνητρο του ήταν η εκδίκηση για τη κοινωνική αδικία που ένιωθε ότι αντιμετώπιζε.
Στο πρωταγωνιστικό ρόλο έχουμε τον Πάνο Βλάχο ως Αντώνη Γερακίτη. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας δεν έχω ακολουθήσει ιδιαίτερα τη πορεία του ηθοποίου, με τελευταία δουλειά του που έχω παρακολουθήσει να είναι η συμμετοχή του στη κωμική σειρά “Μην αρχίζεις τη μουρμούρα”. Βλέποντας τον λοιπόν στις “17 Κλωστές” νιώθω ότι βλέπω μία απίστευτη ερμηνευτική εξέλιξη του, παραδίδοντας μας, δίχνως ίχνος υπερβολής, μία αριστουργηματική ερμηνεία. Μέσω της ερμηνείας αυτής μας μεταφέρει τη χαρά και τα όνειρα του “ήρωα” και την επικείμενη κάθοδο στη προσωπική του κόλαση, δένοντας μας μαζί του σε όλη τη πορεία. Για τις ανάγκες του ρόλου μάλιστα ο ηθοποιός έκανε μαθήματα ιππασίας, λύρας, έμαθε τη τέχνη του τσαγκάρη και έχασε δέκα κιλά μυϊκής μάζας. Αυτό από μόνο του μαρτυρά τη προσήλωση του στο ρόλο και το μεράκι του για το τελικό αποτέλεσμα που θα παραδώσει.
Δίπλα στον Πάνο Βλάχο έχουμε ένα εξίσου εξαιρετικό cast ηθοποιών που παραδίδουν εκπληκτικές ερμηνείες. Παρ’όλα αυτά αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στους Αθηνά Τσιλύρα και Κώστα Φλωκατούλα, οι οποίοι παίζουν τους γονείς του Αντώνη. Μέσα από τις ερμηνείες τους βλέπουμε πιο ζωντανά από ποτέ το πόνο των γονιών που βλέπουν το παιδί τους να υποφερεί και είναι ανήμποροι να κάνουν κάτι για αυτό.
Για την αφήγηση της σειράς ο κ.Τσαφούλιας έχει επιλέξει να χωρίσει τη ροή των γεγονότων σε δύο “timelines”. Το πρώτο αφηγείται την ανέμελη ζωή του Αντώνη, γεμάτη όνειρα και χαρά, και είναι φωτεινό ενώ το δεύτερο αφηγείται τη ζωή του στη φυλακή, όπου πληρώνει τις συνέπειες των πράξεων του, και είναι πιο σκοτεινό. Καθώς ξεκινάει η σειρά τα βλέπουμε αρχικά να κινούνται παράλληλα και εκ πρώτης όψεως να φαίνονται εκ διαμέτρου αντίθετα, αλλά όσο προχωράει η πλοκή, με τα όρια μεταξύ φωτός και σκότους να θολώνουν, τα βλέπουμε να πλησιάζουν και εν τέλει να συναντιούνται. Στο τέλος το σκοτάδι καλύπτει τα πάντα και ο Αντώνης χάνεται για πάντα μέσα του.
Το πιο αξιοθαύμαστο στη προσέγγιση της αφήγησης της συγκεκριμένης ιστορίας είναι το πόσο διαχρονικό είναι το μήνυμα της. Μεσά στη σειρά ο Αντώνης ξεκινά ως ένας ευγενικός και φιλότιμος νέος, γεμάτος σχέδια και όνειρα για τη ζωή. Μετά όμως από μία αλληλουχία κακόβουλων ενεργειών εναντίον του καταλήγει να χάνει τα πάντα και να απομονώνεται από το κοινωνικό περίγυρο του, μη μπορώντας να αποδείξει την αθωότητα του. Παρά τις προσπάθειες του να διατηρήσει τη καλοσύνη του εν τέλει υποκύπτει και γίνεται το “τέρας” που όλοι τον θεωρούσαν.
Αν το σκεφτούμε λιγό καλύτερα, πιστεύετε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο για έναν άνθρωπο να απομακρυνθεί από τις αξίες του στις μέρες μας; Με τους ρυθμούς της ζωής να γίνονται όλο και πιο έντονοι, τη καθημερινότητα να γίνεται αυξανόμενα απαιτητική, το πολιτικό σύστημα συνεχώς να απογοητεύει και να δημιουργεί αδιέξοδα αντί να βοηθάει, πόσο εύκολο είναι για κάποιον να μείνει ανεπηρέαστος από όλα αυτά; Τα “τέρατα” της κοινωνίας γεννιούνται ή δημιουργούνται μέσα από την ίδια; Στη περίπτωση που τα δημιουργεί η ίδια, η κοινωνία από τη μεριά της είναι διατεθειμένη να αναλάβει την ευθύνη για αυτά; Όλα αυτά τα ερωτήματα η σειρά τα αντικρίζει κατάματα και πάνω σε αυτά στηρίζει τη κύρια θεματική της.
Προσωπικά όντας θαυμαστής της δουλειάς του σκηνοθέτη στο “Έτερος Εγώ” (ταινία και σειρά με 3 σεζόν) ανυπομονούσα να δω ποιο θα είναι το επόμενο του βήμα. Με την ολοκλήρωση των 6 επεισοδίων της σειράς μπορώ πλέον να πω ότι έχει ξεπεράσει τον ήδη υψηλό πήχη που υπήρχε και παραδίδει τη καλύτερη του δουλειά έως σήμερα.
Σε επίπεδο παραγωγής η σειρά μαρτυρά ότι είναι κάτι παραπάνω από μία τυπική Ελληνική σειρά. Από τη κινηματογράφηση, τη φωτογραφία, τα κοστούμια, τη μουσική, σε όλα τα επίπεδα το βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα έρχεται στα μάτια του θεατή.
Ειλικρινά νιώθω ότι δεν υπάρχουν αρκετά λόγια για να εκφράσω το πόσο σας συνιστώ να δείτε τις “17 Κλωστές” και γιατί αξίζει τη προσοχή σας. Προς το παρόν η σειρά είναι διαθέσιμη μόνο στη πλατφόρμα του Cosmote TV αλλά ευελπιστώ ότι ίσως κάποια στιγμή βρει το δρόμο της για προβολή σε κάποιο κανάλι εθνικής εμβέλειας ώστε να μπορέσει περισσότερος κόσμος να τη “βιώσει”.
