Φτάνουμε στα μέσα του καλοκαιριού και είμαστε όλοι, λίγο πολύ, σε διάθεση διακοπών. Αυτή την εβδομάδα λοιπόν, οι προτάσεις μου (μια για παιχνίδι, μια για ταινία) θα σας κρατήσουν συντροφιά και ίσως σας χτυπήσουν και κάποια καμπανάκια νοσταλγίας.
Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ – THE GATE (1987)
Ημερομηνία Κυκλοφορίας (Η.Π.Α.) – 15 Μαΐου 1987
Είδος – Τρόμου, Μυστηρίου (PG-13)
Σκηνοθεσία – Tibor Takács
Σενάριο – Michael Nankin
Πρωταγωνιστές – Stephen Dorff, Christa Denton, Louis Tripp
Διάρκεια – 85΄
Εκμεταλλευόμενοι την απουσία των γονιών τους για το σαββατοκύριακο, η Άλ βρίσκει την ευκαιρία, να κάνει ένα πάρτι, προσκαλώντας όλους τους έφηβους φίλους της, ενώ ο μικρός της αδελφός Γκλεν, με τον φίλο του Τέρρυ αποφασίζουν να εξερευνήσουν μια τεράστια τρύπα, που δημιουργήθηκε στην αυλή τους, από το ξερίζωμα ενός τεράστιου δέντρου! Αυτή είναι και η στιγμή που παράξενα και ανεξήγητα φαινόμενα αρχίζουν να συμβαίνουν. Ο Τέρρυ, με την βοήθεια της εκτεταμένης συλλογής του από μέταλ μουσική, βγάζει το συμπέρασμα, πως αυτή τους η εξερεύνηση άνοιξε, κατά λάθος, μια πύλη για την κόλαση!
Γιατί να το δω;
Η πύλη των τεράτων, παρόλο που δημιουργήθηκε το μακρινό πλέον 1987, είναι μια παραγωγή με ψυχή. Οι επιρροές της στην πρόσφατη επιτυχία του Netflix Stranger Things είναι εμφανέστατες, ακόμη και από τους τίτλους αρχής. Τα ειδικά εφέ της ταινίας είναι όλα πρακτικά, μιας και το 1987 οι υπολογιστές δεν είχαν ακόμη καταλάβει το Hollywood και ο σκηνοθέτης παίζει πολύ με την προοπτική, για να δώσει ένα αποτέλεσμα που θα ζήλευαν πολλές σημερινές παραγωγές. Αυτό και μόνο μου προκαλεί δέος, μιας και ΌΛΑ όσα βλέπεις στην οθόνη σου είναι πραγματικά (ηθοποιοί ή stop motion δημιουργίες). Επίσης, ένας πολύ καλός λόγος για να δεις μια τέτοια ταινία είναι το γεγονός ότι μπορείς πολύ άνετα να το δεις με τα παιδιά σου, ειδικότερα αν τους είχε αρέσει το Stranger Things, καθώς η ταινία είναι για 13 χρονών και πάνω. Αράξτε λοιπόν στον μπαλκόνι, πάρτε σνάκς και απολαύστε ένα ταξίδι στην δεκαετία του ’80!
ALAN WAKE (2010)
Ένα παιχνίδι έπος, που ίσως είναι η καλύτερη εποχή για να το παίξεις, μιας και σε λίγους μήνες θα έχουμε την συνέχεια του τίτλου. Ο Άλαν, ένας πολυβραβευμένος συγγραφέας βιβλίων τρόμου και μυστηρίου, πηγαίνει με την γυναίκα του στην ήσυχη κωμόπολη Bright Falls, για διακοπές, χωρίς να γνωρίζουν τι τους περιμένει. Λίγες ώρες μετά την άφιξή τους, η γυναίκα του Άλαν εξαφανίζεται και ο ίδιος στην διάρκεια της αναζήτησης βρίσκεται συνέχεια αντιμέτωπος με σελίδες ενός βιβλίου, που φαίνεται να το έχει γράψει ο ίδιος χωρίς όμως να το θυμάται! Μια σκοτεινή παρουσία έχει επισκιάσει την μικρή πόλη και όλα αυτά που γίνονται κατά την διάρκεια της αναζήτησης, φέρνουν τον Άλαν στα όρια της τρέλας.
Γιατί να το παίξω;
Το Alan Wake είναι ίσως από τα παιχνίδια σταθμούς της βιομηχανίας. Ο τρόπος γραφής του, μαζί με το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα που δημιουργεί, είναι ίσως η καλύτερη παρέα, για βραδινά gaming sessions μέσα στο καλοκαίρι. Μιας που είναι και δομημένο σαν τηλεοπτική σειρά (με επεισόδια κλπ), είναι πολύ εύκολο να ξεκινήσεις και να απολαύσεις ένα επεισόδιο το βράδυ, πριν κοιμηθείς και γίνεται ακόμη καλύτερο αν έχεις και παρέα. Οι δέκα ώρες που χρειάζονται για να το ολοκληρώσεις, αντιστοιχούν περίπου όσο και σε μια σεζόν, από μια σειρά που θα έβλεπες. Άλλος ένα λόγος για να παίξεις το παιχνίδι είναι πως εκτός από το ότι ήταν στο Game Pass, το είχε δώσει και δωρεάν το Epic Store πριν κάποιο καιρό, μπορείς πλέον να το απολαύσεις (την Remastered έκδοση) και στο PlayStation. Και θα σου το κάνω ακόμη καλύτερο, αφού είναι ένα από τα τρία παιχνίδια του Play Station Plus Essential, του μήνα Ιούλη.
Γενικά, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να παίξετε αυτό το έπος, μιας και η Remastered έκδοση στέκεται απίστευτα καλά απέναντι στα σημερινά παιχνίδια. Οι μηχανισμοί του Alan Wake θα σας εντυπωσιάσουν και η ιστορία θα σας κρατήσει για όλη την διάρκεια του παιχνιδιού.
