Θέλω να γυρίσετε πίσω. Πολύ πίσω όταν ήμασταν μικροί, κρατάτε στα χέρια σας εκείνη την κασέτα του Super Mario Land, ή του Donkey Kong στο Game Boy που είχε ξεθωριασμένα γράμματα από το βάλε, βγάλε και ξαναβάλε..
Θυμηθείτε και όλους εκείνους τους ήχους, τα γκλινκς από τα κέρματα ή τους ήχους των power ups.
Προσωπικά πιάνω τον εαυτό μου να φαντάζεται έναν μαγικό κόσμο, με εμένα μέσα και όλα τα παράξενα πλάσματα, φίλους και ..άσπονδους εχθρούς, με φανταστικά χρώματα που έπλαθα στην μικρή πράσινη οθόνη.
Όλα αυτά, 30 χρόνια μετά, ήταν ακριβώς μπροστά μου, στην τεράστια οθόνη του σινεμά. Όλα αυτά που μεγαλώσαμε μαζί, ήταν πάλι εδώ. Ένα σοκ ρίγους διαπέρασε την σπονδυλική μου στήλη και μούδιασε το κεφάλι μου, από τον πρώτο ήχο κιόλας, όταν έσκασε το main theme, στην ρετρό του έκδοση από το αγαπημένο μας παιχνίδι. Η μαμά Nintendo δίνει βροντερό παρόν στην ταινία, με όλα τα παιχνίδια της να φωνάζουν «Είμαστε εδώ, δες μας».
Δεν θα σας το χαλάσω, θα τα ανακαλύψετε εσείς ποια ήταν αυτά. Υπάρχουν παντού και άλλα πάλι είναι κρυμμένα.
Δεν ξέρω πως να σας πω με διαφορετικό τρόπο να την δείτε, ούτε έχω εκείνο το μαγικό ραβδί για να αγγίξω την ψυχούλα σας και να συγκινηθείτε παραπάνω. Είτε είστε 30-40-50-60, έχετε δεν έχετε παιδιά, πρέπει αυτό το αριστούργημα της Illumination να φωλιάσει μέσα σας.
Άντε να μιλήσουμε και λίγο για την ταινία, ποια ταινία βέβαια, ταξίδι συναισθημάτων στον χρόνο ήταν.
Η ιστορία εξελίσσεται ομαλά, τα αδέρφια Μάριο μας δείχνουν πολλά παραπάνω από ένα generic σενάριο, αυτοί είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές από την αρχή μέχρι το τέλος. Έχουν μαζί βέβαια και φίλους τους, κάποια Toads, ίσως και κάποιους Κονγκ, που μαζί με την πριγκίπισσα Peach θα βρεθούν να αντιμετωπίσουν τον τρομερό Bowser, που σε αυτό το σημείο επιτρέψετε μου να πω, πως ο Jack Black δίνει για ακόμα μια φορά ρεσιτάλ ηθοποιίας , φωνής, τραγουδιού και ότι περιλαμβάνει το πακέτο. Η φωνή του Chris Pratt ταιριάζει μαγικά με τον μικρό Ιταλό μουστάκια και ίσως η αυθεντική να με ξενίζει πλέον. Αλήθεια, δεν υπερβάλω. Θα με καταλάβετε όταν την δείτε.
Η μουσική; Δεν χρειάζεται η περιττολογία. Η Nintendo θα μπορούσε να σηκώσει Grammys μόνο με 2-3 main themes από παιχνίδια της και τα δικαιώματα των κομματιών που πλήρωσε για να έχει μέσα στις σκηνές της, ταιριάζουν σαν … λευκό γάντι!
Φτάνει όμως με αυτά που θα δείτε έτσι και αλλιώς. Θα σταθώ στο ότι πλέον το χάσμα μεταφοράς ενός video game στην μεγάλη οθόνη , με το lore accuracy από το παιχνίδι, έχει ελαττωθεί σημαντικά και αυτές οι παραγωγές, εκτινάσσουν τον βαθμό δυσκολίας για την επιτυχία κάθε επόμενης, στα ύψη.
Το Super Mario Bros, μπορεί να μοιάζει «παιδικό», αλλά καταφέρνει με έναν μοναδικό τρόπο να περνάει τα μηνύματα που θέλει και να μας διασκεδάσει ταυτόχρονα ανεξάρτητα από το ηλικιακό φάσμα που ανήκουμε. Σαν πρώτη προσπάθεια animated ταινίας, παίρνει τα εύσημα και τα αξίζει δεόντως! Βέβαια σε αυτήν την πανδαισία ευθύνεται και το γεγονός ότι την απολαύσαμε στην οθονάρα της αίθουσας IMAX των Cineplexx, πράγμα που μας έκανε να έχουμε ..κολλημένα τα μάτια μας επάνω της!
Θα διασκεδάσετε, θα συγκινηθείτε και θα χαμογελάτε σαν παιδιά. Δεν υπερβάλλω, αν σας πω πως σήμερα είναι ακόμα μια καλή ευκαιρία να την ξαναδούμε.
Στα ελληνικά, δανείζουν τις φωνές τους οι εξής: Κωνσταντίνος Λάγκος, Βασίλης Παπαστάθης, Στεφανία Φιλιάδη, Βασίλης Αξιώτης, Θάνος Λέκκας, ο δικός μας Δημήτρης Σάρλος, Κωνσταντίνος Ρεπάνης και η Μαριάνθη Σοντάκη!
Nintendo, σε ευχαριστώ που έκανες εκείνο το μικρό παιδί μέσα μου, που ήμουν κάποτε, να έχει ένα μόνιμο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του.
