Εδώ είμαστε μια μεγάλη οικογένεια – Κάτι θα σας θυμίζει η συγκεκριμένη φράση και πιθανόν να την έχετε ακούσει στον χώρο εργασίας σας. Από προσωπική πείρα επιβεβαιώνω πως στο άκουσμα της, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τρέξεις μακριά. Το ιδανικό εργασιακό περιβάλλον, συνήθως προβάλλεται με το καλύτερο περιτύλιγμα, την παραπάνω δράση. Έτσι γίνεται και στο The Last Worker, με πρωταγωνιστή τον τίμιο και μοναχικό εργάτη εν ονόματι Kurt.
Το The Last Worker είναι ένα βιντεοπαιχνίδι που εστιάζει στις επιπτώσεις του αυτοματισμού στο εργατικό δυναμικό, με τον παίκτη να αναλαμβάνει το ρόλο του Kurt, του μοναδικού ανθρώπινου εργαζομένου σε ένα διαδικτυακό κατάστημα λιανικής (που μοιάζει με την Amazon) και ονομάζεται Jüngle. Το παιχνίδι ξεκινά με μια προσομοίωση της καθημερινής ρουτίνας του Kurt, όπου χρησιμοποιεί ένα καροτσάκι για να εντοπίσει και να ταξινομήσει πακέτα ανάμεσα σε ατελείωτες μονάδες ραφιών για παράδοση ή ανακύκλωση.
Η υπόθεση του παιχνιδιού αλλάζει όταν ο Kurt στρατολογείται από μια ομάδα ακτιβιστών για να καταρρίψει την εταιρεία. Παρά την επιφανειακή ομοιότητα του παιχνιδιού με το Papers Please, εδώ δεν επικεντρώνει στην πίεση και η παράδοση μόνο μερικών πακέτων μπορεί να σας προστατεύσει από την απόλυση. Το The Last Worker διερευνά τον αντίκτυπο του αυτοματισμού και θέτει ερωτήματα σχετικά με την αξία της ανθρώπινης εργασίας σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από μηχανές.
Ιστορία και σχεδιασμός
Το The Last Worker κυκλοφόρησε στις 30 Μαρτίου του 2023, από τα indie-studios Oiffy και Wolf & Wood Interactive Limited. Το παιχνίδι έχει σαν πρωταγωνιστή, όπως προαναφέραμε, τον δουλευταρά Kurt. Ο ίδιος ζεί μοναχικά και το μόνο που έχει να κάνει είναι να συμμετέχει σε αυτό τον φαύλο κύκλο που λέγεται “δουλειά-σπίτι-δουλειά”.
Δηλώνει καθημερινό παρών και βαράει κάρτα κάθε πρωί, στην μεγάλη πολυεθνική εταιρία, Jungle. Η δουλειά του είναι να ταξινομεί σωστά κούτες προς αποστολή, έχοντας σαν σύντροφο και βοηθό του το JünglePod. Με λίγα λόγια, κάτι σαν το Death Stranding αλλά ταυτόχρονα… καμία σχέση!
Τα γραφικά του παιχνιδιού θα μας θυμίσουν κάτι από κόμιξ καθώς έχουν σχεδιαστεί από τον Mick McMahon. Η χρωματική του παλέτα σε συνδυασμό με την υπέροχη σκηνοθεσία και την γραφή του, το κάνουν ένα από τα αριστουργήματα της indie σκηνής.
Gameplay – μηχανισμοί
O Kurt έχει το δικό του μελλοντικό clark ή διαφορετικά το JünglePod. Με την βοήθεια αυτού του μηχανήματος μπορεί να μετακινείται στον χώρο εργασίας και έχοντας την πυξίδα πάνω του, τον βοηθάει στο να προσανατολιστεί σωστά με σκοπό το δέμα να φτάσει στο σωστό σημείο προώθησης ή και ανακύκλωσης ή ακόμα και καταστροφής του. Πώς όμως γίνεται αυτό;
Το βασικό πολυεργαλείο που χρησιμοποιεί είναι το JüngleGun, το οποίο κατά την διάρκεια της εξέλιξης της ιστορίας παίρνει και τις κατάλληλες αναβαθμίσεις, προκειμένου να υπάρχει διάδραση στο περιβάλλον και στους γρίφους που θα συναντήσουμε στον κόσμο του. Στο ταξίδι και στην μάχη για την βιοπάλη, ο Kurt έχει φίλο και συνοδοιπόρο του το co-bot με το όνομα Skew.
Όσοι θέλετε το διαφορετικό απλά παίξτε το
Προβληματίστηκα αρκετά στο τι να γράψω και μέχρι που μπορώ να περιγράψω τον συγκεκριμένο τίτλο. Αναφέραμε την υπόθεση στο περίπου, περιγράψαμε το gameplay του πολύ απλοϊκά και δεν θα εμβαθύνω άλλο ακόμη και αν πάρω κάποιον στον λαιμό μου. Προτιμώ να πάθει κάποιος αυτό το ευχάριστο “Νταμπλάζ” που έπαθα παίζοντας το πάρα να σας παραναλύσω κάθε τι στο παιχνίδι.
Αν είστε από εκείνους/ες που έχουν μόνο το μέγεθος σαν κριτήριο θα σας απογοητεύσω αλλά το παιχνίδι είναι αρκετά μικρό – για τα σημερινά δεδομένα. Μου πήρε γύρω στις 3 ώρες και 15 λεπτά βλέποντας όλα τα τέλη του και ήτανε τόσο όσο χρειαζόταν. Δεν θα κόψω (ούτε έκοψα) βαθμό σε παιχνίδι από την διάρκεια του από την στιγμή που το αποτέλεσμα του είναι ολοκληρωμένο και προσδίδει αυτό που “πρέπει”.
Σχετικά με τους μηχανισμούς του που είναι απλοί και λειτουργούν με απόλυτη απόκριση, στην αρχή θα σας φανούν λίγο περίεργοι. Αφιερώστε 10 λεπτά για να αποκτήσετε το λεγόμενο “muscle memory” και πειραματιστείτε με το JünglePot για να καταλάβετε τον τρόπο που πρέπει να στείλετε το εκάστοτε δέμα και μετά θα δείτε πως γίνεται μια ψυχαναγκαστική απόλαυση. Δεν θα κόψω ούτε μισό βαθμό για αυτό το λόγο, καθώς το 10 το παίρνει μόνο ο Θεός μου θυμίζει την απάντηση που είχα δώσει σε καθηγητή μου, λέγοντας του τότε βάλτε τον Θεό να δώσει εξετάσεις και σε εμάς να βάζετε 9,5.
Αυτό που θα σας πω απλά είναι πως όσοι αγαπήσετε την αφήγηση του Bioshock το παίζετε χθές. Όσοι αναζητάτε τα νοήματα πίσω από τα γράμματα και τις λέξεις το δοκιμάζετε προχθές και όσοι είστε παιδιά της εργατιάς και έχετε ζήσει τον εργασιακό μεσαίωνα, θα καταλάβετε γιατί το παιχνίδι αυτό είναι για εσάς.
