Το horror είδος είτε στα βιντεοπαιχνίδια είτε στις κινηματογραφικές παραγωγές στην μικρή ή μεγάλη οθόνη, τα τελευταία χρόνια είναι μια κατηγορία που με εξιτάρει καθώς προσφέρει συχνά ένα πρωτόγονο τρόμο, μια αίσθηση ευαλωτότητας της ανθρώπινης φύσης, έναν αρχέγονο φόβο για το άγνωστο αλλά παράλληλα μιας τόλμης και ενός δυναμισμού του ανθρώπου ώστε να το κατακτήσει. Η ανθρώπινη ιστορία έχει μια πολύπλοκη σχέση με τον τρόμο και τις τρομακτικές εμπειρίες εδώ και αιώνες με το αποτύπωμα αυτών των ανατριχιαστικών ιστοριών να αποτυπώνεται σε διάφορα μέσα και μορφές.
Τα παιχνίδια τρόμου συνήθως στοχεύουν στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας γεμάτη ένταση, αγωνίας και τρόμου, κρατάνε τη φαντασία, την αδρεναλίνη και την σπιρτάδα του παίκτη/θεατή εμπλέκοντας τον σε μια συναρπαστική και ανησυχητική εμπειρία. Ορισμένοι απολαμβάνουν το συγκεκριμένο είδος παιχνιδιών (και ταινιών) επειδή τους επιτρέπουν να αντιμετωπίσουν τον φόβο τους με ασφάλεια, απελευθερώνοντας το άγχος της καθημερινότητας και νιώθοντας ανακούφιση απ’ το γεγονός ότι βρίσκονται σε ένα ασφαλές περιβάλλον, όσο παρακολουθούν.
Οι κύριοι παράγοντες φόβου που απαντώνται συνήθως στα βιντεοπαιχνίδια τρόμου για να θεωρούνται επιτυχημένα είναι ένα συνονθύλευμα ξαφνικών, έξυπνα σκηνοθετημένων, απροσδόκητων γεγονότων και καταστάσεων, όπως απρόβλεπτοι εχθροί ή φοβίες της ίδιας της ανθρώπινης φύσης, οι συνέπειες μιας λάθος πράξης, το σκοτάδι και η απομόνωση, η αίσθηση ανασφάλειας, η περιορισμένη ορατότητα υπό το φόβο του αγνώστου και της αναμονής πιθανών απειλών.
Από μικρός, μεγαλωμένος στα μέσα των ’90s-’00s δε με έλεγες και παιδί που θα καθόταν να δει άνετα μια τρομακτική ταινία ή να παίξει ένα τρομακτικό παιχνίδι. Θυμάμαι να παρακολουθώ με τους γονείς μου διάφορες τρομακτικές για τα δικά μου αθώα παιδικά μάτια ταινίες και να μη μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια, καταλήγοντας κάτω από τα σκεπάσματα, με μικρής έντασης φωτάκι νυκτός ανοιχτό κιόλας να φωτίζει ελαφρώς το δωμάτιο προσφέροντας ένα ψήγμα ασφαλείας απέναντι σε ότι “παραμόνευε” απ’το παράθυρο. Ίσως με επηρέαζε το γεγονός ότι η περιοχή που διέμενα τότε, σε μονοκατοικία στα προάστια, με ελάχιστες άλλες μονοκατοικίες να βρίσκονται παραδίπλα, εξοχή τότε, ίντερνετ δεν υπήρχε, πιο απλοϊκά χρόνια με αρκετούς μύθους ακόμη να περιπλανιόταν στις παιδικές παρέες και οι ιστορίες να δίνουν και να παίρνουν. Αλλά και πιο μετά σε παιχνίδια όπως το πρώτο Dead Space, το 2008, 13 ετών τότε πάλι με δυσκολία κάπως το ακούμπησα θυμάμαι. Κάθε χρόνο όμως που περνούσε και ωρίμαζα σαν χαρακτήρας ή πιο αναίσθητος (μάλλον) έγινα, καθώς πλέον ώντας πιο επιλεκτικός σε αρκετούς τομείς της καθημερινότητας μου – και στο αν θα καταφέρει να με συγκινήσει μια horror παραγωγή καθώς έχω δει πάμπολλες ταινίες του είδους ή αντίστοιχα triple-A παιχνίδια έχω παίξει – πρέπει να προκαλέσει αυτό το…“κάτι”.
Πάμε λοιπόν να δούμε τους Top 5 horror – τίτλους που έπαιξα και ξεχώρισα το τελευταίο χρονικό διάστημα από Indie στούντιο παραγωγής παιχνιδιών. Σε επόμενο άρθρο θα επεκταθώ γενικότερα στα αγαπημένα μου παιχνίδια τρόμου από μεγαλύτερα στούντιο ή εκτός της βασικής μου πλατφόρμας που είναι μέχρι στιγμής το PC. Όπως για παράδειγμα το Until Dawn (του PS4), τον τίτλο της Supermassive που ξεχωρίζω και θεωρώ τον καλύτερο τους. Α, μια μικρή σημείωση για το συγκεκριμένο παιχνίδι, υπάρχουν και κάποιες φήμες για remake αναβίωση έχετε υπόψη σας.
SOMA (2015)
Στη πρώτη θέση σίγουρα θα πρέπει να συμπεριληφθεί η προσωπικά αγαπημένη μου Frictional Games. Οι Σουηδοί εδώ και δύο δεκαετίες άνετα μπορούν να χαρακτηριστούν οι πρωτομάστορες επαναπροσδιορισμού των παιχνιδιών survival horror. Η αρχή έγινε το 2007 με τα αριστουργηματικά Penumbra κι έπειτα το Amnesia: The Dark Descent, το 2010. Οι δύο αυτοί τίτλοι έμελλε να αποτελέσουν ορόσημο της μετέπειτα εξέλιξης της εταιρείας κερδίζοντας την εκτίμηση και την αγάπη της gaming κοινότητας, εισάγοντας νέα standards στο είδος, με την αγχώδη, κλειστοφοβική, ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, την αγωνία και τον τρόμο να παίζουν με το μυαλό σου και ν’ αποτελούν τα δομικά συστατικά που συναντάμε σε κάθε της τίτλο.
Το παιχνίδι παίχτηκε πρώτη φορά την εβδομάδα κυκλοφορίας του, ενώ τερματίστηκε σε διάστημα 3ων ημερών back – to – back, καλοκαίρι 2015, μάλιστα είχα μόλις τελειώσει με τη στρατιωτική μου θητεία (Π.Ν.) και ήθελα -μιας και καλοκαίρι τέτοια setting σε παιχνίδια ή ταινίες με τραβάνε περισσότερο- να ασχοληθώ αυτή την εποχή του χρόνου. Το έπιασα ξανά πέρσι – ανακαλύπτοντας ότι το είχα στη συλλογή και στο Epic Games Store από κάποια δωρεάν περίοδο διάθεσης του.
Συνοπτικά θα πω ότι μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση και ασχολήθηκα μαζί του καθώς συνδυάζει αυτά τα απαραίτητα συστατικά όπου θέλω να εντοπίζω σε τέτοιες περιπτώσεις παιχνιδιών ή ταινιών/τηλ.σειρών καθώς θεωρώ τα παιχνίδια αδελφική μορφή τέχνης που κινείται παράλληλα με τις ταινίες ή τις σειρές, ένας παράλληλος αλλά διαδραστικός τρόπος έκφρασης συναισθημάτων, καλλιτεχνικών ανησυχιών, αφήγησης ιστοριών και παθών, ψυχαγωγίας και σκηνοθετικού ταλέντου.
Ο τίτλος παρότι φαίνεται να πατάει σε γνώριμα “μονοπάτια” καταφέρνει να ξεχωρίζει δανειζόμενος στοιχεία απ’ τα προηγούμενα παιχνίδια της εταιρείας εξελίσσοντας τα, ενώ προσφέρει μια πιο mindf%ck Sci-Fi υπόθεση που σε κρατάει σε αγωνία.
Δεν έχει τόσο ενοχλητικό κυνηγητό όσο θα περίμενε κανείς και ένα gameplay ύφος που σε κρατάει ενεργό συνεχώς, χωρίς να βαρεθείς, ενώ όσο ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας σταδιακά, ο τρόπος αφήγησης είναι άρτια δομημένος ώστε να παραμένει η περιέργεια να δεις πως θα εξελιχτεί, ενώ σίγουρα θα σε επηρεάσει να σκεφτείς φιλοσοφικά θέματα για την ίδια την ανθρώπινη φύση και ύπαρξη αμέσως μετά τους τίτλους τέλους. Κάτι που προσωπικά αγαπώ όταν βλέπω να προκαλείται τόσο άρτια απ’τους δημιουργούς ενός παιχνιδιού προς τον παίκτη.
Ένα απ’τα καλύτερα sci-fi horror σενάρια σε παιχνίδι που έχω παίξει μέχρι σήμερα. Δεν θα πω περισσότερα. Ατμοσφαιρικό, τρομερός σχεδιασμός, εκπληκτική ηχητική επένδυση, gameplay ύφος γραμμικό μεν ως walking simulator αλλά σε ανταμείβει με μία καλή ιστορία και ενδιαφέρον τέλος.
Απλά δεν σκέφτεσαι καν να το προσπεράσεις. Αν με ρωτούσες με ποιον τίτλο να ξεκινήσεις θα σου ‘λεγα αυτόν. Πρόσθεσε τον τώρα στην λίστα σου λοιπόν, αν δε το χεις κάνει ήδη!
OUTLAST (2013) / OUTLAST: Whistleblower (2014) – το prequel DLC & OUTLAST: 2 (2017) ως συνέχεια
Ο τίτλος της Red Barrels που έχτισε καριέρες στους περισσότερους youtubers/streamers εκείνη τη δεκαετία. Πόσοι θυμούνται τι χαμός είχε γίνει με τον συγκεκριμένο τίτλο σε livestreams και reaction videos και με το δίκιο του.
Το survival horror παιχνίδι έχει γράψει τη δική του μοναδική ιστορία χάρη στο έντονο και απελπιστικό αίσθημα που προκαλεί στον παίχτη καθώς αναλαμβάνει το ρόλο ενός τολμηρού δημοσιογράφου ο οποίος λαμβάνοντας κάποια εμπιστευτικά έγραφα από έναν πρώην υπάλληλο ενός ασύλου για ψυχικά διαταραγμένους ασθενείς αποφασίζει να το ερευνήσει και να ξεσκεπάσει το μυστήριο πίσω από την αγορά του ιδρύματος από μια πολυεθνική εταιρεία με ύποπτο παρελθόν. Έχοντας στη κατοχή του μόνο μια βιντεοκάμερα, χωρίς όπλα, ο παίκτης νιώθει ευάλωτος και αδύναμος καθώς προσπαθεί τόσο να αντιμετωπίσει τους διάφορους κινδύνους, τρέχοντας είτε μένοντας κρυμμένος από αυτούς που τον καταδιώκουν και να διαλευκάνει το μυστήριο γύρω από τα μυστηριώδη πειράματα/θεραπείες που πραγματοποιούνταν στους ασθενείς τα τελευταία χρόνια.
Η αβεβαιότητα και οι ανελέητες ανατροπές που συναντάς σε κάθε κεφάλαιο και των 3ων αρχικών Outlast – θεωρώντας ξεχωριστό τίτλο το Whistleblower, ως prequel – σε αφήνουν να αισθάνεσαι τη μοναξιά και την απελπισία του χαρακτήρα, καθώς προσπαθεί να βρει μια εξήγηση πέρα από το τρόπο να τη βγάλει καθαρή ανάμεσα σε τρομακτικούς ασθενείς.. Δεν εξαρτάται μόνο από τα jumpscares, αν και αξίζει να σημειωθεί ότι αυτά είναι ίσως από τα καλύτερα στο είδος.
Έπιασα και τερμάτισα το πρώτο παιχνίδι πέρσι, το καλοκαίρι του 2022 μαζί με το Whistleblower , το DLC όπου κυκλοφόρησε λίγο αργότερα και τοποθετείται πριν τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού, διάρκειας περίπου 2+ ωρών. Κάθε Outlast τίτλος ξεχωρίζει για ακόμη πιο αρρωστημένα σκηνικά και ατμόσφαιρα, αγχωτικά, βίαια σε σχέση με τον προκάτοχο του, με ένα sound design που σε βάζει για τα καλά στο κλίμα.
Αρκετοί θεωρούν το 2ο μέρος υποδεέστερο αρκετά του πρώτου μέρους και του prequel του και εν έχουν δίκιο και θα συμφωνήσω αντίστοιχα και γω, σε ένα βαθμό.
Εν κατακλείδι θεωρώ ανώτερο το 1ο παιχνίδι, είναι πιο ατμοσφαιρικό και τρομακτικό, με το Whistleblower να με σοκάρει περισσότερο σε κάτι άρρωστα σκηνικά που εξελίσσονται.
Το gameplay είναι βελτιωμένο αρκετά, μια νέα ποικιλία animations να κάνουν την εμφάνιση τους. Πιο αγχωτικό camera angle όταν τρέχεις και πατάς το “Alt” στο πληκτρολόγιο για να κοιτάξεις τι γίνεται πίσω σου, κατά την χρήση της κάμερας, όταν κρύβεσαι σε διάφορα μέρη, τον εναλλακτικό τρόπο να τσεκάρεις πόσες μπαταρίες έχεις διαθέσιμες για την βιντεοκάμερα ή τα medkits για να γιατρεύεις τον εαυτό σου ( δεν υπάρχει autoheal εδώ ). Αν και θα ήθελα κάνα δύο διαφορετικά healing animations. Ομολογώ έφερε μνήμες παιχνιδιών ‘Far Cry’ το animation που έχουν επιλέξει. Οι όποιες διαφορές ή βελτιώσεις δεν σταματούν εκεί καθώς μπορείς να κλειδώσεις με σύρτη αρκετές πόρτες ή να βγεις/μπεις από παράθυρα κι έπειτα να τα κλείσεις αν θες για να εμποδίσεις αυτούς που σε κυνηγάνε.
Από ένα σημείο και μετά, νιώθεις ένα σαν “μούδιασμα”, κάτι που στο πρώτο παιχνίδι δεν συναντούσες, καταντάει ελαφρώς επαναλαμβανόμενο με μερικές στιγμές να σπάνε αυτή τη ρουτίνα όπως τα flashbasks στο σχολείο. Αποφεύγεις εχθρούς, κρύβεσαι σε διάφορα μέρη όπως κάδους απορριμμάτων ή λαγούμια, περνάς παράθυρα ή πόρτες ενώ σε κυνηγάνε θεόμουρλοι “πιστοί”. Επίσης ένα άλλο που παρατήρησα είναι ότι οι πιο σημαντικοί εχθροί που συναντάς στο 2ο δεν εμπλέκονται όσο θα ήθελα στην πλοκή, πάντως το σοκαριστικό τέλος του με αντάμειψε και πέρασα καλά. Για όποιον απορεί, το παιχνίδι σου δίνει αρκετά clues στο πώς η ιστορία συνδέεται -άμεσα- αν διαβάσεις τα περισσότερα notes στο 1ο αλλά και ένα συγκεκριμένο “event” που λαμβάνει χώρα σε αρκετές στιγμές της ιστορίας. Δυστυχώς δεν μπορώ να επεκταθώ σε αυτό χωρίς να ρίξω Spoiler βόμβα επιπέδου Ναπαλμ.
Πολύ δυνατός walking simulation horror τίτλος, με ισχυρές δόσεις τρόμου για κάποιον ακόμη και ψιλοαναίσθητο (σαν εμένα) που έχω δει πάμπολες horror ταινίες και σειρές. Ωραία gaming-κινηματογράφηση με σενάριο το οποίο δένει αρμονικά και τα όλα τα κεφάλαια του (αρκεί να δοθεί η απαραίτητη προσοχή στα σημειώματα που βρίσκει ο παίκτης στο παιχνίδι εκτός των λοιπών εξελίξεων. Ένα συγκεκριμένο note να λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο Outlast 1 και 2, το οποίο όταν το μελετούσα για να μάθω περισσότερα για την ιστορία μου είχε κάνει εντύπωση και περίμενα ότι είτε στο 2ο μέρος, είτε σε επόμενο τίτλο θα πάει προς τα εκεί η πλοκή.
Όσων αφορά το τεχνικό κομμάτι τα γραφικά του πρώτου παιχνιδιού και του prequel παρότι δεν εντυπωσιάζουν πλέον, δεν θα σας βγάλουν εκτός κλίματος, με το 2ο μέρος να είναι προφανές πιο βελτιωμένο, με αυτά να δείχνουν πιο ζωντανά και ρεαλιστικά, με καλοσχεδιασμένες και αρκετά εντυπωσιακές φωτοσκιάσεις -για τίτλο του 2017- σε τεράστιους σκοτεινούς διαδρόμους όπου σκέφτεσαι συνεχώς “τι άραγε θα πεταχτεί να με φάει;”.
Η πρώτη φορά που καταπιάστηκα με το 1ο ήταν το 13, όμως τότε δεν με έλκυε τόσο το συγκεκριμένο gameplay στυλ, άλλο που ήμουν και κολλημένος με multiplayer παιχνίδια, άλλες δραστηριότητες κ.α. οπότε το είχα αφήσει.. Αραιά και που είχα συνεχίσει ως έναν βαθμό στα πρώτα κεφάλαια όμως πέρσι πήγαμε τερματισμό και παίξαμε ότι είχε τον τίτλο Outlast μια και καλή.
Amnesia: The Dark Descent (2010)
Η αναβίωση για τα survival horror παιχνίδια της προηγούμενης δεκαετίας (2010) ξεκίνησε με αυτόν τον τίτλο. Θεωρώ τα λόγια περισσεύουν. Θα αφήσω να ζήσετε μόνοι σας ή να θυμηθείτε όσοι το έχετε παίξει την πρώτη φορά ενασχόλησης με τον τίτλο χωρίς να επεκταθώ πολύ.
Στο παιχνίδι, ο παίκτης ακολουθεί τον Daniel, ο οποίος ξυπνά σε ένα άγνωστο αποκρουστικό και σκοτεινό κάστρο, με αμνησία, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς βρέθηκε εκεί ή κάποια στοιχεία για το παρελθόν του. Καθώς εξερευνά τον εφιαλτικό χώρο όπου βρίσκεται, αβοήθητος, ανακαλύπτει στοιχεία και αναφορές που θα τον βοηθήσουν να ξετυλίξει εν τέλει το μυστήριο του τι τον οδήγησε εκεί ξεφεύγοντας παράλληλα από μοχθηρά πλάσματα που βρίσκονται στους σκοτεινούς διαδρόμους, χωρίς να μπορεί να αμυνθεί παρά μόνο να τραπεί σε φυγή ή να κρυφτεί.
Η ιστορία του, ο τρόπος που επηρεάζει τον παίχτη, η ασταμάτητη αγωνία, η επίλυση γρίφων, η ατμόσφαιρα του και οι μηχανισμοί του πρώτου Amnesia παιχνιδιού προσφέρουν μια μοναδική και ανατριχιαστική εμπειρία για τους λάτρεις του είδους ενώ αποτελεί το μέχρι τώρα πιο ξεχωριστό και αναγνωρίσιμο παιχνίδι της σειράς δημιουργώντας νέα στάνταρ στο είδος των παιχνιδιών τρόμου όταν κυκλοφόρησε.
Τον περασμένο Αύγουστο είχα την όρεξη να ασχοληθώ με το Amnesia: Rebirth, αλλά δεν με κράτησε εξ αρχής και δεν το έχω συνεχίσει έκτοτε. Θα του δώσω κάποια στιγμή μια δεύτερη ευκαιρία.
The Beast Inside (2017)
Η ιστορία έχει ως εξής: ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Adam, ενός αναλυτή της CIA κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο οποίος μαζί με τη σύζυγο του Emma, για λόγους ηρεμίας από την ενοχλητική βαβούρα και τους ρυθμούς της πόλης αποφασίζουν να μετακομίσουν σε ένα ήσυχο σπίτι κοντά στο δάσος.
Το παιχνίδι συνδυάζει στοιχεία παζλ και ψυχολογικού θρίλερ, προσφέρει πλούσια ιστορία, σκοτεινή και απειλητική ατμόσφαιρα με συνεχή αίσθηση μυστηρίου με καλοσχεδιασμένα γραφικά, δυνατές jumpscare σκηνές πατώντας όμως στην κλασσική ροή της οικογένειας που μετακομίζει στο νέο σπίτι και ανακαλύπτει ότι στο νέο μέρος που βρέθηκε κάτι δεν πάει καλά. Θα αντιμετωπίσετε τρομακτικά γεγονότα, ανατροπές, ψυχολογογικές δοκιμασίες και εχθρούς δημιουργώντας μια αίσθηση απόγνωσης και αβεβαιότητας για το τι θα συμβεί στη συνέχεια. Η ιστορία και το μυστήριο που τη περιβάλει θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον καθώς και οι εναλλαγές σκηνικών ανάμεσα σε παρόν και μέλλον προσθέτουν αρκετούς πόντους στην συνολική ατμόσφαιρα.
Amnesia: The Bunker (2023)
Μετά το αρκετά μέτριο πειραματισμό της εταιρείας με το Amnesia: Rebirth η Frictional επέστρεψε δυναμικά ρε φίλε! Χαίρομαι όταν οι ομάδες ανάπτυξης δοκιμάζουν ιδέες, ρισκάρουν, ας αποτυγχάνουν λίγο, ακούν τι άρεσε στην κοινότητα, οραματίζονται, πεισμώνουν, προσπαθούν, τα καταφέρνουν!
Το ‘The Bunker’ είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα στροφή για το μέλλον της σουηδικής ομάδας καθώς διαφοροποιείται σε πολλά σημεία σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς Amnesia όμως έχει κουβαλάει “δημιουργική gaming σοφία” από την εμπειρία και τους προηγούμενους τίτλους της εταιρείας. Μια σημαντική διαφοροποίηση που θα εντοπίσετε είναι ότι τα προηγούμενα παιχνίδια Amnesia ήταν κυρίως γραμμικά. Το παιχνίδι ανοίγεται ελαφρώς και προσφέρει ελευθερίες ώστε ο παίκτης να κινείται πιο ελεύθερα ενώ προσπαθεί να βγει ζωντανός από ένα πολεμικό οχυρό του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ μια εφιαλτική οντότητα τον τρομοκρατεί κινούμενο στα σκιερά σημεία του καταφυγίου… αλλά και εντός των τοίχων.
Το παιχνίδι εισάγει και αξιοποιεί νέα δεδομένα για τη σειρά Amnesia, προσφέροντας την απαραίτητη φρεσκάδα και δημιουργικότητα περιμένανε οι φανς. Θα τρέξετε, θα έχετε στο νου σας τη φόρτιση του φακού, το πότε κι αν αποτελεί λύση ο πυροβολισμός για παράδειγμα μιας κλειστής κλειδαριάς, το σπάσιμο μιας πόρτας με ένα τούβλο, ήσυχα ή να την ανατινάξετε με εκρηκτικά; Θα προλάβετε να δράσετε γρήγορα ή ο θόρυβος θα αποτελέσει το μοιραίο λάθος που θα οδηγήσει στο θάνατο σας;
Για πρώτη φορά μπορείτε να επιλέξετε να αντιμετωπίσετε το τέρας που σας καταδιώκει, κάτι που δημιουργεί μεγαλύτερη πίεση στις αποφάσεις σας και σας αναγκάζει να σκέφτεστε διαρκώς.
Οι συνέπειες, ο φόβος της απόκοσμης φιγούρας και η πίεση του χρόνου θα σας ακολουθήσουν. Η γεννήτρια έχει αρκετά καύσιμα ώστε να κρατήσει τα φώτα ανοιχτά; Προλαβαίνετε να βρείτε έγκαιρα μπιντόνια ανεφοδιασμού; Τα πολεμοφόδια επαρκούν; Οι επίδεσμοι;
Το παιχνίδι αν και σύντομο, γύρω στις 5-6 ώρες στο νορμάλ επίπεδο δυσκολίας, αποτελεί μια καλοδουλεμένη κυκλοφορία και να στε σίγουροι ότι θα βιώσετε μια σύντομη μεν αλλά τεταμένη, αγωνιώδη και τρομακτική εμπειρία.
Προς το παρόν αυτό ήταν το horror μονοπάτι που ακολούθησα τον τελευταίο χρόνο. Συχνά πυκνά κάνω διαλείμματα όμως για να μην παθαίνω “burnout”, ακολουθώντας διαφορετικά είδη και σενάρια παιχνιδιών ή ταινιών/σειρών. Σε δεύτερο χρόνο υπόσχομαι ότι θ’ ακολουθήσει και δεύτερο μέρος.
Συνοψίζοντας, τ’ απαραίτητα συστατικά που με ελκύουν σε έναν horror τίτλο είναι τα ακόλουθα. Έξυπνος σχεδιασμός-σκηνοθετική ματιά κι αισθητική. Να μην βασίζεται σε ανιαρά, παιδικά και φτηνά jumpscares, ή αν χρησιμοποιεί τέτοια – αυτά να αξιοποιούνται ορθά όπου χρειάζεται -. Να περικλείεται από μια ενδιαφέρουσα b-movie ιστορία εννοείται ενώ θα έχει μια καλή ισορροπία μεταξύ walking-sim και gameplay. Να ντύνεται από ένα αξιόλογο sound design – καθώς είναι από τα βασικότερα δομικά στοιχεία δημιουργίας – και απαραίτητο μεράκι από τους δημιουργούς.
Εσείς έχετε παίξει κάποιο ή κάποιους από τους παραπάνω τίτλους; Ποιος ο αγαπημένος σας;
Γράψτε μου επίσης ποιον άλλο άγνωστο indie τίτλο, ακόμη και fan made να έχω υπόψη μου, παρακάτω ή στην Joystick κοινότητα στο Facebook (κλικ εδώ).
Επίσης αν είσαι δημιουργός μιας horror εμπειρίας και θεωρείς ότι αξίζει να δοκιμάσουμε μη διστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί μας στο παρακάτω mail:
