Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι εκεί έξω έχουν εντάξει το gaming στην καθημερινότητά τους. Πλέον δεν είναι απλά ένα μέσο ψυχαγωγίας των μικρότερων παιδιών, αλλά αντικείμενο ενασχόλησης όλων των ηλικιών. Μάλιστα, βρισκόμαστε σε μία περίοδο που το gaming φαίνεται να ακμάζει με τρομακτικούς ρυθμούς. Ωστόσο βέβαια, θα ήθελα να ανοίξω ένα θέμα που πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου και πρέπει να πω πως με βύθισε σε πληθώρα σκέψεων και επιφυλάξεων για το μέλλον του gaming και της ίδιας της βιομηχανίας γενικότερα.
Ας ξεκινήσω λοιπόν με το γεγονός πως πλέον τα achievements παίζουν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη ζωή ενός μοντέρνου gamer. Είτε απλά ως κενά αποκτήματα για την ολοένα και αυξανόμενη βιβλιοθήκη τροπαίων του, είτε ως μέσο για να προσπαθήσει περισσότερο. Αυτό από μόνο του φυσικά δε μου φαίνεται καθόλου παραλογο. Σαν άνθρωποι μας αρέσει να κάνουμε συλλογές πιθανώς επειδή μας χαρίζουν ένα αίσθημα ολοκλήρωσης. Τουλάχιστον εγώ έτσι το εκλαμβάνω όποτε βλέπω αυτό το εικονίδιο να πετάγεται από το πουθενά μπροστά στην οθόνη μου όσο παίζω ένα παιχνίδι. Μου δίνει κίνητρο να συνεχίζω, να ξέρω ότι οι προσπάθειές μου δεν πάνε χαμμένες και ότι το ίδιο το παιχνίδι το καταλαβαίνει.
Με μία γρήγορη περιήγηση στη λίστα των καταγεγραμμένων κατορθωμάτων μου, βρέθηκα ξαφνικά να παρατηρώ και να αναπολώ εμπειρίες. Από τα πιο ζόρικα achievements έως και αυτά τα ευκολότερα των μικρότερων indie τίτλων, σπατάλησα τελικά ώρες διεισδύοντας όλο και βαθύτερα. Εάν με ρωτήσετε, δε θα σας πω πως ξαφνικά μετατράπηκα σε κυνηγό τροπαίων με το που γεύτηκα το γλυκό αυτό νέο κόσμο. Συνεχίζω να μην έχω την επιθυμία να περιφέρομαι σ’ ένα παιχνίδι έως ότου ανακαλύψω τα πάντα, ακόμα και την πιο παραμικρή και καλά κρυμμένη λεπτομέρεια. Θα σας πω όμως πως έπεσα πάνω σε κάτι το εξαιρετικά ανησυχητικό. Όσο περισσότερο χρόνο αφιέρωνα, τόσο περισσότερο κατέληγα στο συμπέρασμα πως το μεγαλύτερο μέρος των παικτών εκεί έξω δε φτάνουν ως τους τίτλους τέλους των παιχνιδιών. Φυσικά κάτι τέτοιο με μια πρώτη ανάγνωση δε φαίνεται περίεργο. Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν πολλοί που έχουν αφήσει στη μέση ένα βιβλίο, μία σειρά ή ακόμα και μια ταινία. Και εγώ ο ίδιος το έχω κάνει. Προφανώς αυτό καθορίζεται και από τα προσωπικά γούστα και κριτήρια του καθενός. Δεν γίνεται σε όλους να αρέσουν τα ίδια πράγματα και είναι κατανοητό άλλωστε. Αλλά μιλώντας με ποσοστά, πιστεύετε πως θα είναι το ίδιο υψηλά με όσους εγκαταλείπουν ένα παιχνίδι πριν το τέλος του;
Σύμφωνα με άρθρο των Forbes τα πολυβραβευμένα μεγαθήρια της Rockstar, Red Dead Redemption 1 & 2 έχουν ποσοστά ολοκλήρωσης 10% και 20% αντίστοιχα. Άλλα sites φτάνουν το ποσοστό ολοκλήρωσης του RDR 2 έως και το 22%. Όπως και να έχει όμως, αυτό σημαίνει πως από τα 29 εκατομύρια αντίτυπα που πούλησε το πρώτο RDR μέχρι και το 2020, μόλις το 10% αυτών έχει καταφέρει να δει το τερματισμό του παιχνιδιού και τη μοίρα του John Marston. Με αριθμούς μιλάμε για μόλις 2,9 εκατομμύρια παίκτες Για το πολυαγαπημένο RDR 2, μόνο το 22% των 31 εκατομμυρίων έχει αντικρίσει το τερματισμό, ποσοστό που μεταφράζεται σε περίπου 6.8 εκατομμύρια παίκτες.
Αυτό δεν είναι μεμονομένο συμβάν. Το κλασσικό πλέον Witcher 3 έχει ποσοστά ολοκλήρωσης από 20% έως και 30%. H πλειοψηφία των Assassin’s Creed έχει ποσοστά ολοκλήρωσης μεταξύ 30% και 50% περίπου, ενώ ακόμα και το άκρως εντυπωσιακό και πολυβραβευμένο God of War του 2018 με τα βίας έχει φτάσει το 51%. Φυσικά, τα παραπάνω ποσοστά διασταυρώθηκαν με διάφορα άρθρα και sites και ενδέχεται να υπάρχουν αυξομειώσεις. Ακόμα και έτσι όμως, πιστεύω πως με σιγουριά μπορούμε να πούμε πως αν όχι η πλειοψηφία, τότε οι μισοί περίπου δεν ολοκληρώνουν ποτέ ένα παιχνίδι. Τα μαθηματικά εδώ είναι άκρως αποθαρρυντικά. Για χάριν διευκρίνησης, δεν αναφερόμαι στο 100% του συνολικού περιεχομένου που προσφέρει το εκάστοτε game, αλλά μόνο στα achievements που σηματοδοτούν την ολοκλήρωση των υποχρεωτικών main missions – chapters των παιχνιδιών και στην εμφάνιση των τίτλων τέλους.
Αυτό το φαινόμενο δεν έχει περάσει και απαρατήρητο από τα μεγάλα “κεφάλια” της βιομηχανίας. Η Amy Hennig, γνωστή για τη δουλειά της στη Naughty Dog και στα Uncharted games, σε παλαιότερη συνέντευξη στο IGN τονίσε το πρόβλημα και υποστηρίξε ότι οφείλεται στις υπερβολικά πολλές ώρες των περισσότερων πρόσφατων τύπου open-world games. Άλλα γρανάζια της βιομηχανίας, όπως ο Keith Fuller πρώην βετεράνος της Activision αλλά και ο John Lee που έχει περάσει από THQ, Sega και Konami, ισχυρίζονται από εσωτερικές πηγές, πως το 80% με 90% δε βλέπει τους τίτλους τέλους εκτός και αν το ψάξουν στο Υoutube.
Αυτή η παράξενη μαζική συμπεριφορά με μια επιφανειακή ματιά θα μπορούσε να οφείλεται στην ολοένα αυξανόμενη ηλικία του μέσου gamer με το Entertainment Software Association να υποστηρίζει πως είναι μεταξύ 37 και 41 ετών, τουλάχιστον για τους άνδρες. Αυτό σε συνδυασμό με τον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο, ή και με την πληθώρα παιχνιδιών που κυκλοφορούν αυτή τη περίοδο δε δίνει χρόνο σε πολλούς να αφοσιωθούν σε ένα μόλις παιχνίδι της τάξης των 30 και βάλε ωρών. Ακόμα, πριν μερικά χρόνια υποστήριζαν πολλοί πως το single player αργοπεθαίνει κυρίως λόγω των ολοένα και πιο διάσημων online multiplayer τίτλων. Όπως είναι λογικό όμως, η συζήτηση για το πως οδηγηθήκαμε εδώ αλλά και για το γιατί, από μόνη της είναι τεράστια και για μια άλλη φορά!
Συνεπώς προκύπτει και ο μεγάλος μου προβληματισμός που θα ήθελα να μοιραστώ. Σε ένα διαρκώς αυξανόμενο community, το gaming κοινό αποκτά όλο και περισσότερα βλέμματα μεγάλων εταιριών. Εταιρίες που πρώτο σκοπό έχουν το κέρδος και δεύτερο να φτιάξουν μία εντυπωσιακά αγαπητή και διαχρονική εμπειρία. Οπότε, είναι συνετό με τους τεράστιους open-world κόσμους να λαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας των συνολικών ΑΑΑ παιχνιδιών, να παρακαλάμε τις μεγάλες εταιρίες και για άλλους; Μπορεί οι φανς να παραληρούν από τις οθόνες τους, αλλά φυσικά αν το κοιτάξει κανείς λογικά, κάτι τέτοιο δε βγάζει κανένα απολύτως νόημα. Οι περισσότεροι από αυτούς θα μπορούσαν κάλλιστα να ανήκουν στη μερίδα του κοινού που θα ζητοκραυγάσουν έντονα και ενεργά στα μέσα, αλλά δε θα καταφέρουν ποτέ τους να φτάσουν μέχρι το τέλος του παιχνιδιού. Οπότε προς τι όλη αυτή η ξαφνικα ανεξέλεγκτη αγάπη για αυτό το είδος παιχνιδιών; Προς τι όλη αυτή η ανάγκη και ο ενθουσιασμός για ακόμα μεγαλύτερα games τόσο σε ώρες όσο και σε map;
Τι απέγιναν οι μικρότεροι τίτλοι και οι indie παραγωγές; Ο John Lee είχε δηλώσει σε άρθο του στο CNN πως στα συνολικά ποσοστά ολοκλήρωσης παιχνιδιών υπάρχει αύξηση τάξης 20% κυρίως χάρη στα 10ωρα campaigns. Στο ίδιο μάλιστα άρθρο αναφέρεται πως το ποσοστό ολοκλήρωσης μικρότερων τίτλων φτάνει έως και το 85%. Μήπως άρα η λύση είναι η στροφή σε indie ή και ΑΑ τίτλους μικρότερης κλίμακας; Μήπως άραγε έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου πρέπει να αναθεωρήσουμε; Μήπως άραγε σα καταναλωτικό κοινό έχουμε μαγευτεί από τη μόδα της αγοράς και από το ανελέητο marketing αγοράζοντας τίτλους που δε μας αφορούν; Ή βέβαια απλά ο σύγχρονος gamer αρέσκεται περισσότερο να βλέπει έναν αγαπημένο youtuber ή streamer να παίζει το αγαπημένο του παιχνίδι απ’ ότι να το παίζει ο ίδιος! Όπως και να έχει, ο χρόνος θα δείξει, όπως πάντα άλλωστε!
