Τα “old-school” first-person shooters (ή αλλιώς γνωστά ως Boomer Shooters) έχουν αρχίσει να δέχονται μια ανωδική πορεία με το πέρασμα του καιρού. Ολοένα και περισσότεροι τίτλοι με αυτή την αισθητική ξεπηδούν με χαρακτηριστικά παραδείγματα το Ion Fury, Warhammer 40K: Boltgun αλλά και remasters ή remakes κλασικών τίτλων όπως το Star Wars Dark Forces. Η γοητεία πίσω από αυτούς τους τίτλους είναι η ελάχιστη, απλή ιστορία που έχουν σε συνδυασμό με το ταχύ gameplay, την δυσκολία και τα μπόλικα pixel αίματος που ρίχνουν οι εχθροί μας.
Όταν ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του Forgive Me Father στο Nintendo Switch η αλήθεια είναι πως δεν έδωσα πολλή σημασία. Με τόσα παιχνίδια να κυκλοφορούν καθημερινά και κάθε ομάδα ανάπτυξης να ανακυκλώνει ιδέες ή μηχανισμούς σε διαφορετικά πακέτα δεν βοηθούν εύκολα έναν τίτλο να ξεχωρίσει – εκτός αν είναι από κάποια μεγάλη εταιρεία, κάποιο γνωστό franchise ή αν καταφέρει να μας προσελκύσει με νέες ιδέες ή ιδιαίτερα γραφικά. Το Forgive Me Father της Fulqrum Publishing κυμαίνεται ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω μιας και έχει ξεχωριστά, comic-like γραφικά που συνδυάζονται σε ένα “Boomer Shooter” στυλ παιχνιδιού και ένα θέμα που “κολυμπάει” στα σκοτεινά νερά του H.P. Lovecraft.
To Forgive Me Father λαμβάνει χώρα το 1930 και διηγείται την ιστορία ενός ιερέα και μιας δημοσιογράφου που πρέπει να αντιμετωπίσουν απόκοσμα τέρατα σε μια όλη η οποία είναι “βουτηγμένη” στις cult και σε συνεχόμενες σκοτεινές απειλές. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι οι μόνοι που δεν υποκλίνονται σε έναν θαλάσσιο θεό οπότε παίρνουν τα όπλα τους και αρχίζουν να πυροβολούν ό,τι βρεθεί στον δρόμο τους.
Αυτό που μας τραβάει αμέσως την προσοχή είναι το artstyle του παιχνιδιού. Εδώ υπάρχει μια υλοποίηση που μας παραπέμπει σε comics αφού τα μοντέλα των εχθρών και των ηρώων είναι σχεδιασμένα στο χέρι με έντονες γραμμές, έντονα χρώματα και κινήσεις που μοιάζουν περιορισμένες αλλά είναι αρκετές για να ενισχύσουν το στυλ και την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Εδώ υπάρχει μια μίξη που παραπέμπει σε Darkest Dungeon και παραμένει έντονη σε όλα τα επίπεδα του παιχνιδιού, σε κάθε γωνιά και σε κάθε εχθρό.
Θα μπορούσε να γίνει σύγκριση με το κλασικό Doom και δικαιολογημένα αφού πολλοί μηχανισμοί δίνουν την αίσθηση του franchise αλλά και ενός τυπικού boomer shooter. Για παράδειγμα, οι εχθροί μας κινούνται σε συγκεκριμένα μονοπάτια και επιθέσεις που χρειάζονται από μεριάς μας αντανακλαστικά και προσοχή.
Φυσικά, εδώ δεν λείπουν τα “monster closets”, δηλαδή περιοχές που αν μαζέψουμε πόντους υγείας ή πάρουμε το λάθος μονοπάτι, στρατιές εχθρών εμφανίζονται από πίσω μας οδηγώντας μας σε επικίνδυνες μάχες που τις περισσότερες φορές έρχονται ως έκπληξη.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, το στοιχείο που γίνεται αισθητό είναι η μεγάλη δυσκολία του τίτλου καθώς χρειάζεται αρκετές βελτιώσεις και ισορροπία σε αυτόν τον τομέα. Οι περισσότεροι εχθροί μπορούν να κατεβάσουν την υγείας μας σε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ η έλλειψη πολύτιμων πυρομαχικών αποτελεί συχνή ανησυχία. Εδώ ίσως η καλύτερη λύση να ήταν να υπάρχει ένα σύστημα κυμαινόμενης δυσκολίας που θα μας επέτρεπε να τροποποιούμε την εμπειρία μας σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις δυσκολίας.
Σε αντίθεση όμως με τα περισσότερα boomer shooter, το Forgive Me Father φιλοξενεί ελαφριά RPG στοιχεία όπως πόντους εμπειρίας, ικανότητες και αρκετά όπλα που μετατρέπουν τον χαρακτήρα μας σε μια πολεμική μηχανή. Για παράδειγμα, παραδοσιακά όπλα αλλάζουν τις απλές σφαίρες τους με ηλεκτρικά καρφιά, φλεγόμενες μπάλες ή δηλητηριώδη δόντια που μαζί με τις διάφορες ικανότητες μας επιτρέπουν να θερίζουμε τους εχθρούς μας με ευκολία.
Όταν οι εχθροί μας πληθαίνουν πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν και την μπάρα της τρέλας – έναν τυπικό μηχανισμό για τα Lovecraftian παιχνίδια. Εδώ όμως, αντί να λειτουργεί εναντίον μας, μας ενδυναμώνει και όσο περισσότερα combo κάνουμε τόσο μεγαλύτερη είναι η ζημιά μας ενώ παράλληλα γεμίζει και τα διάφορα επαναχρησιμοποιούμε αντικείμενα δύναμης που μπορεί να έχουμε πάνω μας.
Το Forgive Me Father αποδίδει αρκετά καλά στην κονσόλα της Nintendo είτε σε docked είτε σε portable modes διατηρώντας μαι ικανοποιητική απόδοση καθόλη την διάρκεια ενώ η ευκρίνεια παραμένει υψηλή και συνεχίζει να κολακεύει την συνολική του αισθητική του. Βέβαια, στην συνολική απόδοση βοηθάει και η ύπαρξη του Adaptive Resolution αφού διαπιστώνουμε ότι πολλοί εχθροί ξεκινούν ως πιξελιασμένες μάζες που όσο μας πλησιάζουν γίνονται πιο ευδιάκριτοί πριν καταλήξουν πάλι σε ζελέ. Από την άλλη, ίσως να μην είναι η ιδανική κονσόλα από άποψη χειρισμού αφού ως Boomer Shooter το ποντίκι και το πληκτρολόγιο επιτρέπουν καλύτερη στόχευση και κίνηση στον χώρο.
