Μετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισαν τα Little Nightmares I & II η σειρά επιστρέφει με την τρίτη προσθήκη της που ακούει στο όνομα Little Nightmares III, συνεχίζοντας την μακάβρια και γεμάτη ένταση πορεία, προσφέροντας μια ακόμη σκοτεινή βουτιά στον κόσμο όπου οι εφιάλτες γίνονται πραγματικότητα, αυτή την φορά κάτω από την ομπρέλα ανάπτυξης της Supermassive Games.
Μια ιστορία μυστηρίου και τρόμου
Το Little Nightmares III επιστρέφει όχι για να συνεχίσει την ιστορία των προκατόχων του, αλλά για να μας αφηγηθεί μια νέα ιστορία, μια νέα περιπέτεια με πρωταγωνιστές μας τον Low και την Alone οι οποίοι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν αλλά και να ξεφύγουν από κινδύνους και εφιαλτικά πλάσμα που καραδοκούν σε κάθε γωνία.
Η νέα ιστορία παραμένει για ακόμη μια φορά αινιγματική με το παιχνίδι να αποκαλύπτει ελάχιστα για το κόσμο και τα γεγονότα πίσω και γύρω από τους πρωταγωνιστές (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραίτητα λάθος, τουλάχιστον με τον τρόπο που το χειρίζεται), διατηρώντας εκείνη την χαρακτηριστική αίσθηση μυστηρίου που κάνει τη σειρά τόσο ξεχωριστή. Μέσα από μικρές, σιωπηλές σκηνές και φευγαλέες εικόνες, βλέπουμε στιγμές που υπονοούν κάτι πιο σκοτεινό στο παρασκήνιο -μεκορύφωση την παρουσία ενός παιδιού παγιδευμένο μέσα σε ένα κελί (ίσως τον ίδιο τον Low, αλλά αυτό δεν ξεκαθαρίζεται ποτέ), μια εικόνα που αφήνει ανοικτές πολλές ερμηνείες για το παρελθόν και την μοίρα των χαρακτήρων αλλά και για το τι μπορεί να συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Ένας εφιάλτης για δύο
Από την πρώτη στιγμή το παιχνίδι σε βάζει να επιλέξεις μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, καθένας από τους οποίους παίζει τον δικό του εξίσου σημαντικό ρόλο στο ταξίδι. Για πρώτη φορά μπορείς να παίξεις ολόκληρη την περιπέτεια με έναν φίλο σου, κάτι που δεν πρόκειται για “απλά ένα add-on” αλλά για σημαντικό μηχανισμό αφού οι γρίφοι και τα σκηνικά έχουν σχεδιαστεί με την συνεργασία στο επίκεντρο. Η συνεργασία των δύο παικτών είναι κομμάτι της εμπειρίας και θα χρειαστεί να συντονιστείτε για να περάσετε εμπόδια, να λύσετε γρίφους, να ανοίξετε πόρτες ή μοχλούς ο ένας για τον άλλο και άλλοτε πάλι να πολεμήσετε ή να εκμεταλλευτείτε τις ξεχωριστές ικανότητες των χαρακτήρων.
Συγκεκριμένα, ο Low έχει στην κατοχή του ένα τόξο του οποίου ο χειρισμός του είναι πραγματικά απογοητευτικός καθώς ενώ σου επιτρέπει να ρίξεις, δεν σε βοηθά καθόλου να στοχεύσεις σωστά, όχι ως σκόπιμη πρόκληση, αλλά καθαρά λόγω κακού σχεδιασμού. Η Alone, από την άλλη, διαθέτει ένα κλειδί, στοιχείο που προσθέτει μια νέα διάσταση στους γρίφους και ενισχύει τη σύνδεσή σου με τον χαρακτήρα και τον ρόλο της.
Παίζοντας το παιχνίδι σε co-op μπορώ να πω ότι είναι απλό και λειτουργικό. Μπαίνοντας απλά στην επιλογή του “multiplayer” μπορείς να κάνεις invite τον φίλο σου που είτε έχει το παιχνίδι είτε έχει κατεβάσει την free trial & friend’s pass έκδοση του. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι για να μπορέσουμε να παίξουμε με κάποιον φίλο μας, εκείνος/η θα πρέπει να είναι από το ίδιο οικοσύστημα (δηλαδή Xbox με Xbox – PC με PC – Playstation με Playstation και Nintendo με Nintendo) ενώ δεν δίνεται η δυνατότητα couch co-op για όσους θέλουν να παίξουν το παιχνίδι σε split screen από κοντά με την παρέα τους.
Οι συνδέσεις είναι σταθερές και το latency μικρό (τουλάχιστον από την δική μου εμπειρία) κάτι που είναι κρίσιμο σε ένα παιχνίδι που ο συγχρονισμός μετράει. Η κάμερα δεν είναι κοινή για τους παίκτες, αλλά ο καθένας έχει την δική του οπτική ακολουθώντας τον δικό του χαρακτήρα, κάτι που είναι ρίσκο για τέτοιου είδους παιχνίδι.
Το Little Nightmares III σου δίνει την δυνατότητα να παίξεις και solo, με το AI να ελέγχει τον χαρακτήρα. Αν και σε γενικά πλαίσια λειτουργεί σωστά, κάποιες στιγμές το AI ίσως καθυστερήσει στην ανταπόκριση ή ακόμη μπορεί και να κολλήσει και να μην κινείται, με ένα παράδειγμα που φέρνω στο μυαλό μου να είναι σε κάποιο σημείο που πρέπει να περάσουμε ένα “βαγόνι” και να γυρίσουμε τον μοχλό για την αλλαγή των ραγών. Σε εκείνο το σημείο το AI κόλλησε και δεν μπορούσε να φύγει από τον μοχλό αναγκάζοντας με να γυρίσω πάλι στο τελευταίο checkpoint. Πέραν αυτών όμως είναι μια καλή λύση για όσους παίκτες θέλουν να παίξουν το παιχνίδι μόνοι τους, με την κορυφαία επιλογή όμως να παραμένει το co-op.
Σκιές, ήχοι και παραμυθένιο σκοτάδι
Οπτικά, το Little Nightmares ΙΙΙ συνεχίζει να μαγεύει με το έντονο art direction του, ένα μίγμα παιδικού παραμυθιού και εφιάλτη, “ζωντανά” περιβάλλοντα και εξαιρετική δουλειά στην χρήση φωτισμού. Οι νέες περιοχές (όπως η Necropolis) -χωρισμένες αυτή την φορά σε τέσσερα κεφάλαια/chapters- είναι πλούσιες σε λεπτομέρειες, δίνοντας στον παίκτη την ευκαιρία να αλληλεπιδράσει με το περιβάλλον με λεπτομέρειες που αν και μικρές κάνουν την διαφορά και με κάθε περιοχή να κρύβει ένα ή περισσότερα collectables επιβραβεύοντας στην ουσία τους παίκτες που θα κάτσουν να ανακαλύψουν και να “ψειρίσουν” λίγο παραπάνω το παιχνίδι. Εκτός όλων αυτών, το παιχνίδι προσθέτει άλλη μια λεπτομέρεια και αυτή την φορά πρόκειται για ένα mini game που συναντάμε στο Chapter 3 (Carrnevale) που θυμίζει το κλασσικό shooting gallery παιχνίδι που συναντάμε στα Λούνα Πάρκ.
Παιρνώντας στο ηχητικό κομμάτι, δεν λειτουργεί απλώς υποστηρικτικά, αλλά αναδεικνύει την εμπειρία ενισχύοντας κάθε βλέμμα, κάθε σκιά και κάθε στιγμή έντασης. Οι μικρές ηχητικές λεπτομέρειες, οι τριγμοί των παλιών και σαπισμένων ξύλινων πατομάτων, οι ήχοι των βημάτων αλλά και φυσικά οι απόκοσμες και ανατριχιαστικές φωνές που έχουν πολλά από τα τέρατα χτίζουν μια συνεχώς ανησυχητική ατμόσφαιρα. Τέλος, για ακόμη μια φορά, το παιχνίδι δεν περιλαμβάνει voice design (εάν εξερέσουμε το feature του call), αλλά χτίζεται με την σιωπή και τους περιβαλοντικούς ήχους για να επικοινωνήσει το συναίσθημα.
Όταν ο χειρισμός γίνεται ένας μικρός εφιάλτης
Παρά τη δυνατή ατμόσφαιρα του και το —έστω και σχετικά ελλιπές— ενδιαφέρον στοιχείο του co-op, το Little Nightmares III σκοντάφτει εκεί που μετράει περισσότερο: στο gameplay. Το platforming παραμένει ανακριβές και ασταθές, με άλματα που συχνά αποτυγχάνουν να «πιάσουν», ενώ το βάθος της πίστας πολλές φορές προδίδει τον παίκτη. Παράλληλα, ο χειρισμός είναι αρκετά «αδέξιος», ειδικά σε στιγμές που απαιτούν περισσότερη συγκέντρωση ή ταχύτητα, και το σύστημα του “grab” δεν ανταποκρίνεται πάντα όπως θα έπρεπε — με αποτέλεσμα να πέφτουμε ή να αδυνατούμε να σκαρφαλώσουμε. Όλα αυτά συνθέτουν ένα σύνολο που πλήττει ουσιαστικά την εμπειρία του παίκτη και αποδυναμώνει την, κατά τα άλλα εξαιρετική, ατμόσφαιρα του τίτλου.
Ευχαριστούμε την Bandai Namco για την παραχώρηση του Review Code.
