Ένα σπάνιο φαινόμενο παρατηρείται με το Keeper, αναφερόμενος, πάντα, στο διάστημα μεταξύ ανακοίνωσης και κυκλοφορίας. Την πρώτη φορά που είδαμε την “αναγέννηση” της Double Fine, με ένα εντελώς καινούργιο IP, πέντε χρόνια μετά, ήταν στο νεότερο Xbox Games Showcase, αυτό του 2025. Εκεί, ένας αρκετά συμπαθητικός φάρος, με την συνοδεία ενός μυστήριου πτηνού, μας προϊδέασαν για ένα ταξίδι προς το φαινομενικό άγνωστο. Όμως, αρκούσε αυτό το μυστήριο των τελευταίων μηνών για να φωτίσει το Keeper στα μάτια των παικτών;
Οι πρώτες σκέψεις που θα δημιουργηθούν σε κάποιον, όπως είχαν δημιουργηθεί και σε εμάς τότε, όταν είχαμε δει τα πρώτα trailer του Keeper, είναι ποια θα είναι η ιστορία που θα βιώσουμε παρέα με τους κύριους χαρακτήρες μας, καθώς και πώς θα εξελιχθεί. Η υπόσχεση αυτού του ταξιδιού έχει απάντηση και είναι αρκετά απλή.
Μετά από την αφύπνιση του φάρου από τον φτερωτό μας φίλο, ξεκινάει ένα ταξίδι, όπως αναφέρουν και οι δημιουργοί, χωρίς λόγια, κάτι όχι εντελώς ακριβές. Ένας ιδιαίτερος τρόπος που επέλεξαν οι δημιουργοί για να αναπτύξουν τον κόσμο στον οποίο βρίσκεστε, κυρίως για την δημιουργία του, είναι μέσω σύντομων φράσεων μέσω των τροπαίων που θα κερδίσετε ανακαλύπτοντας κάποια φαινομενικά κρυφά μυστικά μετά από συγκεκριμένες αλληλεπιδράσεις στο περιβάλλον. Αποτελεί ένας τρόπος εξιστόρησης που σίγουρα είτε δεν έχει προτιμηθεί, είτε δεν έχει περάσει από το μυαλό δημιουργών, αλλά είναι καλοδεχούμενος, κυρίως για το πόσο διακριτικός είναι.
Παρόλα αυτά, ο συγκεκριμένος τρόπος δεν αρκεί για να αναπτυχθεί η συμπάθειά μας για τους χαρακτήρες μας. Με την επιλογή απλά να εμφανιστείτε ως συνοδός τους χωρίς κάποια ουσιαστική εξήγηση, ανεξαρτήτου το πόσο φανερή ή όχι είναι, δεν αρκεί πάντα για να δεθείτε με αυτούς, με το Keeper να αποτελεί ένα παράδειγμα αυτού. Μπορεί στο τέλος να νιώσετε ένα αίσθημα ζεστασιάς και ολοκλήρωσης, αλλά, πλασματικό, καθώς δεν υπάρχει πραγματικό δέσιμο με το κίνητρο των ταξιδιωτών.
Το μοτίβο της απλότητας αυτής συνεχίζει και στον ίδιο τον χειρισμό. Σαν ένας τετράποδος φάρος, είναι αρκετά προφανείς οι κινήσεις που επιτρέπεται να κάνετε, όπως το να κινηθείτε, να ανεβείτε μικρά υψώματα, ένα αχρείαστο dash, μιας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα μόνιμο run με την ίδια ακριβώς χρήση, καθώς και να φωτίσετε με τον προβολέα σας. Η χρήση του dash/run είναι ελάχιστη, καθώς το χρησιμοποιείται για να περάσετε μέσα από κάποια αδύναμα κλαριά, ενώ ο προβολέας αποτελεί τον πρωταγωνιστή των μηχανισμών σας.
Χάρη σε αυτόν, είτε με την απλή του ένταση, είτε με την ενισχυμένη, μπορείτε να δημιουργήσετε “ζωή” στο περιβάλλον, είτε να λύσετε μερικούς απλοϊκούς γρίφους που θα συναντήσετε. Πέρα από μία συγκεκριμένη περιοχή που απαιτεί έναν πιο “απαιτητικό” τρόπο σκέψης, όλοι οι υπόλοιποι θύμιζαν περισσότερο αλληλεπίδραση με λογική ροή, παρά κάτι που θα σκεφτείτε πραγματικά την λύση του. Παρόλο που δεν έχει χαρακτηριστεί το Keeper ως ένα puzzle game, η προσθήκη ακόμα και αυτών των “υποτιθέμενων” γρίφων δημιουργεί απορίες.
Η αποκάλυψη του Keeper, βέβαια, στο τότε Showcase, δημιούργησε μία καθολική θετική εντύπωση για την καλαισθησία που κατέχει η Double Fine, κάτι που επιβεβαιώνεται όσο παίζετε. Στο ταξίδι σας διάρκειας πέντε ωρών στο σύνολο, θα δελεαστείτε αρκετές φορές οι ώρες αυτές να αυξηθούν, χάρη στα τοπία τα οποία θα περάσετε. Πέρα από τα έντονα χρώματα, ανεξαρτήτου παλέτας, την ψευδαίσθηση ενός συνδυασμού πηλού και σκαλισμένου ξύλου στις επιφάνειες μηδενικής εξαίρεσης, υπάρχουν και κάποιες πινελιές στο περιβάλλον, κυρίως σε βουνά, κτίρια και δέντρα, προσθέτοντας μία διαφοροποίηση χάρη σε αυτή την καλοδεχούμενη νέα υφή.
Οι χαρακτήρες που θα συναντήσετε, πέρα από το δίδυμό μας, εμπνέουν φαντασία στον σχεδιασμό τους, δείχνοντας κάτι ξένο, αλλά ταυτόχρονα και οικείο. Τέλος, το μοτίβο της αρτιότητας ολοκληρώνει η ατμόσφαιρα, η οποία προσφέρει το άγνωστο και μία απόκοσμη αίσθηση που εντείνει την εμπειρία σας.
Στην ατμόσφαιρα αυτή βοηθάει και η υπέροχη δουλειά που έχει γίνει με τα ηχητικά εφέ, από τα πιο απλά, όπως τον ήχο που δημιουργεί η ένταση της ακτίνας του φάρου, μέχρι και το βήμα σε κάθε επιφάνεια, ειδικότερα στο τρέξιμο του, όταν υπάρχουν, διότι σε κάποιες περιπτώσεις, υπάρχει έλλειψη αυτών, κάτι που θα διορθωθεί στο μέλλον.
Δυστυχώς, όμως, ο ίδιος συνολικός ενθουσιασμός δεν παρατηρείται εξ ολοκλήρου και στην μουσική σύνθεση, συνοδεία σας σε αυτό το ταξίδι, κάτι όχι απαραίτητα κακό. Η μουσική προσπαθεί να αποτελέσει και αυτή έναν άυλο πρωταγωνιστή, χάρη στην εξέλιξη της έντασης της όσο περισσότερο εμβαθύνετε στο ταξίδι αυτό, δημιουργώντας ένα κρεσέντο το οποίο έχει αδύναμη εισαγωγή, αλλά τρομερή κορύφωση.
Ο Review Code ήταν μια παραχώρηση της Xbox και της Double Fine.
