Όταν ο πόλεμος έξω τελειώνει, αλλά μέσα σου συνεχίζεται..
(No spoilers)
Where are you, Tom? My big brother? You know you used to stop sometimes and laugh. Do you even remember this place?…
Αυτά ήταν τα λόγια της Ada, της αδερφής του, όταν ο Tom της σειράς έμοιαζε χαμένος σε σκέψεις και τίποτα δεν μπορούσε να μπει ανάμεσα σε έναν άνδρα και τον σκοπό του..
Μέχρι το Immortal Man.
Το Peaky Blinders: The Immortal Man τοποθετείται αρκετά μετά το τέλος της τελευταίας σεζόν της σειράς, χρονικά στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια Ευρώπη που καίγεται, καταρρέει και περπατάει πάνω σε στάχτες και μια Γερμανία που θα σκηνοθετήσει μια τεράστια πλεκτάνη εναντίων της Αγγλίας που αν την χειριστούν οι σωστοί άνθρωποι, θα αλλάξει την ροή της ιστορίας. Όμως, όσο ο κόσμος αλλάζει βίαια, υπάρχει ένας άνθρωπος που μοιάζει παγιδευμένος στον ίδιο κύκλο, περιτριγυρισμένος από φαντάσματα..
Ο Thomas FUCKING Shelby.
Δεν είναι πια ο φιλόδοξος gangster του Birmingham. Δεν είναι καν ένας άνθρωπος που κυνηγά την εξουσία. Είναι κάτι πιο βαρύ από αυτό , ένα απομεινάρι. Ένα σύμβολο ενός κόσμου που δεν μπορεί να πεθάνει, ακόμα και όταν όλα γύρω του καταρρέουν.
“Άνοιξε μια πόρτα στο μυαλό μου “, μας λέει μέσα στην ταινία. Η ερμηνεία του Cillian Murphy εδώ φτάνει σε μια κορύφωση που δύσκολα περιγράφεται. Δεν υπάρχουν ξεσπάσματα για εντυπωσιασμό. Υπάρχει σιωπή. Ενα βλέμμα γεμάτο θλίψη. Έναν άνδρας σε αυτή την κατάσταση, πρέπει να βρεί κουράγιο να ξυπνήσει και την επόμενη μέρα. Κάθε σκηνή μοιάζει σαν να κουβαλάει δεκαετίες επιλογών που δεν μπορούν να αναιρεθούν.
Η σκηνοθετική προσέγγιση, απόλυτα πιστή στο όραμα του Steven Knight, επεκτείνει την αισθητική της σειράς σε κινηματογραφική κλίμακα. Κατεστραμμένες πόλεις, καπνός, βιομηχανικά τοπία και ένας κόσμος που μοιάζει να ασφυκτιά μέσα στο βάρος που καλείται να σηκώσει. Ο πόλεμος δεν λειτουργεί απλά ως φόντο. Είναι καθρέφτης. Ό,τι συμβαίνει έξω, έχει ήδη συμβεί μέσα στον Tommy και ρίζωσε εκεί.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμη της ταινίας. Γιατί ο τίτλος “Immortal Man” δεν μιλά για την αθανασία ενός ανθρώπου. Μιλά για την καταδίκη του. Ο Tommy δεν πεθαίνει γιατί δεν λυτρώνεται. Συνεχίζει. Προχωρά. Επιβιώνει. Όχι επειδή θέλει, αλλά επειδή δεν ξέρει πώς να σταματήσει. Έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό. Σε κάτι που λειτουργεί, αποφασίζει και κινείται, αλλά δεν νιώθει όπως πριν. Ίσως υπάρχει κάποια Νέμεσις για τον καθένα μας, και απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή.
Το The Immortal Man, θα μας απασχολήσει και με μια προσωπική ιστορία. Ο χαμένος γιος του, η καλύτερα, ο ξεχασμένος γιος του. Τον είδαμε στην πρώτη σεζόν καί μετά τίποτα. Όλα αυτά τα χρόνια αυτό το παιδί ζούσε στην σκιά ενός πατέρα που δεν φαίνεται να είχε χώρο για αυτόν.
Η γραμμή με τον γιο του Τόμι, λειτουργεί ως κάτι πολύ περισσότερο από οικογενειακή σύγκρουση. Βγάζει σε ένα confrontation όπου ο πρωταγωνιστής έρχεται αντιμέτωπος όχι με έναν άλλον χαρακτήρα, αλλά με την ίδια του την αντανάκλαση. Έναν άνθρωπο που συνειδητοποιεί, ίσως πολύ αργά, ότι δεν ήξερε ποτέ πώς να αγαπήσει, άλλα ποτέ δεν θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσει.
Ο γιος του θα πει μια από τις πιο σκληρές αλήθειες όταν θα βρεθούν απέναντι ο ένας στον άλλον, όταν θα του ζητήσει τα ρέστα ο πατέρας του στο γιατί παρανομεί και τι σοι άνθρωπος είναι, βάζοντας μάλιστα σε κίνδυνο, όχι μόνο την οικογένειά του, αλλά και ένα ολόκληρο έθνος:
“Κάνω αμαρτίες, γιατί μόνο αμαρτίες έμαθα να κάνω. Μόνο αμαρτίες μου άφησες.“
Εκεί είναι η στιγμή που ρημάζεις και είναι το σημείο που η ταινία αρχίζει να κορυφώνεται με ένα συγκλονιστικό τρόπο.
Η μουσική, πιστή στο ύφος των Peaky Blinders, δεν “ντύνει” απλά τις σκηνές. Τις βαραίνει. Τις σπρώχνει πιο βαθιά μέσα σου. Είναι ασύγχρονη, ασύμβατη με την εποχή και ακριβώς γι’ αυτό τόσο σωστή. Γιατί δεν εξυπηρετεί την ιστορική ακρίβεια. Εξυπηρετεί το συναίσθημα. Μάλιστα υπάρχουν στιγμές που οι hardcore fans θα κάνουν ένα σύντομο ταξίδι στο παρελθόν μαζί της. Βασικά όχι μόνο με την μουσική, αλλά και με κάποιες σκηνές της ταινίας. Οι παραλληλισμοί και οι αλληγορίες που πήρα βλέποντάς την, με έκαναν να νιώσω μια γνώριμη ζεστασιά, ακριβώς την ίδια που είχα όταν ήταν όλη η οικογένεια μαζί. Η οικογένεια..
Οι υπόλοιποι χαρακτήρες κινούνται γύρω από τον Tommy σαν φαντάσματα, εκτός φυσικά από το πρόσωπο που αναλύσαμε πιο πάνω. Αν με ρωτάς να μείνω σε κάποιον, θα ήταν σίγουρα στην πίστη και στην αφοσίωση του Jonny Dogs. Θα καταλάβεις τι σημαίνει αφοσίωση και ποιοι είναι πραγματικά οικογένεια. Άλλοι από το παρελθόν, άλλοι από ένα μέλλον που δεν θα έρθει ποτέ. Κανείς δεν στέκεται πραγματικά δίπλα του, γιατί κανείς δεν μπορεί να φτάσει εκεί που βρίσκεται.
Και φτάνουμε στο τέλος. Με έναν “κακό” που έκανε πραγματικά την εμφάνισή του από το πουθενά, χωρίς προϊστορία στην σειρά, αλλά άφησε το στίγμα του από την αρχή με έναν τρόπο που θα σε κάνει να σπαράξεις. Ο καθένας ξεπερνάει τα όριά του για να επιβιώσει, να προστατεύσει, να ολοκληρώσει έναν σκοπό.
Αλλά όταν μιλάμε για τον Thomas, αυτά τα όρια είχαν χαθεί πολύ πριν φτάσουμε εδώ. Είχαν ξεθωριάσει, διαλυθεί, γίνει κομμάτι του ίδιου του χαρακτήρα του.
Και έρχεται εκείνη η στιγμή. Μια στιγμή που θα επιλέξει να ζήσει ελεύθερος ή θα παραμείνει πιστός φύλακας των φαντασμάτων του, των σκέψέων του, των επιλογών που δεν έμοιαζε να σωστές, αλλά τώρα είναι…
The only person who could ever kill Tommy Shelby is Tommy Shelby himself.
