Το Amsterdam 1666 είναι ένα παιχνίδι μαγείας και φαντασίας, με ιστορικά ερείσματα, μάγισσες, ιεροεξεταστές και ταξίδια στο χρόνο. Μεγάλο ταξίδι στο χρόνο, όμως, έκανε και το ίδιο το παιχνίδι, αφού η ανάπτυξη του αποτελεί μια Οδύσσεια, (όχι αυτή του Νόλαν) μιας και ως concept, βρίσκεται στα σκαριά από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Ο Patrice Désilets (στο εξής Πατρίκιος Δεσυλές), διευθυντής της THQ Montreal, είχε τότε την ιδέα ο κεντρικός χαρακτήρας να είναι ο μαθητευόμενους του διαόλου, όμως έβαλε ο διάβολος το ποδάρι του, η THQ αγοράστηκε από την Ubisoft, ο Δεσυλές πήρε τα παπούτσια στο χέρι και πάγωσε όλο το εγχείρημα.
Όλο είπα; Όχι όλο, αφού ο Πατρίκιος δεν το έβαλε κάτω και πήγε το πράγμα στα δικαστήρια, όπου μετά από χρόνια, με εξωδικαστικό συμβιβασμό, κέρδισε τα δικαιώματα για το παιχνίδι. Όχι όμως και τον κώδικα που είχε μέχρι τότε αναπτύξει, ο οποίος έμεινε στα συρτάρια ή τουλάχιστον έτσι ελπίζουμε, γιατί μπορεί από πάνω να έχει γράψει τίποτα αγώνες η Ubisoft, όπως κάποτε έκανε η ΕΡΤ σε κασέτες του ιστορικού αρχείου της. Αυτά ολοκληρώθηκαν το 2016, όμως η αναβίωση του παιχνιδιού ξεκίνησε το 2019 από το μηδέν, ενώ η κεντρική ιδέα άλλαξε. Εδώ εξετάζουμε την early access του, που βγήκε στο steam στις 25 Αυγούστου. Εταιρία παραγωγής του είναι η Panache Digital Games που μας έχει δώσει πρωτύτερα το πολύ μέτρια βαθμολογημένο Ancestors the Humankind Odyssey. Άραγε τώρα να τα έχει καταφέρει καλύτερα, έχουμε και λέμε:
Οι τρεις βασικοί χαρακτήρες του παιχνιδιού είναι η Clio, η κόρη ενός καθηγητή ιστορίας, η οποία ερευνά την μυστήρια ζωή του πατέρα της. Ο πατέρας της ο Aaron, που πήγε για “μαλλί” με μια μυστήρια γυναίκα που τον τύλιξε με τη γοητεία της και βγήκε με γούνα. Βλέπετε φανερώνεται πως εκείνη ήταν μάγισσα και με κάτι τελετές παράξενες τον στέλνει στο παρελθόν με 4 πόδια και ουρά. Αν ακόμη δεν καταλάβατε, θα σας δώσω ένα τιπ, “τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;”. Ο τρίτος βασικός χαρακτήρας είναι η Noah Brooklyn, μια μάγισσα που ζει το 1666 στο -καλά μαντέψατε- Άμστερνταμ.
Το παιχνίδι, στα gameplay χαρακτηριστικά του, έχει μάχη, έχει έρευνα, έχει και στέλθ. Αυτή που μάχεται είναι η Noah, αν και η μάχη είναι κάπως μονότονη, επίθεση επίθεση, αποφυγή, επίθεση επίθεση, κακή γωνία της κάμερας χάνεται ο μπούσουλας… κλπ. Οι εχθροί είναι ότι πιο generic υπάρχει, ενώ υπάρχουν και bosaκια που δεν είναι ότι κάνουν τη διαφορά. Στο κομμάτι της έρευνας, που γίνεται κυρίως από τη Noah αλλά και την Clio, το παιχνίδι δεν σου επικοινωνεί και τόσο καλά το που πρέπει να πας και το τι πρέπει να κάνεις. Εγώ κατέληγα να ψάχνω περίπου στην τύχη να δω τι ζητάει από εμένα, γιατί μπορεί για παράδειγμα να σου γράφει “πρέπει να αποκαλύψεις την ταυτότητα του τάδε” αλλά για να γίνει αυτό οφείλεις πρώτα να ακολουθήσεις κάποια βήματα για τα οποία απουσιάζει η οποιαδήποτε σοβαρή καθοδήγηση. Αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο εκνευριστικά είναι ότι σε κάθε κτήριο υπάρχουν δεκάδες μέρη που μπορείς να κάνεις search, βιβλιοθήκες, ράφια, πανέρια, τραπέζια, με αποτέλεσμα να σε σε αναγκάζει να σπαμάρεις ασύστολα το κουμπί του search,που θέλει και 1-2 δευτερόλεπτα για να ολοκληρωθεί. Το κομμάτι του Aaron, που κυκλοφορεί ως γάτα στην υπηρεσία της Noah, είναι να προσπαθεί να βρίσκει πρόσβαση σε μέρη που η Noah δεν μπορεί να πάει. Να πηδήξει, για παράδειγμα από ένα παράθυρο, να μπει ξανά από ένα άλλο παράθυρο, εκεί να ανοίξει το σύρτη μιας πόρτας για να μπορέσει να την ανοίξει η Noah. Επίσης έχει την ικανότητα να παίρνει τον έλεγχο όσων χαρακτήρων φοβούνται τις γάτες γρατζουνώντας τους. Ύστερα τους χρησιμοποιεί για να κάνει πράγματα που δεν θα επιτρέπονταν να τα κάνει ως Noah. Για να γίνει αυτό υπάρχει ένα απλό, αλλά χαζό, quick time event.
Η ίδια η Noah, μπορεί να έχε δυο μορφές, με τη μια μοιάζει σαν απλή γυναίκα της εποχής και έτσι της επιτρέπεται να γίνεται ένα με το πλήθος, ενώ με την άλλη γίνεται μάγισσα (στο παιχνίδι την αποκαλούν The Collector) και μπαίνει στη μάχη. Η μορφή της μάγισσας της επιτρέπει να κάνει και άλλα πράγματα, όπως να πηδάει από ψηλά ή να περπατάει στο νερό σαν τον Χριστό και με αυτόν τον τρόπο να διασχίζει τα κανάλια της πόλης. Υπάρχει και crafting με αλχημιστικές συνταγές που και εκεί έχει δίνουν το παρόν τα qte, δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα και από αυτή την πλευρά του παιχνιδιού.
Εχθροί της Noah είναι διάφοροι φρουροί της ιεράς εξέτασης καθώς και απόκοσμοι δαίμονες που κρύβονται ανάμεσα μας ή ανάμεσα τους για να είμαστε πιο σωστοί. Οι ανθρώπινοι εχθροί, ειδικά, είναι ότι πιο generic και, τουλάχιστον στο early access, δεν δείχνουν να έχουν καμία ποικιλία. Στις μάχες ξεπηδούν από του πουθενά ή άλλοτε η ηρωίδα τσαμπουκαλεύεται με εχθρούς που μπορεί να βρίσκονται και έξω από το κτήριο και με τους οποίους να μην έχει οπτική επαφή. Το χειρότερο είναι πως για να τελειώσει η μάχη πρέπει να κάνεις γύρω γύρω μέχρι να τους ανακαλύψεις και να τους εξοντώσεις.
Το περιβάλλον του παιχνιδιού μοιάζει λες και έχει σε μεγάλο βαθμό φτιαχτεί από έτοιμα assets, το ίδιο και οι χαρακτήρες αλλά και οι περαστικοί που κινούντα στους δρόμους ή που βρίσκονται στα κτήρια. Πολλές φορές μάλιστα το παιχνίδι τους χρησιμοποιεί για “σύνορα” για να σου πει ότι από εκεί δεν πρέπει να πας. Είναι γελοίο να σου κόβει το δρόμο ένας φράχτης από χαρακτήρες που θυμίζουν τους θεατές στις κερκίδες των παλαιότερων Fifa, ενώ δεν λείπουν και οι αόρατοι τοίχοι σε πολλά σημεία που το παιχνίδι αποφασίζει ότι δεν πρέπει να εξερευνήσεις. Αυτό βέβαια, επειδή παράλληλα δεν σε βοηθάει να καταλάβεις που πρέπει να πας, καταλήγει να είναι κάτι θετικό μιας και σου περιορίζει το χώρο που πρέπει να κάνεις trial and error. Μερικά πράγματα στο παιχνίδι είναι τόσο πρόχειρα, που μας πάνε πολλές δεκαετίες πίσω. Κάποια στιγμή, για παράδειγμα, πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάποιο ασανσέρ. Πατάς το κουμπί του ασανσέρ απ’ έξω και δεν υπάρχει κανένα animation, απλά σε μεταφέρει στον πάνω όροφο.
Οι εσωτερικοί χώροι του παιχνιδιού είναι ελαφρώς καλύτεροι από τους εξωτερικούς, κυρίως τα χαρακτηριστικά κανάλια του Άμστερνταμ, είναι πολύ κακοφτιαγμένα και θυμίζουν άλλες εποχές. Ειδικά όταν σε βάζει να πας από τη μια περιοχή στην άλλη μέσω τον καναλιών στην αρχή του παιχνιδιού πραγματικά το παρακάνει, συχνά μπερδευόμουν για το που έπρεπε να πάω διότι έμοιαζαν τόσο πολύ και έκανα μπρος πίσω. Το animation είναι και αυτό χάλια, υπάρχουν φορές που χρειάζεται κάποιος χαρακτήρας να σε ακολουθήσει και είναι λες και κολλάει ακριβώς δίπλα σου, σαν να είναι σιαμαίος σου δηλαδή…
Στον ήχο και στη μουσική το παιχνίδι τα καταφέρνει κάπως καλύτερα, μάλιστα κάποια στιγμή έπαιξε και ένα κομμάτι που μου άρεσε πολύ και έψαξα να το βρω να το ακούσω και εκτός, αν και δεν το βρήκα. Επίσης οι διάλογοι δεν είναι τόσο κακοί, αλλά χάνονται μέσα στην αλλοπρόσαλλη και χοντροκομμένη εξιστόρηση που σε μπερδεύει. Το ai του παιχνιδιού θα μπορούσε κάποιος να πει πως είναι κάπως ανύπαρκτο, αφού πολλές φορές ενώ μπαίνεις σε δωμάτια που σου λέει ότι κάνεις trespassing, οι npc δεν αντιδρούν. Χαρακτηριστικό είναι και το σημείο που σε ακολουθούν φρουροί μέσα στο δικαστήριο, εκεί βρίσκεται ο στόχος, ένας δικαστής/ ιεροεξεταστής για τον οποίο μαζεύεις πληροφορίες. Εκεί αρχίζεις να τους πολεμάς, αλλά ο ιεροεξεταστής κάθεται στη θέση του σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Άμα τελειώσει η μάχη δε, του μιλάς και σου λέει τις ίδιες ατάκες που έλεγε και πριν, σαν να μην είχε γίνει σφαγή στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Οι επιδόσεις του παιχνιδιού στο μηχάνημα μου με 4070 super ήταν εντάξει σε 2k, αλλά δεν είναι ότι έβαλα και benchmark. Κάτι κοψίματα μου έκανε όμως δεν το είχα βάλει στον m2 οπότε δεν τα χρεώνω στο παιχνίδι. Στις 6 και κάτι ώρες που έπαιξα (τόσο περίπου διαρκεί το early access αν και δεν είδα τίτλους τέλους γιατί με κούρασε πάρα πολύ το χαζό trial and error) μου έκανε και ένα crash, αυτό το θεωρώ μικρό ψεγάδι για early access.
Θα ήθελα να δω το παιχνίδι ρομαντικά, σαν μια μάχη του Δαβίδ με τον Γολιάθ, αλλά εδώ ο Δαβίδ/Δεσυλές νίκησε τον Γολιάθ και μετά έμεινε με τη σφεντόνα στο χέρι χωρίς να ξέρει τι να την κάνει. Είναι φυσικά early access και κάποια πράγματα πιστεύω θα βελτιωθούν, όμως εμένα μου μοιάζει να θέλει 2 χρόνια ακόμα development. Εκτός αυτού, προσωπικά δεν θα το έβρισκα ενδιαφέρον ότι έπαιξα, ακόμα και αν ήταν τεχνικά άρτιο. Ίσως αν αλλάξει τόσο πολύ το παιχνίδι που να γίνει αγνώριστο να αναθεωρήσω και μακάρι. Από αυτό που είδα μέχρι τώρα πάντως, είναι λες και το παιχνίδι έχει μείνει σε κάθε τομέα πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 2010 όπου και έγινε η αρχική σύλληψη του.
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania).
