Το Alien: Romulus επιστρέφει στις ρίζες του franchise, προσφέροντας μια φρέσκια αλλά και γνώριμη εμπειρία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας.
Το “Romulus” δεν είναι ένα καθορισμένο μέρος ή έννοια που προέρχεται από το υπάρχον lore του franchise, αλλά λειτουργεί ως ένας συμβολικός τίτλος που μπορεί να έχει πολλαπλές ερμηνείες. Αντλεί έμπνευση από τον Ρωμύλο, τον ιδρυτή της Ρώμης στη ρωμαϊκή μυθολογία, γεγονός που υποδηλώνει μια θεματική σύνδεση με την αρχή ή τη γέννηση κάποιου νέου, ενδεχομένως επικίνδυνου κόσμου.
Ειδικότερα στο Alien: Romulus, ο τίτλος φαίνεται να υπονοεί μια νέα αρχή ή εξέλιξη στον κόσμο του Alien, πιθανόν τη γέννηση μιας νέας απειλής ή τη δημιουργία ενός νέου είδους…επιβίωσης σε αφιλόξενα περιβάλλοντα, όπως συμβαίνει συνήθως στις ιστορίες με τα Xenomorphs.
Εφόσον δεν έχει δοθεί επίσημα ως γεωγραφικός ή μυθολογικός τόπος στο ευρύτερο σύμπαν του Alien, το Romulus δημιουργεί μια αίσθηση ιστορικής βαρύτητας- εξέλιξης, υποδεικνύοντας ίσως ότι η ιστορία εξερευνά νέες δυναμικές στη συνεχιζόμενη πάλη της ανθρωπότητας με το άγνωστο, αλλά εν τέλη γνωστό κακό.
Η ταινία εξελίσσεται σε έναν απομονωμένο πλανήτη όπως κάθε φορά, όπου η ανθρωπότητα έρχεται ξανά αντιμέτωπη με το οικείο Xenomorph. Η παραγωγή αγκαλιάζει τη σκοτεινή και κλειστοφοβική αισθητική των κλασικών Alien ταινιών, με σκηνικά γεμάτα σκοτάδι, στενούς και κλειστοφοβικούς χώρους που καθιστούν κάθε βήμα επικίνδυνο. Η προσοχή στη λεπτομέρεια, από τα μηχανικά μέρη που τρίζουν, μέχρι τις σταγόνες αίματος που ακούγονται μέσα από το σκοτάδι, ενισχύει το αίσθημα της συνεχούς απειλής.
Οι ηθοποιοί και συγκεκριμένα η τρομερή Cailee Spaeny υποδύεται έναν κεντρικό χαρακτήρα στο Alien: Romulus, μια νεαρή γυναίκα που βρίσκεται σε μια απομονωμένη αποικία στο διάστημα όταν η εξωγήινη απειλή εμφανίζεται ξανά. Ο ρόλος της απαιτεί έντονη συναισθηματική ερμηνεία, καθώς η ίδια πρέπει να επιβιώσει και να βρει τρόπους να αντιμετωπίσει τον τρόμο που την περιβάλλει.
Όσον αφορά την ερμηνεία της, η Spaeny ξεχωρίζει για την ικανότητά της να αποδώσει την ευαλωτότητα, την αποφασιστικότητα και τον φόβο του χαρακτήρα της με αυθεντικότητα και καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού και να δημιουργήσει αυτή την συναισθηματική σύνδεση, προσδίδοντας βάθος σε έναν ρόλο που σε άλλες συνθήκες θα μπορούσε να θεωρηθεί κλισέ. Θετικό στοιχείο το νεαρό cast όπου ακόμα και οι δεύτεροι ρόλοι προσθέτουν στο σύνολο, με τις καλοδουλεμένες ερμηνείες τους, την απελπισία και τον πανικό, στον θεατή, αν και σε ορισμένα σημεία οι διάλογοι μοιάζουν απλά λειτουργικοί, παρά αυθεντικοί.
Η ατμόσφαιρα της ταινίας ενισχύεται από τη μουσική επένδυση, η οποία είναι βουτηγμένη σε σκοτεινές μελωδίες και ήχους που δημιουργούν μια αίσθηση…ταραχής. Μου θυμίζει πολύ τις αρχικές και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η ικανότητά της να δημιουργεί αγωνία και τρόμο, ιδιαίτερα σε σκηνές δράσης ή αγωνίας, ενώ συνδυάζει συχνά ηλεκτρονικά στοιχεία με ορχηστρικά μέρη για να ενισχύσει την αίσθηση του άγνωστου και του απειλητικού είναι κάτι που αφήνει θετική εντύπωση και είναι συνεπής με την αισθητική του franchise, ακολουθώντας το κλασικό ύφος του Jerry Goldsmith από την πρώτη ταινία και των μετέπειτα συνθετών, όπως ο James Horner και ο Elliot Goldenthal.
Θα μείνω λίγο στην υπερβολική χρήση κοινών μοτίβων τρόμου και αγωνίας, χωρίς να προσφέρει νέες και ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά σίγουρα στο σύνολο καταφέρνει και σε παρασύρει στον κόσμο της.
Το Alien: Romulus κατορθώνει να προσφέρει μια εμπειρία που αντηχεί σαν μια κραυγή στο κενό του διαστήματος, φέρνοντας πίσω την ψυχή του Alien με σεβασμό και δημιουργική τόλμη. Οι σκοτεινοί του τόνοι, η καλοδουλεμένη παραγωγή και η αδυσώπητη αφήγηση το καθιστούν μια από τις πιο δυνατές προσθήκες στο franchise, ικανή να καθηλώσει και να στοιχειώσει το κοινό για αρκετό καιρό μετά την έξοδό του από το Cineplexx.
Η σκηνοθεσία, φυσικά και είναι ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία της, καταφέρνοντας να μεταδώσει το ασφυκτικό κλίμα και την υπαρξιακή αγωνία που είναι συνώνυμα με το franchise. Ο σκηνοθέτης του, Φέντε Άλβαρεζ, είναι γνωστός για την ικανότητά του να χειρίζεται τον τρόμο με ένταση και δημιουργικότητα, κάτι που γίνεται εμφανές και σε αυτή την ταινία, καταφέρνει να σεβαστεί την κληρονομιά του Alien, ενώ ταυτόχρονα φέρνει μια νέα, πιο σύγχρονη αισθητική και ρυθμό.
Η δουλειά του Άλβαρεζ αναγνωρίζεται για τη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας διαρκούς αγωνίας και ανασφάλειας, χρησιμοποιώντας σφιχτή σκηνοθεσία και εντυπωσιακά πλάνα για να διατηρήσει την ένταση σε κάθε σκηνή. Θα έλεγε κάποιος ότι καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο κλασικό στυλ του τρόμου και στη δική του μοναδική φωνή, προσδίδοντας μια φρεσκάδα που ενθουσιάζει το κοινό.
Η χρήση της κάμερας είναι υποδειγματική, με έντονες γωνίες λήψης και στενά πλάνα που μεταδίδουν την κλειστοφοβία και την απειλή που καραδοκεί σε κάθε γωνία. Η κινηματογράφηση παίζει με τις σκιές και το σκοτάδι, μετατρέποντας κάθε διάδρομο και κάθε δωμάτιο σε μια παγίδα θανάτου. Εξαιρετική είναι και η χρήση του φωτισμού, και δη του κόκκινου, όπου τα φώτα αναβοσβήνουν, δημιουργώντας ένα αίσθημα αβεβαιότητας και πανικού που κρατάει τον θεατή σε συνεχή εγρήγορση.
Αυτή η συνδυασμένη προσέγγιση σκηνοθεσίας και μουσικής αναδεικνύει το Alien: Romulus σε μια εμπειρία που ξεπερνά τα όρια της κλασικής ταινίας τρόμου. Κάθε καρέ μοιάζει με έναν ζωντανό εφιάλτη, όπου η ένταση και η αγωνία δεν αφήνουν ποτέ τον θεατή να νιώσει ασφαλής.
Οι προσεκτικά χτισμένες σκηνές καταδίωξης και οι στιγμές καθαρού τρόμου συνδέονται άψογα με την ηχητική υπόκρουση, δημιουργώντας μια αίσθηση κινδύνου που παραμένει ζωντανή καθ’ όλη τη διάρκεια. Η συνεργασία σκηνοθεσίας και μουσικής ενισχύει τον πυρήνα του Alien, κάνοντάς το Romulus όχι μόνο μια άξια προσθήκη στο σύμπαν του franchise, αλλά και μια ταινία που στέκεται επάξια στις σκοτεινότερες και πιο έντονες στιγμές της σειράς.
Συγκρίνοντας το Alien: Romulus με τις προηγούμενες ταινίες του franchise, παρατηρούμε μια συνειδητή προσπάθεια να επαναφέρει τη μυστηριώδη και θρίλερ προσέγγιση των πρώτων ταινιών, αποφεύγοντας τη μεγάλη δράση των μεταγενέστερων προσπαθειών. Οι αναφορές στα γεγονότα και τη μυθολογία του franchise είναι διακριτικές αλλά καίριες, χαρίζοντας στους πιστούς φανς εκείνα τα μικρά κομμάτια που αναζητούν. Θα δείτε τουλάχιστον μια εμβληματική σκηνή.
Οι παραλληλισμοί με τις πρώτες ταινίες είναι ξεκάθαροι: η ανθρώπινη επιβίωση κόντρα σε έναν αδυσώπητο εχθρό, ο φόβος του άγνωστου και η καταδίκη της ανθρώπινης ύβρης. Οι θεατές που αγάπησαν τις πρώτες ταινίες θα βρουν ξανά αυτή τη γοητευτική ισορροπία ανάμεσα στο σασπένς και τον καθαρό τρόμο, ενώ οι “νέοι” θα απολαύσουν ένα ανατριχιαστικό ταξίδι σε έναν κόσμο όπου η ελπίδα μοιάζει ανέφικτη.
Φυσικά η IMAX των Cineplexx είναι το ιδανικότερο μέρος για να ζήσει κάποιος τον απόλυτο τρόμο, αλλιώς δεν σου εγγυώμαστε καμία ελπίδα επιβίωσης..
