Αν είναι σίγουρα ένα είδος που έχω τεράστια αδυναμία, αυτό είναι του Metroidvania. Σίγουρα ένας από τους στόχους που πρέπει να ολοκληρώσω πριν αποσυρθώ εντελώς από αυτό το hobby είναι να δω τίτλους τέλους του αρχικού Castlevania, αλλά και έναν από τους πατέρες του είδους, το Symphony of the Night.
Μέχρι όμως να καταφέρω να αντιμετωπίσω την αναβλητικότητα μου, καθώς και το θηρίο που ονομάζεται backlog, αρκούμαι σε κλώνους, μαζί με αυτούς και μία αρκετά ιδιαίτερη δημιουργία της Lucid Dream Studio, το Biomorph.
Από τα πρώτα πράγματα που με κέρδισαν όταν ασχολήθηκα λίγο παραπάνω στο να ανακαλύψω πληροφορίες για αυτό είναι το εικαστικό του, δημιουργώντας αρκετές γερές βάσεις ενθουσιασμού για μία εντυπωσιακή ιστορία. Δεν μου αρέσει να ξεκινάω ποτέ μία κριτική ή μία παρουσίαση με αρνητική νότα, αλλά δυστυχώς ο ενθουσιασμός μου αποδείχθηκε λανθασμένος. Η ιδέα του να αναγεννήσεις την πόλη από την εξωγήινη εισβολή σίγουρα είναι ωραία, αλλά σαν εκτέλεση δεν θα σας κερδίσει.
Οι χαρακτήρες είναι συμπαθητικοί, o Harlo έχει ένα όμορφο κίνητρο για να συνεχίσει τον αγώνα του κατά της εισβολής, και ο κόσμος που θα δημιουργηθεί είναι αρκετά ζωντανός, με τον κάθε χαρακτήρα να ξεχωρίζει, αλλά υπερισχύουν περισσότερο σαν μονάδες παρά σαν σύνολο για μία γερή ιστορία. Δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις αμελητέο το σενάριο, αλλά δεν είναι και μία ιστορία που θα σας μείνει όταν δείτε τίτλους τέλους.
Μιλώντας για βάση, τα υλικά ενός σωστού και ολοκληρωμένου Metroidvania είναι ένας προσβάσιμος, χορταστικός και μεγάλος χάρτης, καθώς και ένα απολαυστικό Combat System. Ως χάρτης, τα κριτήρια πληρούνται και με το παραπάνω, ο οποίος, για την διάρκεια των δεκατριών με δεκαπέντε ωρών, είναι ικανοποιητικός, με αναφορές του εικοσαώρου για το λεγόμενο πλατίνιασμα να έχουν βάση, σύμφωνα με προσωπική εκτίμηση πάντα με βάση την πρόοδο που έχει γίνει.
Οι περιοχές που θα επισκεφτείτε με τον Harlo, τον πρωταγωνιστή του Biomorph, ξεχωρίζουν, κρατώντας ένα σταθερό μοτίβο στον σχεδιασμό τους, δημιουργώντας την αίσθηση ότι ταξιδεύετε από την μία σε ευρεία περιοχή, αλλά πάντα υπάρχει κάτι κοινό. Μαζί με τον χάρτη, προφανώς υπάρχουν και τα εκάστοτε Waypoints, τα οποία βρίσκονται σε γενναιόδωρη ποσότητα, αλλά κλειδώνουν το fast travel, αναγκάζοντάς σας να χειριστείτε με ευλάβεια ποια μπορείτε να αναβαθμίσετε για να ξεκλειδώσετε αυτό το χαρακτηριστικό.
Όσο απολαυστικός και να είναι ένα χάρτης, η ουσία ενός σωστού παιχνιδιού του είδους είναι το combat. Ένα από τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζει τον τίτλο της Lucid Dream Studio από τους υπόλοιπους σε αυτή την λαοθάλασσα των Metroidvanias είναι η αφομοίωση. Κάποιοι από τους εχθρούς, πριν να αποχωρήσουν από αυτόν τον κόσμο, αφήνουν ένα είδος DNA το οποίο μπορεί να εκμεταλλευτεί ο Harlo και να υιοθετήσει την μορφή τους, είτε για να καταπολεμήσετε τους υπόλοιπους εχθρούς, είτε για να προχωρήσετε όλο και περισσότερο στα ενδότερα του κόσμου. Σαν χαρακτηριστικό, σίγουρα το κάνει να διαφέρει από τους υπόλοιπους τίτλους του είδους, και είναι ακόμα πιο ωραίο το γεγονός ότι δεν δημιουργήθηκε απλά για το θεαθήναι, αλλά συνεισφέρει και στην πορεία.
Όμως, αυτό αποτελεί και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της μάχης του Biomorph. Για τους λάτρεις, αλλά και τους βετεράνους του είδους, το combat θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εύκολο λόγω της συγχώρεσης στο κομμάτι της ζημιάς που δέχεστε, καθώς και του άμεσου comeback μετά από κάθε χτύπημα. Ακόμα και τα Boss Fights είναι προβλέψιμα, καθώς τα attack patterns τους είναι λίγα και μπορούν να απομνημονευθούν αρκετά γρήγορα. Όμως, αυτό δεν αποτελεί κάτι αρνητικό απαραίτητα, καθώς για κάποιον που ξεκινάει τα πρώτα του βήματα στον κόσμο των Metroidvania η “ευκολία” αυτή είναι ιδανική. Μία μελλοντική προσθήκη μεγαλύτερης δυσκολίας σίγουρα θα εκτιμηθεί.
Μέχρι στιγμής, το Biomorph μπορεί να θεωρηθεί ως ένα τίμιο Metroidvania, σε συνδυασμό με μία σχετικά ωραία ιστορία. Αυτό, όμως, που κατάφερε να το απογειώσει, καθώς και ο λόγος που με έκανε να ασχοληθώ, είναι ο εικαστικός τομέας, και συγκεκριμένα το animation στα cutscenes. Τα χρώματα και οι κινήσεις που θα δείτε σε αυτά είναι απλά υπέροχα. Σε δεύτερη μοίρα, αλλά εξίσου σημαντικό, είναι και το animation εντός του παιχνιδιού. Οι κινήσεις και ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι επίσης ωραίος, με μία σκοτεινή ατμόσφαιρα να επιτυγχάνεται χάρη στην χρωματική παλέτα που έχει επιλεχθεί. Ακόμα και ο κόσμος φαίνεται ως κάτι ζωντανό, καθώς μπορείτε να παρατηρήσετε μικρές κινήσεις, όπως κάποια ρομπότ να κινούνται στο background ή την βροχή να πέφτει στο foreground, που συνεισφέρουν στην εν λόγω ψευδαίσθηση.
Το μόνο παράπονο που υπάρχει στον σχεδιασμό του Biomorph είναι ο χρωματισμός των μικρότερων ασήμαντων εχθρών. Η ιδέα του έντονου μπλε με κίτρινες λεπτομέρειες δημιουργεί πραγματικά απορίες και παρόλο που εξηγείται η έμπνευση του χρώματος, παραμένει απλά κακό.
Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε και στον ηχητικό τομέα του, ο οποίος ισορροπεί σωστά σε αυτήν την όμορφη εμπειρία. Το soundtrack που έχει συνθέσει ο William Gough σε συνδυασμό με την ομάδα Vibe Avenue εξυπηρετεί τον σκοπό του χαλιού στην περιπέτειά σας. Τα Sound Effects πατάνε πάνω στα ίδια βήματα, ούτε ξεχωρίζουν σε μεγάλο βαθμό, ούτε περνάνε στο αδιάφορο. Σε γενικές γραμμές, το sound design εκτελεί άψογα την δουλειά του, χωρίς απαραίτητα να σημαίνει ότι ξεχωρίζει.
