Η επιστροφή στην βλασφημία
Το πρώτο Blasphemous ήταν ένα παιχνίδι που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2019, από το ισπανικό indie studio The Game Kitchen. Η κυκλοφορία του παιχνιδιού έγινε από την Team17 με τον τίτλο να έρχεται σε PC και κονσόλες. Λίγα χρόνια αργότερα, με την επιτυχία του πρώτου παιχνιδιού να το έχει εδρεώσει στο Πάνθεον των indie souls-like/metroidvanias, έχουμε την επιστροφή στον δρόμο της βλασφημίας με την κυκλοφορία του Blasphemous 2. Τα καλα ξεκινάνε από νωρίς καθώς μας έδειξαν οι δημιουργοί το πως πρέπει να είναι ένα σωστό sequel. Πάμε να δούμε όμως τα πράγματα πιο αναλυτικά με τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία.
Ιστορία & σενάριο
Η επιστροφή του Penitent One βαδίζει στα γνώριμα θρησκευτικά και αποκρουστικά μονοπάτια. Αυτή την φορά με μια δόση μυθολογίας με έναν συνδυασμό που μας εξιτάρει, χωρίς βέβαια να σημαίνει πως θα καταλάβουμε από τα πρώτα λεπτά το τι ακριβώς συμβαίνει. Εξάλλου τι Souls like metroidvania θα ήτανε αν δεν υπήρχαν, παραλληλισμοί – ασάφειες και αινιγματική γραφή.
Επιστρέφουμε στην Cvstodia, στην πόλη της πρώτης ιστορίας με τον Penitent One να είναι ο μοναδικός επιζών της Massacre of the Silent Sorrow. Με τον θάνατο να ακολουθεί όλα του τα βήματα και την πόλη της Cvstodia να καταστρέφεται αργά-αργά από μια κατάρα γνωστή ως το “Θαύμα”, εμείς είμαστε αυτοί που αναλαμβάνουν να λύσουν την κατάρα και να σώσουν τον κόσμο. Έχοντας καταφέρει να λύσουμε την κατάρα, ο πρωταγωνιστής ‘κοιμάται’ και όλα μοιάζουν να είναι ειρηνικά πλέον. Λίγα χρόνια μετά όμως, ο Penitent One ξυπνάει και πάλι, το Θαύμα επιστρέφει και ένα νέο Παιδί του Θαύματος προφυτεύεται ότι θα έρθει. Έτσι, με τρία νέα όπλα στην διάθεσή μας, καθένα με μοναδικές ικανότητες και επιθέσεις θα πρέπει να εξερευνήσουμε έναν νέο κόσμο γεμάτο ξεχασμένα μυστικά και να αντιμετωπίσουμε για άλλη μια φορά αυτή την κατάρα.
Η διαφορά σε σχέση με το πρώτο μέρος είναι αισθητή όσον αφορά την απόδοση της ιστορίας, καθώς στο Blasphemous 2 υπάρχουν πανέμορφα cutscenes που κάνουν λίγο πιο σαφή την αφήγηση και την επεξήγηση της. Θα δούμε όμορφα σκηνικά στον κόσμο της Cvstodia γεμάτα με πάθος, φόβο, αίμα και αμαρτίες, σκηνικά τα οποία όσο προχωράμε θα μας εντυπωσιάζουν όλο και περισσότερο.
Gameplay
Ένα απο τα προβλήματα του πρώτου κεφαλαίου ήταν πως καθ’όλη την διάρκεια του παιχνιδιού, ο βουβός ιππότης είχε ένα μόνο όπλο. Η αναβάθμισή του όσο προοδεύαμε δεν γινόταν αισθητή ακόμα και αν προσθέτονταν νέες ικανότητες ή δυνάμεις. Αυτή τη φορά, έχουμε 3 διαφορετικά όπλα για να χρησιμοποιήσουμε επιλέγοντας ένα εξ’αυτών στην αρχή του τίτλου. Μάλιστα από την αρχή του παιχνιδιού έχουμε την δυνατότητα να επιλέξουμε ένα από αυτά, τα υπόλοιπα τα ανακαλύπτουμε όσο προχωράμε. Ανάμεσα σε αυτά είναι τα Sarmiento & Centella, Ruego Al Alba και το Veredicto, με το καθένα να είναι απαραίτητο για να προσεγγίζουμε κάθε εχθρό και περίσταση διαφορετικά. Η αναβάθμισή τους γίνεται μέσω των Mark’s of Martyrdom, ενός νέου νομίσματος που μας βοηθάει να ξεκλειδώσουμε την πραγματική τους δύναμη και να τους δώσουμε μια αισθητή εξέλιξη που θα μας κρατάει φρέσκο το αποτέλεσμα αλλά και την χρήση τους.
Όσον αφορά τις μαγικές επιθέσεις, αυτές χωρίζονται σε Chants & Quick Verses. Τα spells αυτά είναι ικανά να κάνουν την ζωή μας πιο εύκολη με πολλά αυτά να είναι χρήσιμα τις κατάλληλες στιγμές. Ο χειρισμός του χαρακτήρα είναι αρκετά πιο ευχάριστος σε σχέση με το πρώτο, στοιχείο που κάνει την περιπλάνηση και την μάχη περισσότερο απολαυστική και όχι εκνευριστική. Όσο προχωράμε, οι δυνατότητες εξερεύνησης γίνονται όλο και περισσότερες, καλύτερες, πιο ευχάριστες ενώ παράλληλα μας δίνεται ποικιλία στις επιλογές μας ή στο πως μπορούμε να τροποποιήσουμε το στυλ παιχνιδιού μας.
Για άλλη μια φορά, η ομάδα ανάπτυξης φαίνεται να έχει διαθέσει πόρους και χρόνο για να βελτιώσει πολλά στοιχεία του πρώτου παιχνιδιού την στιγμή που το Level Design και τα γραφικά έχουν δεχθεί πολύ μεγάλες βελτιώσεις. Όλα όσα θα δούμε αποτελούν υποδειγματικά στοιχεία ενός metroidvania που σέβεται τον εαυτό του ενώ οι παγίδες είναι πιο σωστά τοποθετημένες. Εδώ, υπήρχε η αίσθηση πως το platforming είναι πιο εύκολο και όχι τόσο άδικο ή εκνευριστικό με αποτέλεσμα η μάχη και η περιήγηση να γίνεται όλο και καλύτερη.
Το Blasphemous 2 είναι εξίσου γεμάτο με άρρωστα αλλά εμφανησιακά εντυπωσιακούς εχθρούς και αφεντικά. Όλα αυτά τα “φρικιά” είναι απλωμένα στις διάφορες περιοχές του παιχνιδιού με ορισμένα από αυτά να είναι κρυμμένα πίσω από side quests. Τα αφεντικά, τα οποία πάλι είναι από τα δυνατά χαρτιά του παιχνιδιού, έχουν για άλλη μια φορά την πιο εντυπωσιακή εμφάνιση απ’όλα τα στοιχεία του τίτλου και θέλουν σωστή τεχνική, σωστή προσέγγιση και σε συνδυασμό με τις αναβαθμίσεις και τα όπλα που έχουμε θα διασκεδάσουμε αρκετά σε κάθε μάχη.
Κάτι απογοητευτικό είναι η παρουσία εχθρών από το πρώτο παιχνίδι, παρόλο που σε κάποιες περιοχές η προσθήκη τους ήταν ‘ταιριαστή’ με το θέμα. Αυτό όμως που δεν μπορώ να συγχωρήσω και να καταλάβω είναι η μη ύπαρξη διαφορετικών εχθρών. Σε παιχνίδι διαρκείας 15-20 ωρών θεωρώ απαράδεκτο να πολεμάω συνέχεια τα ίδια τέρατα τα οποία είχαν απλά διαφορετικό χρώμα σε διαφορετικές περιοχές !
Βαρέθηκα να πολεμάω τον πράσινο-κόκκινο-μπλέ ιππότη και τα ανθραποβατράχια μαζί με τους νεκροκρέβατους και τους κόκκινους- καφέ βαρβάρους. Μέσα στο διάστημα ανάπτυξης θα ήταν λογικό να σκεφτεί κανείς πως θα υπήρχαν διαφορετικοί εχθροί αφού βελτίωσαν τα πάντα σε όλους τους τομείς.
Εικόνα και ήχος
Η ατμόσφαιρα και η αισθητική του Blasphemous διατηρείται αμείωτη και στον δεύτερο τίτλο, με τα θρησκευτικά θέματα να αποδίδονται όσο περισσότερο γίνεται και να αποτυπώνονται με υπερβολικό αλλά όμορφο τρόπο. Τα αφεντικά, οι NPCs, οι εχθροί και ο ίδιο ο Penitent One βρίσκονται για άλλη μια φορά στον κόσμο των pixels με την διαφορά ότι πλέον οι λεπτομέρειες αλλά και οι κινήσεις τους είναι πιο πολλές, πιο αισθητές και ο συνδυασμός τους συνθέτει ένα αρμονικά χαοτικό σύνολο που μας γοητεύει. Οι περιοχές και τα σκηνικά είναι πολλά και εξίσου πανέμορφα, με το μάτι να χάνεται ευχάριστο στο παρασκήνιο της εικόνας και να δημιουργούν ένα gameplay που μας συναρπάζει.
Βελτίωση έγινε και στα shrines του Blasphemous 2 καθώς ειδικά από ένα σημείο και μετά μέσω αυτών, υπάρχει η δυνατότητα τηλεμεταφοράς από τη μια περιοχή στην άλλη. Στην κεντρική πόλη θα έχουμε την δυνατότητα αναβαθμίσεων και αγοράς αντικειμένων που θα αποβούν χρήσιμα για την συνέχεια του παιχνιδιού. Εξαιρετικά είναι και τα voice-overs όπως και η μουσική η οποία είναι κλάσεις καλύτερη από το αρχικό, μάλιστα σε κάποιες περιοχές και bosses η υπόκρουση είναι εξαιρετική και μας “πορώνει” κατάλληλα για τις δοκιμασίες που μας περιμένουν. Φυσικά και οι ήχοι από τις σφαγές των εχθρών συνεχίζουν να έχουν την τιμητική τους.
Το Blasphemous 2 δοκιμάστηκε σε ένα PS5 και καθόλη την διάρκεια της δοκιμής μας δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα ή κάτι που να “σπάει” την εμπειρία μας. Ενίοτε, υπήρξαν ορισμένα γραφικά προβλήματα και glitches με ορισμένους εχθρούς να χάνονται ή χτυπήματα να μην πραγματοποιούνται σωστά σε εχθρούς. Παρόλα αυτά, η απόδοση του ήταν παραπάνω από ικανοποιητική με τα καρέ να μένουν σταθερά στα 60FPS και την ευκρίνεια να παραμένει υψηλή στα μοντέλα του παιχνιδιού. Αυτό βέβαια που παρατηρούσαμε είναι πως τα στατικά καρέ (τα fps των χαρακτήρων κατά την διάρκεια του idle animation ή κάποιου cutscene) δεν ξεπερνούσαν τα 30 οπότε δινόταν ένα αίσθημα οφθαλμαπάτης σχετικά με το πως “τρέχει” ο τίτλος – αλλά ευτυχώς αυτό γινόταν μόνο σε cutscenes και ομολογούμενως δεν ήταν κάτι ενοχλητικό.
Σε γενικές γραμμές, το Blasphemous 2 πατάει πάνω στα θεμέλια του πρώτου παιχνιδιού και ενισχύει όλα τα στοιχεία του με μια πιο μοντέρνα πινελιά. Εικόνες, σκηνικά, χαρακτήρες, αφεντικά και ατμόσφαιρα συνθέτουν για άλλη μια φορά ένα εντυπωσιακό αλλά ανατριχιαστικό θέαμα που μας ακολουθεί μέχρι το τέλος και μας εκπλήσσει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Οι εχθροί που χρησιμοποιούνται για άλλη μια φορά, χωρίς κάποια ποικιλία αλλά επαναχρωματισμούς ίσως μας “απομακρύνει” από την ροή του παιχνιδιού όμως υπάρχουν στοιχεία που λειτουργούν λυτρωτικά. Όπως και να’χει, το Blasphemous 2 είναι η βελτιωμένη μορφή του γνωστού metroidvania και με όλα τα νέα στοιχεία το καθιστούν ως ένα must-have, ειδικά για τους λάτρεις του είδους.
Ευχαριστούμε την εκδότρια εταιρεία για την παραχώρηση του παιχνιδιού.
