Για τους γεννηθέντες τις δεκαετίες του ‘80 και του ‘70 στο άκουσμα της λέξης Contra σίγουρα ξυπνάνε έντονες αναμνήσεις διαφόρων συναισθημάτων. Από τον πρώτο τίτλο που κυκλοφόρησε το 1987, μέχρι και το 2019, η σειρά έχει αγαπηθεί και έχει δημιουργήσει αναμνήσεις σε πολλούς, μικρούς και μεγάλους.
Αυτά τα συναισθήματα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί ξανά η Konami, 4 χρόνια μετά την μετριότητα του Rogue Corps. Η νεότερη προσθήκη στην σειρά φέρει τον υπότιτλο Operation Galuga, το οποίο μάλιστα αποτελεί και έναν επαναπροσδιορισμό της σειράς. Υπεύθυνο στούντιο για την δημιουργία του είναι η WayForward, γνωστή για την σειρά Shantae, αλλά και το Contra 4.
H τρομοκρατική ομάδα Red Falcon κατέλαβε τα νησιά Galuga, 6 μήνες μετά από μυστήρια βροχή μετεωριτών. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, οι τελευταίες ελπίδες στρέφονται στην ομάδα Contra, η οποία απαρτίζεται από τους βετεράνους Bill Rixer και Lance Bean, για να αποτρέψουν την απειλή και να σώσουν την ανθρωπότητα από αυτό το άγνωστο κακό.
Η ιστορία δεν αποτελούσε ποτέ πρωταγωνιστικό ρόλο στην σειρά, κάτι που περήφανα ισχύει και στην νεότερη περιπέτεια που θα περάσετε στο Contra: Operation Galuga. Το σενάριο δεν αποτελεί κάτι το εξωπραγματικό, με την ιστορία να κλείνει αρκετά απότομα, χωρίς απαραίτητα να δίνονται σημάδια για μία επερχόμενη συνέχεια. Δεν λείπουν, βέβαια και κλισέ ματσό ατάκες που προσφέρουν πετυχημένα μία αίσθηση του τότε στο σήμερα με μία δόση γέλιου.
Κάτι που δεν έχει αλλάξει αισθητά, σε σχέση με την οπτική και τεχνική αναβάθμιση που έλαβε από τους προηγούμενους τίτλους, είναι η διάρκεια. Από την αρχική εμπειρία της σχεδόν μίας ώρας, το Operation Galuga διπλασιάζει το μέγεθος της κύριας ιστορίας, χωρίς απαραίτητα να αυξάνει και την ουσία του. Σίγουρα η διάρκεια των δύο ωρών φαντάζει και είναι μικρή, με την βάση να δίνεται περισσότερο στην επαναληψιμότητα, καθώς μπορείτε, πέρα από μόνοι σας, να παίξετε μέχρι τέσσερις παίκτες, γεγονός πρωτόγνωρο για την σειρά. Για κάποιο παράξενο λόγο, δεν υπάρχει η δυνατότητα για online co-op, αλλά μόνο για couch, γεγονός αρκετά περίεργο.
Κάτι άλλο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αρνητικό είναι το μοτίβο της εκάστοτε αποστολής, το οποίο δεν αλλάζει από αποστολή σε αποστολή. Ξεκινάτε σε μία πίστα, στα μισά αντιμετωπίζετε κάποιο σοβαρό εχθρό, συνεχίζετε να πυροβολάτε εχθρούς, και στο τέλος ένα Final Boss. Μπορεί αυτό να είναι ωραίο για δύο τρεις αποστολές, αλλά δεν αλλάζει σε καμία από τις οκτώ, κάτι που καταντάει αρκετά κουραστικό.
Για όσους δεν γνωρίζουν, η σειρά Contra υιοθετεί την λογική Run ‘N’ Gun στο σύστημα μάχης, δηλαδή η λογική του “Τρέχω σε μία πίστα και πυροβολάω ότι βρίσκω μπροστά μου” με ένα boss fight να σας περιμένει στο τέλος αυτής. Υπάρχει, επίσης, και μία ικανοποιητική για την διάρκεια του ποσότητα και ποικιλία όπλων και ικανοτήτων, η οποία αλλάζει από χαρακτήρα σε χαρακτήρα. Το ταξίδι σας και η προσπάθεια σας για την διάσωση της ανθρωπότητας χωρίζεται μεταξύ 8 αποστολών, με μέση διάρκεια δέκα με δεκαπέντε λεπτά.
Το παράπονο στο σύνολο του Contra: Operation Galuga υπάρχει στις περιοχές που θα συναντήσετε, καθώς αρκετές από αυτές έχουν σημεία τα οποία μπορούν να χαρακτηριστούν άδικα, ακόμα και στις χαμηλότερες δυσκολίες, το οποίο οφείλεται περισσότερο στο πλήθος των εχθρών, με ένα ή δύο παραδείγματα να παρατηρούνται ακόμα και στον σχεδιασμό ορισμένων σημείων.
Εδώ παρατηρείται η μεγαλύτερη αμφιταλάντευση μεταξύ άποψης και πραγματικότητας. Ο εικαστικός τομέας που έχει επιλεχθεί στο νεότερο Contra είναι όμορφος με έντονα και ζωντανά χρώματα. Ο κάθε χαρακτήρας ξεχωρίζει στο προσκήνιο, γεγονός που αποτελεί θαύμα με τόσα πυρομαχικά που έρχονται κατά πάνω σας, με ένα μικρό παράπονο στα πρόσωπά τους, τα οποία φαίνονται ανέκφραστα σε αρκετές στιγμές. Το παρασκήνιο είναι ναι μεν σταθερό, αλλά σε εμφάνιση παραμένει καλαίσθητο.
Στο ακριβώς αντίθετο άκρο βρίσκεται ο ηχητικός τομέας. Η δύναμη της νοσταλγίας είναι έντονη και εδώ, καθώς οι δημιουργοί έδωσαν την δυνατότητα, πέρα από τα OST που δημιουργήθηκαν για το Contra: Operation Galuga, να επιλέξετε και μουσική προηγούμενων τίτλων της σειράς. Ακόμα και να μην τα επιλέξετε, η μουσική που έχει δημιουργηθεί είναι ικανοποιητική και ταιριάζει, ίσως και ανεβάζει ελαφρώς την υπάρχουσα εμπειρία. Μάλιστα, τα κλεισίματα ματιών στο παρελθόν δεν σταματούν, καθώς και στα ηχητικά εφέ παρατηρούνται Easter Eggs, όπως για παράδειγμα κάθε φορά που πεθαίνετε ακούγεται το Death Sound Effect της αρχικής κυκλοφορίας. Σε γενικές γραμμές, δεν θα συναντήσετε παράπονα σε αυτό το τμήμα του τίτλου.
