Το 2020, οι gamers ανυπομονούσαν για την πολυαναμενόμενη κυκοφορία του Final Fantasy VII Remake, μια αναδημιουργία του αγαπημένου κλασικού τίτλου του 1997. Τώρα, με την συνέχειά του, το Final Fantasy VII Rebirth, η περιπέτεια συνεχίζεται, υπόσχοντας να εξερευνήσει βαθύτερα την εμβληματική πλοκή ενώ εισάγει νέα στοιχεία που θα καταπλήξουν τόσο τους παλιούς φαν όσο και τους νέους.
Ως το δεύτερο μέρος σε μια προγραμματισμένη τριλογία, το Rebirth στοχεύει να επεκτείνει την αφήγηση που καθιερώθηκε στον προκάτοχό του. Τοποθετημένο σε έναν αχαλίνωτο ανοικτό κόσμο, το παιχνίδι προσκαλεί τους παίκτες να εξερευνήσουν πέρα από τα όρια του Midgar, της κυβερνο-μεγαλούπολης όπου ολοκληρώθηκε η προηγούμενη περιπέτεια. Εδώ, μέσα σε ένα τοπίο γεμάτο ομορφιά και κίνδυνο, οι παίκτες θα ανακαλύψουν νέα σημεία πλοκής και κρίσιμες στιγμές, εμπλουτίζοντας την κατανόησή τους για το περίπλοκο σύμπαν του Final Fantasy VII.
Το Final Fantasy VII Rebirth στέκεται σαν γίγαντας μπροστά στο ήδη πάρα πολύ καλό Remake, με ένα βαθύτερο και πιο απαιτητικό combat system, με ένα open world του οποίου τα πανέμορφα τοπία δεν βαρέθηκα ποτέ να εξερευνώ, ένα progression σύστημα που μόνο την επιφάνεια έχω ξύσει στις 100 ώρες, ένα crafting σύστημα «τόσο όσο» και με ένα story, γραφή, καταστάσεις και χαρακτήρες που παίρνουν κάτι ήδη iconic και το ανεβάζουν σε νέα ύψη. Αμέτρητες οι φορές όπου παίζοντας το παιχνίδι έπιασα τον εαυτό μου να εναλλάσσει τον εσωτερικό διάλογο μεταξύ «έχουν παίξει τα ρέστα τους οι devs» και «δεν γίνεται να γίνει καλύτερο» – ευτυχώς ήμουν λάθος για το δεύτερο μέρος κάθε φορά.
Το παιχνίδι θα σου ρίξει εναλλάξ το πιο goofy, Japanese minigame που θα δεις, θα σε καρφώσει στην καρδιά (πισώπλατα, θα έλεγε κανείς…) με κάποια ανατροπή του story και μετά θα σε ανεβάσει πάλι με κάποια όμορφη, ανάλαφρη και συγκινητική στιγμή. Αυτό θα το κάνει για περίπου 50 ωρες για το main story, συν άλλες 50+ για το υπόλοιπο περιεχόμενο. Δεν είναι από τα παιχνίδια που σε πιάνουν από το μαλλί και δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα, θα υπάρχουν κενά ανάμεσα στα παραπάνω στα οποία ο παίκτης ‘ζωγραφίζει’ όπως θέλει εκείνος (side quests, minigames, exploration, καρφί για main story) οπότε δεν κουράζει και συναισθηματικά.
Παρα τα σπάνια προβλήματα pacing που έχει, μερικά πολύ εκνευριστικά minigames (ειδικά αν πάτε για πλατίνα) και θέματα στον τεχνικό τομέα τα οποία κάπως έχουν εξομαλυνθεί με το νέο update, το FF7 Rebirth είναι ένας ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ all-time classic τίτλος που στέκεται άξια δίπλα στο θρυλικό FF7 και το τιμάει χωρίς να φοβάται να χαράξει το δικό του μονοπάτι. Το μεγαλύτερο αρνητικό που βρισκω προσωπικά είναι η γνωστή κατάθλιψη που νιώθει ο gamer τελειώνοντας ένα κορυφαίο παιχνίδι η οποία ενισχύεται από την καταραμένη ερώτηση «ποιος περιμένει το τρίτο μέρος τώρα;»
Ευχαριστούμε την CD-MEDIA για τη διάθεση του τίτλου.
