Από που να ξεκινήσω που να τελειώσω… God of War Ragnarök Θα είμαι ειλικρινής και θα δηλώσω ότι είχα κατεβάσει αρκετά τον πήχη. Το prequel ναι ήταν δυνατό, έκανε κάτι φρέσκο στην σειρά GoW, ανέπτυξε ένα υπέροχο μονοπλάνο gameplay που μας εντυπωσίασε και όχι άδικα, γενικότερα σε τεχνικό τομέα έκανε άλματα μπροστά.
Σεναριακα προσωπικά μου φάνηκε κάπως σαν ένα καρδιογράφημα που κατέληξε με ένα πολύ μεγάλο spike με αρκετά παράπονα, αλλά δεν έπαυε να είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς του όπως αποδείχθηκε αργότερα στα game awards που έλαβε το Game Of The Year Award (κάπως άδικα κατ εμέ αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.) Στο Ragnarök λοιπόν τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Θα ξεκινήσω με το απλό κομμάτι, τον τεχνικό τομέα.
Δεν χρειάζεται να πω κάτι για τα γραφικά του, όλοι αντικρυσαμε πανέμορφα τοπία, animations τόσο προσεγμένα και καλογυαλισμένα που ισάξια του ίσως να είδαμε στο Forbidden West (Horizon), σύστημα μάχης αρκετά πιο πλούσιο από το πρώτο και αυτό θα το καταλάβει κάποιος με το καλησπέρα αν απλά καθίσει να δει το skill tree, τα level που μπορούν να αγγίξουν τα 3 όπλα (συγνώμη για το spoil αλλά από δω και πέρα θα ακολουθήσουν πολλά), τα άπειρα attachments, τους ρούνους και αλλά καλούδια που η Santa Monica μόχθησε να δημιουργήσει.
Προσωπικά ήταν από τις σπάνιες φόρες που στο πρώτο gameplay δεν βρήκα πουθενά κάποιο σημείο να κολλάω από κάποιο glitch, δεν είδα ούτε ένα bugg, κάποιο crash ή κάτι που να με κλώτσησε εκτός του mood του παιχνιδιού. Santa Monica μπράβο για άλλη μια φορά, δείχνεις για ακόμη μια φορά ότι τεχνικά ίσως να είσαι μια από τις πιο άρτια καταρτισμένες ομάδες gaming development.
Κάπου εδώ θα ήθελα να με συγχωρέσετε γιατί δεν θέλω να αναλωθώ άλλο στα τεχνικά ζητήματα του παιχνιδιού μιας και είναι δώρον άδωρο να το αναλύσω περαιτέρω γιατί μιλάμε για ένα άριστα δομημένο τεχνικά αριστούργημα. Σενάριο Λίγες μέρες μετά τον τερματισμό του main storyline αποφάσισα να μείνω 2 μέρες μακριά από οτιδήποτε έχει να κάνει με το Ragnarok, γιατί ήθελα να αφήσω την ιστορία να καθίσει μέσα μου και το μυαλό μου να μπορέσει να αποκρυπτογραφήσει όσα η καρδιά μου ένιωσε παίζοντας το Ragnarök.
Έχω πράγματα να εκφράσω που ίσως ακουστούν υπερβολές ή πολύ συναισθηματικά φορτισμένα. Μια μεγάλη διάφορα με τον προκάτοχο του ήταν ότι κάτι που ξεκίνησε να ανθίζει στο πρώτο GoW εδώ γιγαντώθηκε και μας χάρισε στιγμές που ίσως κάποιους από εμάς ειδικά τους άνδρες gamers να μας άγγιξε λίγο βαθύτερα στην ψυχή, ως πατέρες για οποίους έχουν την τύχη ή σαν γιους. Ξέρετε πολύ καλά σε τι αναφέρομαι, βασικά το ξέρει η ψυχή σας. Η σχέση πάτερα και γιου, αυτή η παράξενη, όμορφη, έντονη και τόσο περίπλοκη σχέση μεταξύ τους, που ξεκίνησε με πένθος για μια γυναικά και μάνα, ένα πένθος που δεν ήξερε κανείς από τους δυο τους πως να διαχειριστεί. Με έναν Kratos να παλεύει με τους δαίμονες του, έναν Atreus να μην γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα και ένα μέλλον τόσο αβέβαιο και μυστήριο να τους περιμένει.
Στο Ragnarök από την αρχή το σενάριο σου δίνει ένα θραύσμα από το σύνολο των μηνυμάτων που θέλει να σου περάσει …. Το παρελθόν θα είναι πάντα μαζί σου και θα σε κυνηγά, εσύ … θα τον αφήσεις να στοιχειώνει ή θα γίνεις … καλύτερος; Η ιστορία του σε παίρνει από το χέρι και σε πάει βήμα βήμα σε ένα ταξίδι που μοιάζει με βόλτα σε ένα roller coaster συναισθημάτων. Χαρακτήρες να αλλάζουν ραγδαία, να σπάνε μπροστά στον πόνο και τον θάνατο, να βρίσκουν εξιλέωση στην συγχώρεση, να γίνονται καλύτεροι μέσα από τα λάθη τους.
Από το σημείο αυτό και μετά θα παρακαλούσα όσους δεν έχουν τερματίσει το παιχνίδι να αφήσουν το κείμενο αυτό για όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή να το διαβάσουν. Αφού αφαίρεσα στο μυαλό μου όλη την φαντασία, την θεϊκή υπόσταση όλων των χαρακτήρων και γενικότερα το όλο το όμορφο περιτύλιγμα, κατέληξα ότι το παιχνίδι έχει κεντρικό άξονα την καθαρά ανθρώπινη σχέση γονιού και παιδιού, είτε αν το δούμε από την πλευρά Thor – Odin, είτε Kratos – Atreus, είτε Freya – Baldur, είτε Thor – Thrud. Μια σχέση που ακόμα και αν ήταν θεοί, οι ανθρώπινες αδυναμίες πρωταγωνιστούσαν. Με βασικό focus την ιστορία του Kratos και του Atreus λοιπόν η Santa Monica προσπαθεί να μας δώσει να καταλάβουμε ότι η κατανόηση, η εμπιστοσύνη, η ελεύθερη βούληση είναι ακρογωνιαίοι λίθοι σε μια σχέση πάτερα γιου μα και οποιασδήποτε άλλης σχέσης, αν πάρουμε υπόψιν και τους Sindri και Brok που μια ιστορία άγνωστη ξετυλίγεται μπροστά μας, που προσωπικά με συγκίνησε βαθιά. Αρχίζοντας από την στιγμή που η Lady Of The Forge να μην μπορεί να αντιληφθεί την ύπαρξη του διότι έλειπε η ψυχή του ή πιο σωστά ένα θραύσμα της ψυχής του με εκείνον σχεδόν ακαριαία να καταλαβαίνει τι μπορεί να έχει συμβεί.
Η στιγμή που διαπιστώνει ότι ο αδερφός του τον έφερε ξανά στην ζωή με ένα κομμάτι της διαδικασίας να πηγαίνει στραβά με αποτέλεσμα να του λείπει η ψυχή, τον αφήνει με ένα δίλημμα για το πως πρέπει να νιώσει. Το σενάριο μας δείχνει την εξέλιξη βασικών χαρακτήρων μέσα από γεγονότα και διάλογους με έναν τρόπο που δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο και αδιάφορο.
Plot twists να πηγαίνουν και να έρχονται με το μεγαλύτερο να είναι η αρχή του τέλους, να είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, να αναγκάζει το χέρι του Kratos να κάνει την έναρξη του Ragnarök. Θα ήθελα να μιλήσω όμως λίγο για τους δυο μας πρωταγωνιστές και το ταξίδι τους. Kratos Ο Θεός του πόλεμου που όλοι αγαπήσαμε για την οργή, τον θύμο και την εκδίκηση, τώρα το σενάριο μας δίνει δεκάδες άλλους λογούς να τον αγαπήσουμε πάλι. Παρά την θεικη υπόσταση του ο Kratos μας έδειξε μια άλλη του πλευρά, μια που του στέρησε ο Ares και ο Zeus στο παρελθόν.
Μια πλευρά που μέσω της Faye κάνει δειλά δειλά την εμφάνιση της, μια πλευρά που εκείνος κατάλαβε με τον καιρό ότι είχε βαθιά μέσα του, την πλευρά του πάτερα και συζύγου. Μια πλευρά που για να βγει στην επιφάνεια χρειάστηκε να παλέψει με τους δαίμονες του, κάποιους έπρεπε να τους σκοτώσει και άλλους να τους αποδεχτεί και να τους αγκαλιάσει. Δαίμονες από το παρελθόν του, ένα παρελθόν που τον είχε αναγκάζει να γίνει ένα τέρας, τον είχε κάνει τον god killer, ένα αιμοδιψή κτήνος που οπού πήγαινε τον ακουλουθουσε ο θάνατος και η θλίψη. Η τριβή του με την Faye μέσα από τα όνειρα που κατάφερνε να δει στις λιγοστές στιγμές που είχε να ησυχάσει και να κρεμάσει τα όπλα που είχαν γίνει τόσο βάρια ή του φαινόντουσαν βαριά από τις άπειρες μάχες.
Μέσα από τα όνειρα του η Faye του έδειχνε το φως που έπρεπε να ακολουθήσει για να βγει από το σκοτάδι που τον έπνιγε τόσο όσο ώστε να φτάσει σε σημείο να σκέφτεται ότι η ζωή του έπρεπε να δει το τέλος. Προσπαθούσε να του πει ότι το να ανοίξει την καρδιά του στους άλλους όπως έκανε σε εκείνη ήταν ο δρόμος στο να γίνει καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Το φως που είχε να ακολουθήσει ήταν η αγάπη για τον γιο του, να ανοίξει την καρδιά του σε εκείνον, το φως εκείνο θα του έδινε όπως του έδωσε λόγο να θέλει να ζήσει, να θέλει ξανά να πολεμήσει μα για έναν ενάρετο αυτήν την φορά σκοπό, όχι για τον εγωισμό του ούτε για την διψά του για αίμα, μα για να δώσει ένα καλύτερο μέλλον στον γιο του και τους υπολοίπους. Με κορυφαία στιγμή του την τελική μάχη με τον Thor, μια μάχη που ενώ στην αρχή ήθελα να την ζήσω για να τον ξεκάνω και στην συνεχεία με βάρια καρδιά να πατάω τα κουμπιά γιατί το συμπέρασμα μου κάποια στιγμή ξαφνικά ήταν ότι ο Thor ήταν ο Kratos του παρελθόντος ….
Πάλευα απέναντι σε ένα παρελθόν που είχα ήδη νικήσει ως Kratos … Be Better … Atreus Ο μικρός με τις μεγάλες δυνάμεις …. Αν μου ζητούσαν να τον περιγράψω με μια πρόταση αυτή θα ήταν. Atreus, ο πραγματικός πρωταγωνιστής του Ragnarök το Α και το Ω του παιχνιδιού συνοριακά, άλλος ένας χαρακτήρας που είχε να πάρει αποφάσεις που οι επιπτώσεις τους θα ήταν τρομακτικές. Ένας έφηβος θεός που πάλευε ταυτόχρονα μέσα του να κρατήσει ένα μυστικό, να διαχειριστεί μια προφητεία που μιλούσε για τον θάνατο του σημαντικότερου ανθρώπου στην ζωή του.
Έναν έφηβο που έκανε το αδύνατο δυνατό να καταφέρει να φέρει εις πέρας μια αποστολή που είχε ως στόχο να κοροϊδέψει τον All Father. Το ταξίδι του είχε να του μάθει πολλά, όπως το ότι δεν μπορεί κανείς να καταφέρει τα πάντα μόνος του. Σημαντικό μάθημα ήταν ότι ο εγωισμός του και η υπερβολική αυτοπεποίθηση του μπορούσε να φέρει το χάος όπως του είπε και ο Heimdall σε έναν επικό μονόλογο που μέχρι εκείνη την ώρα τον χαρακτήριζε επακριβώς.
Στην πορεία της ιστορίας συνειδητοποίησε το βάρος των ευθυνών και των καθηκόντων που του έχουν τεθεί, από τον πάτερα του αλλά και την προφητεία. Η διαδρομή όμως από την αρχή έως το τέλος είχε σκαμπανεβάσματα, με τα δάκρυα και τις τύψεις μα είναι βασικά συστατικά της συνταγής. Κλείνοντας θέλω να πω ότι δεν ξέχασα τον villain, απλά ειλικρινά πιστεύω ότι ο Odin ήταν ο ίδιος θύμα του παρελθόντος του και της φοβίας του όπως φάνηκε στο άγνωστο μέλλον που τον περιμένει, η εμμονή του για να αποκτήσει την απόλυτη γνώση του κόστισε τα πάντα, από την οικογένεια του μέχρι την ίδια του την ζωή.
Σε αντίθεση με την Freya που ούτε εκείνη ξέχασα, που δεν γινόταν άλλωστε να ξεχάσω γιατί ήταν ένα τεράστιο και σημαντικό κομμάτι της ιστορίας. Η λύτρωση της από τον πόνο του χαμένου της γιου και η κατάκτηση της ελευθερίας μετά από εκατοντάδες χρόνια την άφησε να δείξει τον πραγματικό της χαρακτήρα, της χάρισε την ευκαιρία να εξαγνισθεί από το μίσος και να συγχωρέσει ώστε να είναι πλήρως ελεύθερη ψυχή και σώμα.
Προσωπικά θεωρώ την Freya ένα τραγικό προσωπικό με την καλύτερη κατάληξη και εξέλιξη στην ιστορία. Το Ragnarök δεν ήταν «άλλο ένα παιχνίδι», δεν ήταν άλλες 20 ακόμα ώρες που περάσαν απλά ευχάριστα, ήταν 20 ώρες γεμάτες μηνύματα, μαθήματα ζωής που άθελα ή ηθελημένα άγγιξαν κάποιες ευαίσθητες χορδές σε κάποιους ίσως λίγο παραπάνω. Δεν ήταν λίγες οι φόρες που με έπιασα να τρεμοπαίζουν τα χείλη μου ταυτόχρονα με του Kratos, δεν ήταν λίγες οι φόρες που στραβοκατάπια για να μην αφήσω τα δάκρυα να κυλήσουν, δεν ήταν λίγες οι φόρες που με άγγιξε το σενάριο σε κομμάτια της ψυχής μου που δεν μπόρεσε κάποιο άλλο μέσο όπως μουσική, ταινία ή σειρά να με αγγίξει. Το Ragnarök με έβγαλε ψεύτη, με διέψευσε και με ταπείνωσε που δεν του είχα εμπιστοσύνη και μπήκα αρνητικά προκατειλημμένος. Για μένα σαν Ανδρέα Κρανιά κέρδισε επάξια μια θέση στην καρδιά μου στα παιχνίδια που θα τα θυμάμαι όσο το μυαλό μου θα είναι σε θέση να θυμάται. Υπήρξαν κάποια μικροπροβλήματα σε κάποια σημεία με την ροή του σεναρίου και το pace του αλλά αντικειμενικά πιστεύω ότι είναι καθαρά προσωπικό θέμα αν θα τον πειράξει ή όχι. Το τέλος κάποιοι το θεώρησαν βιαστικό ή κοφτό ….Θα μπορούσα να πω πως συμφωνώ εν μέρει, θα το έθετα αλλιώς, ίσως δώσαν σημασία δυσανάλογα σε κάποια πράγματα, ίσως με το πέρασμα του χρόνου η γνώμη μας να αλλάξει.
