Όσο μεγαλώνουμε οι ρυθμοί της ζωής μας αλλάζουν. Οι υποχρεώσεις μας πληθαίνουν και ο ελεύθερος χρόνος μας μειώνεται. Η κούραση αρχίζει να μας καταβάλει γρηγορότερα κάθε μέρα που περνά με αποτέλεσμα πολλές αγαπημένες μας ασχολίες να αναβάλλονται για τα εκάστοτε Σαββατοκύριακα. Μέσα σε αυτές τις ασχολίες συμπεριλαμβάνονται και τα βιντεοπαιχνίδια τα οποία όσο ήμασταν μικρότεροι ή φοιτητές μπορούσαν να καταλάβουν το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας μας.
Όταν φτάνεις στην τρίτη δεκαετία της ζωής σου και οι υποχρεώσεις πληθαίνουν, αναζητάς εκείνο το παιχνίδι που θα σου κρατάει συντροφιά όταν θα έχεις χρόνο να ξεκουραστείς. Αρχίζει και σου καλοφαίνεται το ενδεχόμενο να παρατήσεις το PC gaming για κονσόλες όπως το Playstation ή το Nintendo Switch ή ακόμα καλύτερα να επιστρέψεις σε μια παλαιότερη εποχή με portable κονσόλες όπως το PSVita ή το 3DS.
Ωστόσο, επειδή το να γερνάς είναι αναπόφευκτο αλλά το να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό εμείς παραμένουμε παιδιά – κάπου βαθιά μέσα μας – και πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να επιστρέφει σε “παλιές του αγάπες”. Μια από αυτές ίσως να είναι το League of Legends ή το World of Warcraft, γιατί ο νέος είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς. Για να σταματήσω όμως με τα κλασικά στιχάκια και φράσεις, το σημερινό θέμα ανάλυσης και συζήτησης αφορά το Guild Wars 2 και πιο συγκεκριμένα το νέο του Expansion ονόματι End of Dragons.
Λίγα χρόνια μετά την αλλαγή του μοντέλου του σε Free-to-play, το MMORPG της ArenaNet συνεχίζει ακάθεκτο την πορεία του με μια ιστορία που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, ειδικά για όσους την ακολουθούν από την πρώτη στιγμή. Η αλλαγή στο μοντέλο βοήθησε τον τίτλο να παραμείνει ζωντανός, ειδικά στις πρώτες περιοχές ενώ όσοι θέλουν να βιώσουν ολόκληρο το περιεχόμενο αυτού του διαφορετικού παιχνιδιού δεν έχουν να κάνουν τίποτα άλλο από το να αγοράσουν τα expansion packs.
Κάθε πακέτο περιέχει και κάτι διαφορετικό, από gliders μέχρι και εντυπωσιακά mounts που δίνουν μια παραπάνω ώθηση και μεγάλη βοήθεια για την εξερεύνηση της κάθε περιοχής την στιγμή που κάθε profession αποκτά νέα trait lines για να ξεκλειδώσουν νέες ικανότητες και πρόσβαση σε ακόμα περισσότερα όπλα. Από την άλλη, θα βρούμε νέα gameplay mechanics που κολακεύουν με τον τρόπο τους τα νέα professions και τους τρόπους μετακίνησης, ανοίγοντας παράλληλα το gameplay και όλα όσα θα μπορούμε να κάνουμε στο endgame όπως collections, raids και strike missions. To End of Dragons έρχεται να κλείσει μια ιστορία 10 ετών που εστιάζει στους δράκους που κατοικούν στην Tyria και κρατάνε την ισορροπία της ζωής πάνω στον πλανήτη. Όλα τα γεγονότα τα οποία ζήσαμε και λάβαμε μέρος έρχονται σε μια επική κατάληξη που ενώ σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής αποτελεί παράλληλα και την έναρξη κάτι νέου. Πολλές φορές όμως, θα δούμε πως η εξιστόρηση των νέων κεφαλαίων βασίζεται κυρίως στην νοσταλγία και στα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού μιας και επιστρέφουμε σε μια ήπειρο η οποία είχε κλείσει τα σύνορά της για πάνω από 100 χρόνια και πλέον οι εξελίξεις δεν την αφήνουν αδιάφορη.
Από εδώ και πέρα μπαίνουμε σε spoiler-rich περιεχόμενο οπότε…το νου σας.
Με την μάχη του Jormag και του Primodus να έχει ολοκληρωθεί και τους δράκους να έχουν πεθάνει, το Dragon’s Watch και η Aurene ετοιμάζονται για μια νέα περίοδο στην ζωή τους. Με τους περισσότερους δράκους νεκρούς το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν θα μπορέσει η Aurene να διατηρήσει την ισορροπία στην Tyria – και συνεπώς την ζωή πάνω σε αυτή – και αν η μαγεία θα χαθεί.
Καθώς κάθε δράκος αποτελούσε και ένα κομμάτι αυτής της μαγείας, το γεγονός ότι τα μισά (αν όχι όλα) στοιχεία έχουν απορροφηθεί από την Aurene προκαλεί ανησυχία και αβεβαιότητα στην Guild. Την στιγμή που ενημερωνόμαστε από την ομάδα μας για την πρόοδό τους και την γενικότερη διάθεση και υγεία τους, η Taimi δηλώνει ανήσυχη για τον φίλο της Gorrick. Έτσι, ως σωστοί leaders αναλαμβάνουμε να δούμε τι κάνει και με τι ασχολείται ο Gorrick για να καθησυχάσουμε την μικρή μας φίλη.
Την στιγμή που βρισκόμαστε στο research camp του Gorrick, ο ίδιος μας ενημερώνει πως συνεργάζεται με μια παλιά του φίλη για να μελετήσουν τυχόν ανωμαλίες και επιρροές από τις μάχες με τους δράκους. Εκεί θα συναντήσουμε την Ankka, την εξίσου Asuran φίλη του Gorrick η οποία όπως όλα δείχνουν θα αποτελέσει μια ακόμα σύμμαχο…ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε.
Την στιγμή που μιλάμε με την ίδια γρήγορα διαπιστώνουμε πως η Ankka χρησιμοποιεί τον Gorrick για τους δικούς της σκοπούς αφού τον απαγάγει και στέλνει τους Aetherblade, μια ομάδα πειρατών που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Scarlet Briar, να μας καθυστερήσουν ή ακόμα καλύτερα (γι’αυτούς), να μας σκοτώσουν.
Αφού αντιμετωπίσουμε την απειλή, η Aurene έρχεται στο σημείο της επίθεσης και μας μεταφέρει στην αρμάδα των Aetherblades ώστε να βρούμε τον Gorrick και να τον πάρουμε πίσω. Όσο εμείς ψάχνουμε τον μικρό Asuran, η Aurene ενθουσιάζεται αρκετά και εξαπολύει καταστροφικές επιθέσεις στα σκάφη των πειρατών. Αυτός ο ενθουσιασμός όμως είναι αρκετός για να την αποσυντονίσει και να την αφήσει εκτεθειμένη σε μια επίθεση που θα της απορροφήσει όλη την μαγεία.
Όλα αυτά γίνονται την στιγμή που η αρμάδα πετάει μέσα στα Mists, τον χώρο ή αλλιώς την πραγματικότητα που ενώνει τον χωροχρόνο και κρατάει την ισορροπία του σύμπαντος. Βλέπετε, οι Aetherblades, μετά τον θάνατο της Scarlet, παρέμειναν παγιδευμένοι σε αυτό το διάστημα με αποτέλεσμα να βρουν δυνάμεις και την τεχνολογία όχι μόνο για να δραπετεύσουν αλλά και για να γίνουν μια ισχυρή δύναμη που έρχεται να ολοκληρώσει εν μέρει το σχέδιο της Scarlet.
Με το χάος να ξεσπάει στους αιθέρες, οι Aetherblades ανοίγουν ένα ρήγμα στην πραγματικότητα για να βγουν εκτός των Mists και τα φλεγόμενα σκάφη τους – όπου σε ένα από αυτά βρισκόμαστε και εμείς – συγκρούονται στα εδάφη της Cantha, μιας ηπείρου που ήταν αποκλεισμένη για πάνω από 100 χρόνια από τους υπόλοιπους πολιτισμούς.
Ώντας οι “outsiders” η προσγείωση μας εκεί αποτελεί έναν κακό οιωνό για τις σχέσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης και συνεπώς μια κακή πρώτη εντύπωση, τουλάχιστον για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Μετά από μια σύντομη εισαγωγή και τον πρόλογο να ολοκληρώνεται, βρισκόμαστε επιτέλους στην Cantha και το νέο περιεχόμενο του expansion ανοίγεται προς εξερεύνηση.
Κάπου εδώ αρχίζει το βασικό περιεχόμενο του End of Dragons. Παρομοίως με κάθε νέο κεφάλαιο του Living World Story, ένας νέος χάρτης ανοίγεται, μακριά από την Tyria, με κομμάτια του να είναι κρυφά αλλά προς εξερεύνηση. Το αριστοτεχνικό story writing της ArenaNet φαίνεται από τον τρόπο που γίνεται η εισαγωγή μας στον κόσμο της Cantha. Αφού οι σχέσεις μας με την περιοχή έχουν κάπως σωθεί από δύο πρόσωπα που είχαμε καιρό να δούμε – των Marjory Delaqua και Kasmeer Meade – πρώτη μας δουλειά είναι να λάβουμε μέρος σε ένα σύντομο training στο Μοναστήρι όπου θα μάθουμε και θα θυμηθούμε πολλούς από τους υπάρχοντες μηχανισμούς μάχης.
Βλέπετε, η Cantha έχει πολλές επιρροές από την Ασιατική (και κυρίως Κινέζικη) κουλτούρα οπότε στοιχεία όπως τα σκηνικά, η φύση, τα κτήρια και η ζωή στην περιοχή παραπέμπουν σε ένα σκηνικό φαντασίας και πραγματικότητας αφού η Αρχαία Κίνα συναντά την μοντέρνα και μελλοντική τεχνολογία.
Σε σχέση με τα προηγούμενα expansions, το End of Dragons φαίνεται να απευθύνεται κυρίως σε όσους έχουν παίξει και τα προηγούμενα και γενικότερα σε παλαιότερους παίκτες. Αυτό διότι η ιστορία μας βάζει κατευθείαν στα βαθιά και μας εισάγει στα νεότερα στοιχεία του gameplay με σύντομα παραθυράκια ενημέρωσης.
Αυτό γίνεται αντιληπτό στα πρώτα λεπτά, όταν αρχίζουμε να αποκτούμε training points για να ξεκλειδώσουμε το νέο sub-profession για τον χαρακτήρα της επιλογής μας. Όπως ίσχυε και με τα προηγούμενα, έτσι και εδώ πρέπει να έχουμε έναν χαρακτήρα Level 80 με όλα τα trait lines ξεκλειδωμένα και γεμάτα για να μπορέσουμε να ανοίξουμε το νέο path. Με το που λάβουμε τα training points που αντιστοιχούν στην νέα περιοχή τότε μας ανοίγεται η δυνατότητα να αλλάξουμε profession και συνεπώς να αποκτήσουμε πρόσβαση στα “νέα” όπλα. Το πρώτο “παράπονο” που είχα εγώ – και θα μπορούσε να είχε και κάποιος άλλος – έχει να κάνει με τον τρόπο που γίνεται η εισαγωγή των νέων professions. Ιδανικά θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε το νέα professions με μια εισαγωγή, αντίστοιχη με εκείνη του Revenant στο Heart of Thorns. Στο End of Dragons γίνεται μια προσπάθεια μέσω NPCs που εντοπίζονται στους διάφορους χάρτες του παιχνιδιού αλλά είναι εύκολο να τους προσπεράσουμε ειδικά όταν επικεντρώνουμε στην ιστορία και τα διάφορα events.
Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τα άλλα νέα στοιχεία του expansion. Πρώτο στην σειρά είναι το ψάρεμα, που αποτελεί ένα τελείως καινούργιο mechanic και ως σκοπό έχει τόσο να αρχίσουμε την συλλογή ψαριών από τα διάφορα χωρικά ύδατα αλλά και για να πάρουμε κρέας και υλικά για νέες συνταγή στο Chef profession. Υπάρχει περίπτωση να ψαρέψουμε και κουτιά ή τσάντες γεμάτα θησαυρούς και αντικείμενα με κάποια από αυτά να περιέχουν Exotic Weapons και άλλα collectibles.
Κάπου εδώ αρχίζει πάλι η σύγκριση μεταξύ των δύο προηγουμένων expansion. Και οι δύο επεκτάσεις είχαν ένα tool το οποίο εξελισσόταν με την πάροδο του χρόνου, όσο εξερευνούσαμε τους τότε νέους χάρτες ή όσο συμμετέχαμε σε Events. Για παράδειγμα, μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το ανεμόπτερό μας περισσότερο ή να ξεκλειδώσουμε mounts που βοηθούσαν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο ανοίγοντας καλύτερες και βελτιωμένες ικανότητες με το Mastery Training. Το End of Dragons παρομοίως ανοίγει νέες προοπτικές για τα εργαλεία που ξεκλειδώνουμε αλλά στο μεγαλύτερο κομμάτι θα νιώθουμε πως δεν βοηθάνε κάπου ουσιαστικά.
Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί το Skiff, μικρά καραβάκια που τα χρησιμοποιούμε για να διανύσουμε μεγαλύτερες αποστάσεις στο νερό πιο γρήγορα – κάτι που το κάνει ήδη το Skimmer mount από το Path of Fire. Η μόνη διαφορά εδώ είναι πως μπορούμε να βάλουμε παραπάνω άτομα σε αυτό το καραβάκι και να πλεύσουμε όλοι μαζί όσο ένας μόνο οδηγεί. Βέβαια, η δυνατότητα να πλεύσουμε πιο βαθιά και να περπατάμε μέσα στο καράβι μας επιτρέπει να ψαρεύουμε σε πιο ανοιχτά νερά ή να κάνουμε “χαβαλέ” με φίλους και συμπαίκτες μας.
Μετά έχουμε το Jade Bot, ένα μικρό ιπτάμενο ρομποτάκι που τροφοδοτείται από την τεχνολογία της Cantha και των Jade Crystals και αποτελεί ένα εργαλείο-σύμμαχο στις solo εξερευνήσεις. Πέρα από το γεγονός ότι μας δίνει μερικά μικρά buffs όσο αλληλεπιδρούμε με διάφορες μηχανές στις εκάστοτε περιοχές, τα modules που θα του βάλουμε μας επιτρέπουν να εντοπίζουμε καλύτερους και περισσότερους πόρους, να δίνουμε έξτρα ώθηση στο ανεμόπτερό μας, να γεμίζουμε την αντοχή των mounts μας ή να μας σηκώνουν όταν βρισκόμαστε στο χείλος του θανάτου. Επιπλέον, αυτά τα ρομποτάκια μας δίνουν πρόσβαση στα zip lines, σταθερές γραμμές μετακίνησης που μας επιτρέπουν πρόσβαση σε υψηλότερα ή μακρινά σημεία – που κάλλιστα θα μπορούσαμε να φτάσουμε με κάποιο mount, ενώ παράλληλα, μέσω του Mastery Line τους μας δίνεται η ικανότητα να θέσουμε ένα προσωπικό waypoint σε οποιοδήποτε σημείο στο χάρτη. Αυτή ίσως είναι η μόνη εξαιρετικά χρήσιμη λειτουργία μαζί με το Rescue Protocol (resurrection) μιας και μας επιτρέπει να ξαναγυρίσουμε σε οποιοδήποτε σημείο χρειαζόμαστε.
Τέλος, έχουμε το Siege Turtle, ένα νέο mount που ξεκλειδώνουμε μέσω του αντίστοιχου collection. Σε αντίθεση με όλα τα άλλα mounts, το Siege Turtle έχει δύο θέσεις, μια για καθοδήγηση και μια για τα όπλα που βρίσκονται πάνω σε αυτό. Αν παίζουμε μαζί με κάποιον φίλο μας τότε είναι σίγουρο πως το νέο mount θα μας διασκεδάσει, ειδικά σε large scale events αλλά σε γενικότερα πλαίσια δεν προσφέρει κάτι μοναδικά καινούργιο αλλά ίσως φαντάζει ως ένα ακόμα συλλεκτικό εργαλείο.
Καλώς ή κακώς, καμία από αυτές τις νέες προσθήκες στο παιχνίδι δεν αλλάζει ριζικά το gameplay του Guild Wars 2, όπως έκαναν τα Heart of Thorns και Path of Fire με αποτέλεσμα να παραμένουν αδιάφορα.
Αυτό που εκπνέει έναν “αέρα φρεσκάδας”, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την φράση, είναι οι περιοχές της Cantha. Κάθε μία από αυτές έχει ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, μπόλικα χρώματα, όμορφες τοποθεσίες και ήρεμα, κρυστάλλινα νερά. Ωστόσο, δεν υπήρχαν πολλά σημεία που μπορούν να μας αφήσουν μια μακράς διαρκείας εντύπωση και με μια πιο σφαιρική ματιά ίσως διαπιστώσουμε πως υπάρχουν πολλές επιρροές από τους χάρτες των δύο προηγουμένων expansions.
Κάτι τέτοιο μπορεί να ειπωθεί και για την ιστορία. Στο μεγαλύτερο κομμάτι της δίνεται η αίσθηση πως αποτελεί έναν μεγάλο πρόλογο για τα όσα έρχονται. Ήταν λίγες οι στιγμές που με εξέπληξαν με αυτό να γίνεται πιο αισθητό στα νεότερα Strike Missions. Η βασική ιστορία δεν είχε το ζουμί που περιμέναμε αλλά το τέλος της μας άφησε να ανυπομονούμε για την συνέχεια και να νιώθουμε όπως νιώσαμε στην πρώτη σεζόν του The Witcher. Έτσι, μετά το τέλος της βασικής ιστορίας έφτασε η στιγμή που ανατρέχουμε στα προηγούμενα επεισόδια για να πάρουμε όσα achievements μας ξεφύγανε την πρώτη φορά.
Ξεκλειδώνοντας όλα τα εργαλεία που έχει να μας προσφέρει το End of Dragons, ολοκληρώνοντας την ιστορία και εξερευνώντας κάθε γωνία των διαφόρων περιοχών σαν παίκτες μπορούμε πλέον να συμμετέχουμε σε όλα τα small και large scale events των areas, να αναζητήσουμε όλα τα unlockables, να ολοκληρώσουμε τα Mastery Lines και να αρχίσουμε το grind για τα νέα, θεματικά Legendary Weapons – τα οποία είναι ακόμα ευκολότερο να φτιάξουμε λόγω του γεγονότος ότι μπορούμε να αγοράσουμε το κουτί του Precursor Weapon τουλάχιστον μια φορά εφόσον έχουμε ολοκληρώσει τα Living World Return achievements.
Αυτό που καταφέραμε να κάνουμε χθες βράδυ και να φτάσουμε στο “True Ending” ήταν να βρεθούμε στον τελευταίο χάρτη του Expansion και να ολοκληρώσουμε το Meta Event, εκεί όπου το τελικό αφεντικό εμφανίζεται στον ανοιχτό χάρτη και όλοι όσοι βρίσκονται σε αυτόν πρέπει να συνεργαστούν για να ολοκληρώσουν με επιτυχία τα απαιτούμενα objectives και να κάνουν αρκετό damage για να τον σκοτώσουν. Έχοντας κάνει το event ήδη δύο φορές, μπορώ με ασφάλεια να πω πως ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια του expansion μιας και επειδή είναι ακόμα καινούργιο και χρειάζεται αρκετή οργάνωση, damage και συνεννόηση (μαζί με μια βασική γνώση από raid mechanics) αλλά και επειδή δίνει αρκετά καλά rewards για την ολοκλήρωσή του. Εξάλλου, είναι και το απαραίτητο event για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε το Siege Turtle Mount Collection.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παραθέσω την γνώμη μου για το νέο expansion ως κάποιος που παίζει αυτό το μοναδικό MMO για πάνω από 8 χρόνια. Έχοντας ολοκληρώσει όλα τα κεφάλαια της ιστορίας, από το Living World μέχρι και σήμερα, μπορώ να πω πως το End of Dragons δεν κάνει πολλά καινοτόμα πράγματα για να αφήσει κάποια εξαιρετικά θετική εντύπωση. Παρόλα αυτά, το σίγουρο είναι πως διατηρείται το κλασικό αγαπημένο μοτίβο εξιστόρησης για το οποίο έγινε γνωστή η ArenaNet τα τελευταία χρόνια, με την ιστορία να συνεχίζει να επεκτείνεται σε προβλέψιμα αλλά ενδιαφέροντα μονοπάτια.
Στο μεγαλύτερο κομμάτι της, η ιστορία του End of Dragons δεν μπορώ να πω πως με “τρέλανε” χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν με ώθησε στο να πάω παρακάτω. Αυτό που με άφησε ευχαριστημένο ωστόσο είναι το γεγονός πως τα optional dialogs ήταν fully voice-acted οπότε αντί να τα προσπερνάω καθόμουν και άκουγα αγαπημένους και μη χαρακτήρες να δίνουν λεπτομέρειες για τα όσα συμβαίνουν, συνέβησαν και θα συμβούν. Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω με μια λέξη τα όσα είδα, αυτή θα ήταν “αναμενόμενα”. Αλλά ανυπομονώ για την επόμενη σελίδα.
Όσο για τα νέα εργαλεία, όντως δεν νιώθω πως προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο στην συνολική εμπειρία πάρα κάτι ακόμα για να συλλέξουμε. Πολλά πράγματα που γίνονται από το Jade Bot για παράδειγμα, μπορούμε να τα πραγματοποιήσουμε είτε με mounts είτε με downed skins του χαρακτήρα μας. Για παράδειγμα, υπάρχουν φορές που ξεχνάω το Zip Line και επιστρατεύω το Skyscale μου για να ανέβω σε ψηλότερα σημεία. Το ίδιο μπορώ να πω και για το Skiff.
Αυτό που “σώζει” το expansion από τον βούρκο είναι τα κομμάτια που θα απασχολήσουν τους περισσότερους παίκτες στο τέλος της ιστορίας. Το βασικότερο από αυτά είναι η απόκτηση της Siege Turtle η οποία είναι “κλειδωμένη” πίσω από το endgame event στο τελευταίο χάρτη. Λαμβάνοντας μέρος σε ένα Squad που κατάφερε να το ολοκληρώσει με επιτυχία, το νέο event απαιτεί καλή προετοιμασία στο pre-event αλλά κι εξίσου καλή οργάνωση και συνεννόηση από όλους τους παίκτες. Εκεί θα συμμετέχουμε σε μια σειρά από events για να φτάσουμε στο βασικό σκέλος της αποστολής εκεί που το αφεντικό αποτελεί μια μίξη από open world και raid mechanics. Ήταν ομολογουμένως ένα δύσκολο event αλλά άκρως διασκεδαστικο και ενδιαφέρον. Αφού το ολοκληρώσουμε τότε λαμβάνουμε ως ένα από τα έπαθλα και το αυγό της χελώνας εκεί όπου θα πρέπει να το δώσουμε στον κατάλληλο NPC για να αρχίσει το collection που θα μας οδηγήσει στην απόκτηση του νέου mount. Σε γενικές γραμμές, το collection απαιτεί απλά πράγματα εκτός από την συμμετοχή μας σε δύο meta events αλλά και την ολοκλήρωση ενός νέου Strike Mission – όπου ακόμα και αυτά έδωσαν μια άλλη νότα στο expansion, δίνοντας μας με την σειρά τους ένα λόγο παραπάνω για να κάτσουμε να μάθουμε νέους μηχανισμούς που ίσως να μην γνωρίζαμε ότι υπάρχουν. Για κάποιον λόγο, όταν απέκτησα το mount ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος και αυτό διότι ένιωσα πως δούλεψα με εντυπωσιακά και διασκεδαστικά events για να το πάρω.
Παρά τα παραπάνω, έχω μεγάλη περιέργεια να δω που θα κατευθυνθεί η ιστορία και τι μας περιμένει τόσο στην Cantha όσο και στην Tyria. Μπορεί τα νέα εργαλεία να μην μας εντυπωσιάζουν ιδιαίτερα, αλλά τόσο η ομορφιά της Cantha όσο και η ανακάλυψη νέων περιοχών και στοιχείων μας δίνουν έναν λόγο παραπάνω να επιστρέψουμε στο Guild Wars. Είμαι σίγουρος πως το ταλέντο των δημιουργών της ArenaNet δεν θα χαθεί και πως θα εξακολουθήσουμε να λαμβάνουμε μοναδικό περιεχόμενο παρά τις εποχές που ζούμε. Εξάλλου μην ξεχνάμε πως πλέον ζούμε σε έναν κόσμο για τον οποίο οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας λέγανε πως είμαστε τυχεροί που δεν έχουμε ζήσει (πόλεμοι, αρρώστιες κλπ).
