Σε ένα από τα τελευταία μου reviews, είχα αναφέρει πως θα ξεφύγω από τα εθιμοτυπικά που θέλουν να ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια τα μεγάλα μέσα, βάζοντας δηλαδή μέσα σε ένα καλούπι, όλη την εμπειρία, την διασκέδαση, τα χρώματα και την τέχνη και στο τέλος βγάζουν ένα «καθώς πρέπει» και αναγκαστικά αρεστό κατασκεύασμα.
Αυτή την φορά θα το κάνω και εδώ, γιατί πραγματικά το Hi-Fi Rush, πιάνοντας το από την αρχή, μέχρι το τέλος, έρχεται με τέτοια ορμή και κουβαλάει τέτοια έκρηξη, που σπάει κάθε καλούπι.
Ήταν ένα ήσυχο βράδυ, βλέπαμε την παρουσίαση Xbox & Bethesda Developer_Direct και θα μαθαίναμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα για αυτά που θα έρθουν στους επόμενους μήνες από την Microsoft για το Xbox οικοσύστημά της. Όλα καλά και ήρεμα μέχρι να έρθει η σειρά της Tango Gameworks και να μας παρουσιάσει μία πανδαισία χρωμάτων που σκάγανε μπροστά στα μάτια μας και κεντρικό χαρακτήρα, έναν τύπο που έριχνε ξύλο σε Α.Ι. ρομπότ με την κιθάρα του και με την μουσική να χορεύει μαζί του. Σοβαρεύω και λέω το θέλω τώρα. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, η Tango Gameworks, κάνει ένα shadow drop χωρίς προηγούμενο και το κάνει διαθέσιμο εκείνη την ημέρα.
Οπότε σας ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη για την καθυστέρηση του review, ήθελα να του δώσω τον χρόνο που πρέπει και να το τερματίσω, για να έχω μια πλήρη εικόνα για όλους εσάς.
Τι είναι το Hi-Fi Rush, θα σας πω μόνο να φανταστείτε το αγαπημένο σας κόμικ και κάποιος μια μέρα να σας πάρει και να σας πετάξει μέσα σε αυτό, στον ρόλο του κεντρικού χαρακτήρα, κάνοντάς να μην θέλετε να τελειώσει ποτέ, καθώς θα μπορέσετε να κάνετε το όνειρό σας πραγματικότητα, σε έναν φανταστικό κόσμο, διασκεδάζοντας! Οπότε, το Hi-Fi Rush, μπορεί να είναι και κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι για τον καθένα μας. Στην περίπτωσή μας, είναι ένα αγόρι με την κιθάρα του.
Η αρχή του είναι σαν μια ταινία anime που σε κάνει να αναρωτιέσαι πότε θα αρχίσει, όχι απαραίτητα γιατί δεν έχει τι να πει, απλά πρέπει να σου εξηγήσει ότι εσύ σαν ο κεντρικός χαρακτήρας με το όνομα Chai και το όνειρο να γίνεις ροκ σταρ μια μέρα, πέφτεις στην κακοτυχία της στιγμής, όταν κατά την διάρκεια ενός πειραματικού χειρουργείου για το Project Armstrong της Vandelay Technologies, εκεί που πας να διορθώσεις το χέρι σου που έχει κάποιο πρόβλημα κίνησης, το iPod σου εμφυτεύεται μέσα σου, καθιστώντας τον χαρακτήρα μας σαν Defect και όλοι μα όλοι στην Vandeley σε ψάχνουν για σε στείλουν στην ανακύκλωση, αφού αυτό για το οποίο σε προόριζε η εταιρεία κρυφά από εσένα, δεν έχει καμία αξία πλέον.
Στην προσπάθειά μας να ξεφύγουμε, ανακαλύπτουμε ότι το ρομποτικό πλέον χέρι μας συναρμολογεί μία κιθάρα και βρίσκουμε στον δρόμο μας μια γάτα με το όνομα 808 , μέχρι να καταλάβουμε τι συμβαίνει, αυτή η γάτα μας κάνει πρόταση να ερευνήσουμε μια σκευωρία πίσω από το Project Armstrong και κάπως έτσι η γνωριμία μας μας με την βοηθό μας 808 και με το πρόσωπο που τελικά βρίσκεται πίσω από αυτήν, την Peppermint, ξεκινά. Θα ανακαλύψουμε βέβαια ότι ρόλος της γάτας αργότερα, είναι πολύ πιο σημαντικός και το παιχνίδι μας τον ξεκλειδώνει με όμορφο τρόπο.
Αρχικά, σαν ένα σωστό rhythm-action, πρέπει να μας μάθει πως να το χειριστούμε, σε αυτό ο χρόνος που περνάτε μαζί του θα σας κάνει καλύτερους και αν έχετε σχετικά φρέσκο το Devil May Cry στο μυαλό σας, το πολυπόθητο «S» μέσα από συγκεκριμένους συνδυασμούς, θα σας έρθει εύκολα στο τέλος κάθε γύρου. Σίγουρα σαν μηχανισμός και σαν οντότητα μας θυμίζει πολλά, αλλά ξεχωρίζει για τα χρώματα, το art style, το level design που δεν μπερδεύει ,την όμορφη ιστορία του, τον ολοζώντανο και με διαφορετικά set pieces κόσμο του, καθώς και την δράση που κλιμακώνεται ομαλά.
Στην μάχη των εχθρών, ακόμα και να μην καταφέρουμε να κάνουμε το σούπερ ντούπερ κομπο, που θα μας δώσει περισσότερο in game currency για να αναβαθμιστούμε, το παιχνίδι συγχωρεί. Δεν φαίνεται να συγχωρεί στα main bosses που έχουν τουλάχιστον 2 phases το καθένα, γιατί σου λέει, στα έμαθα στο stage, κάνε τουλάχιστον τα τυπικά εδώ και προσωπικά δεν με ενόχλησε καθόλου, ήταν σχετικά εύκολο να γίνει. Μάλιστα τα bosses που ανέφερα, κάποια είναι τρομακτικά θηριώδη και πραγματικά σε κάποια είπα: «Τώρα τι κάνω», αλλά οκ, άντεξα.
Νομίζω εδώ είναι και το σωστό σημείο να αναφέρω, ότι το verticality δουλεύει άψογα και ο μηχανισμός που έχουμε στο χέρι μας, να πηγαίνουμε εμείς κοντά στον εχθρό, Halo Infinite στυλ, πιστέψτε με, θα σας λύσει τα χέρια (inside joke, θα με καταλάβετε ορισμένοι). Αν κάπου αντιμετώπισα κάποια δυσκολία στην μάχη, ήταν που έψαχνα να βρω lock on στους εχθρούς, το θεώρησα απαραίτητο κάποιες στιγμές, ειδικά στο πανδαιμόνιο που επικρατεί ανά διαστήματα, και κυρίως όταν έχει κάποιον μεγαλύτερο εχθρό η αρένα από τους υπολοίπους, δεν ήταν και τόσο νευραλγικής σημασίας, έτσι έχω μάθει εγώ με το συγκεκριμένο, αλλά βαλ’τε το και ας μην το χρειαστούμε ποτέ, ίσως να μην δίναμε μεγάλη σημασία στο grapple hook, αλλά και πάλι.
Ο κόσμος του, είναι το αμέσως επόμενο στοιχείο του παιχνιδιού που μας κάνει να κολλήσουμε μαζί του. Όλα είναι ζωντανά. Όχι με την έννοια του να περπατάνε, αλλά θα δούμε μηχανισμούς από γρανάζια να κινούνται στους τοίχους ή στο πάτωμα, φωτιές να διαγράφουν την δική τους πορεία, φωτάκια και προειδοποιητικές λάμπες να παίζουν στο τέμπο της μουσικής, γενικά τα πάντα!
Αυτό δίνει μία άλλη αίσθηση στο πως κινούμαστε και γινόμαστε ένα με τον χώρο, μας βοηθάει να οικειοποιηθούμε κάποιους μηχανισμούς γρηγορότερα και να εξερευνούμε καλύτερα.
Κάθε επίπεδο είναι διαφορετικό, αλλά πρακτικά όλα διαδραματίζονται στο ίδιο μέρος, στο εργοστάσιο με τα πολλά μυστικά της Vandelay Technologies. Η δυσκολία ναι μεν είναι αυξανόμενη, αλλά στην διάρκεια του ταξιδιού θα γνωρίσουμε και άλλους χαρακτήρες που κάποιοι ήταν κάποτε και διοικητικά μέλη της εταιρείας, αλλά μην περιμένετε να σας χαλάσω την έκπληξη του πως γίναμε φίλοι. Μάλιστα τον κακό τον συναντάμε σχετικά νωρίς και η κλίμακα του παιχνιδιού, πρακτικά μας παρουσιάζεται.
Αυτά τα άτομα θα τα συναντήσουμε με διαφορετικό τρόπο το καθένα, όπου με ένα update που θα κάνει η Peppermint στην λατρεμένη ρομποτική μας χνουδόμπαλα, 808, αυτός ο χαρακτήρας θα εμφανίζεται μπροστά μας, είτε για να ξεκλειδώσει κάποιο πέρασμα, είτε για να σβήσει την φωτιά στο πεδίο της μάχης και να κάνει την ζωή μας ευκολότερη. Για παράδειγμα, η Peppermint, όταν την «καλούμε», εμφανίζεται με δύο όπλα ρίχνοντας τις Plasma Shields ορισμένων εχθρών, ενώ αν την αναβαθμίσουμε, μαζί με τους υπόλοιπους, θα έχει την δυνατότητα για μεγαλύτερη ισχύ πυρός, βγάζοντας μία μπαζούκα. Επίσης όλοι έχουν την ιστορία τους, να τους ακούσετε τι έχουν να πουν!
Οι αναβαθμίσεις γίνονται στο hub μας, το σπίτι μας που καθόμαστε και αφηγούμαστε τις σκέψεις μας ή κάνουμε την ανασυγκρότηση για την επόμενη αποστολή, παίζουμε με την 808 και φυσικά το διακοσμούμε. Ναι, με collectibles, αλλά θα τα ανακαλύψετε!
Δεν θα χρειαστούμε να αγοράσουμε με πραγματικά χρήματα περιεχόμενο στο παιχνίδι για να μας δώσει μεγαλύτερο πλεονέκτημα, ίσα ίσα. Εγώ έκανα το upgrade στην Deluxe έκδοση, πιο πολύ για να ενισχύσω την εμπειρία του review, δίνοντάς μου κατά βάση cosmetics και κάποια skins. Θα έλεγα ότι με ένα συγκεκριμένο με τρόλαρε κιόλας. Άρα, τα πάντα υπάρχουν γύρω μας και δεν σε κουράζει ιδιαίτερα με κάποιο ανούσιο fetch quest για να τα μαζέψεις, αυτά απουσιάζουν παντελώς. Αγνή single player εμπειρία. Όπως παλιά.
Αναβαθμίσεις μπορούμε να κάνουμε στα βασικά skills μας, τις special κινήσεις μας, που πρακτικά είναι και κάποια finishing moves, στους χαρακτήρες-όπλα που θα συναντήσουμε και θα είναι η επίλεκτή μας ομάδα, όπως και το να αγοράσουμε κάποιο artifact που μπορεί να μας λείπει για να μεγαλώσει η μπάρα της υγείας μας για παράδειγμα, αλλά και αυτό το βρίσκουμε μέσα στο παιχνίδι με λίγο καλύτερο ψάξιμο , έτσι κάνουμε οικονομία πόρων για να γίνουμε πιο δυνατοί.
Γραφικά, μα τον Τουτάτη, δεν έχω δει πιο καλογυαλισμένο και τόσο καλοσχεδιασμένο σε κάθε γραμμή του παιχνίδι φέτος ίσως και για κάποιους μήνες πριν, καθώς το Hi-Fi Rush, είναι λες και βγήκε από…ταινία. Δεν ξέρω αν πιάνετε το παράδοξο, αλλά δεν γνωρίζω πως αλλιώς να το θέσω. Τα χρώματα έντονα τόσο όσο και δομημένα σωστά χωρίς να κουράζουν το μάτι, ο κορεσμός τους ακριβώς αυτός που πρέπει, με την χρωματική παλέτα του παιχνιδιού να δημιουργεί μία καλαισθησία του περιεχομένου που θα μάγευε μέχρι και τον Μπομπ Ρος. Για τα γραφικά και το πως «τρέχει» στην κονσόλα μας, η φράση “Next Gen Game”, φτιάχτηκε για αυτό. Κανένα frame drop ούτε και στις πιο «πολυπληθείς» σκηνές, με σταθερά τα 60 καρέ και τα 4k ανάλυσης να μας δίνουν την απόλυτη εμπειρία παιχνιδιού. Και τι εμπειρία θα ήταν αυτή, αν δεν είχε και την ανάλογη μουσική.
Η μουσική συνήθως είναι εκείνη που συνοδεύει ένα παιχνίδι και το κάνει να μας περνάει τα συναισθήματα ακόμα περισσότερο. Στην περίπτωση του Hi-Fi Rush, έχουμε το εξής: μουσική και παιχνίδι είναι ένα και το αυτό. Μία αλληλένδετη σχέση που κουβαλάει το ένα το άλλο. Από τον τρόπο που κινείται ο παίχτης μας στο παιχνίδι και αναβοσβήνουν τα λαμπάκια σε κάποιον πίνακα ελέγχου του εργοστασίου, μέχρι τις επιθέσεις μας και τις κινήσεις των εχθρών μας, όλα συνδέονται με τον ρυθμό της και αυτό είναι ένα απίστευτο δημιούργημα που κατάφερε η Tango Gameworks, αφού όσο περνάει η ώρα στο παιχνίδι και με την δράση να ανεβαίνει, η μουσική είναι εκεί να ανεβάζει την αδρεναλίνη σου, κάνοντάς σε να θες να αρπάξεις μια κιθάρα και να χωθείς και εσύ στην μάχη!
Θα μπορούσα να σας πω πολλά παραπάνω ,αλλά δεν ξέρω αν πρέπει στο σημείο που φτάσαμε να σας τα διηγηθώ, ή να σας πω να πάτε αμέσως να παίξετε το παιχνίδι, που θα το βρείτε διαθέσιμο για Xbox, PC και μέσα στην βιβλιοθήκη του Xbox Game Pass.
