Ένα ταξίδι για να είναι ολοκληρωμένο θα πρέπει να έχει περπατηθεί όλος ο δρόμος μέχρι το τέλος και να απολαύσει κάποιος την διαδρομή για όσο αυτό διαρκεί.
Μία τέτοια περίπτωση είναι και το Horizon Forbidden West. Είναι ένα ταξίδι που δεν έχει τελειωμό για κάποιον που θα το ξεκινήσει, ή τουλάχιστον από την μεριά μας δεν θα θέλαμε να έχει.
Μετά από ένα ίσως και αχρείαστο εισαγωγικό, πιο πολύ σαν recap λειτούργησε και μια υπενθύμιση του χαρακτήρα της Aloy, μας βάζει στον νέο κόσμο που θα ανακαλύψουμε και με τρόπο που ευτυχώς αυτή την φορά δεν σε κουράζει.
Η Απαγορευμένη Δύση θα είναι ο νέος μας προορισμός και για αυτόν θα πρέπει να είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι. Το παιχνίδι μας παίρνει από το χέρι , μας ξεναγεί στον κόσμο του και ευτυχώς σε αυτό το ταξίδι δεν είμαστε μόνοι.
Τα companions μας, πέραν του συντροφικού τους χαρακτήρα, θα εξελιχθούν μαζί μας και θα βιώσουμε αυτή την νέα εμπειρία και μέσα από μία διαφορετική ματιά, ενώ αυτή η εξέλιξη στους χαρακτήρες ενισχύει σημαντικά την δομή του παιχνιδιού.
Θα μιλήσουμε για νευραλγικά σημεία του Horizon και θα μείνουμε στο γεγονός ότι η νέα γενιά αλλάζει σίγουρα και κατά πολύ τον τρόπο με τον οποίο ξέραμε τα παιχνίδια μέχρι τώρα.
Το Horizon Forbidden West, θα μας ρίξει τα σαγόνια στο πάτωμα, αλλά ταυτόχρονα θα μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να συγκρατήσουμε την ορμή μας, γιατί κάποια πράγματα δείχνουν ότι απαιτείται πολύ δουλειά ακόμα και σαφέστατα μιλάω για τον τεχνικό τομέα.
Μιας που έπιασα τα τεχνικά νωρίς στο κείμενο μου, θα πω το εξής και δεν θα το αναλύσω περαιτέρω καθώς θα ήταν άδικο για το παιχνίδι. Η έκδοση του PlayStation 4 βγήκε για να βγει. Bugs, crashes κατέστησαν το παιχνίδι μου πολλές φορές unplayable και αυτό ήταν από μόνο του εκνευριστικό. Κάποια busg τα είχα και στο PS5 μου, αλλά όχι σε αυτή την κλίμακα, ενώ αισθανόμουν ότι έπαιζα ώρες ώρες ένα κακοδουλεμένο remaster. Το Horizon Forbidden West, είναι και θα παραμείνει, προσωπικά, ένα αποκλειστικό PlayStation 5 παιχνίδι. Έπαιξα και στα δύο συστήματα και θα πω στους φίλους μου με αυτά του PS4, να κάνουν λίγη υπομονή ακόμη, καθώς ήδη είναι διαθέσιμα για rollout μεγάλα patches.
Η κονσόλα του PlayStation 5 δείχνει τα δόντια της ακόμα και με τους περιορισμούς των δύο modes, Performance και Resolution, ενώ είναι απορίας άξιο πως και στα δύο, με μία καλούτσικη HDR οθόνη ή τηλεόραση, θα πάρετε ένα άρτιο αποτέλεσμα, τουλάχιστον οπτικά, αλλά στην κίνηση του Resolution, θα σας ξενίσει το 30 καρέ , άσχετα αν το αποτέλεσμα είναι κρυστάλλινο. Σε αυτό φταίει και το saturation που είναι σε ορισμένα σημεία κυριολεκτικά στον Θεό, κάνοντας καμία φορά τους χαρακτήρες να μοιάζουν σαν πορσελάνινα κουκλάκια!
Το Horizon καταφέρνει μέσα από τα κινηματογραφικά set pieces του και την καλοστημένη παραγωγή του να μας συναρπάσει και να μας διασκεδάσει, που κατά κύριο λόγο αυτό πρέπει να κάνει ένα παιχνίδι.
Αν με ρωτήσετε την διαφορά από το πρώτο μερός, θα σας πω πως δεν έχει καμία, αλλά ταυτόχρονα αλλάζει και τα πάντα, καθώς η Aloy δεν είναι μόνη της, η ιστορία και ο μεγάλος κακός του παιχνιδιού είναι τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία, το περιβάλλον έχει τρομερό βάθος και το gameplay έχει γίνει ακόμα πιο μαγικό. Πάμε να σταθούμε και λίγο πιο ξεχωριστά στο καθένα.
Σαν Horizon το μόνο που δεν άλλαξε είναι ότι έχουμε πρακτικά ένα ίδιο παιχνίδι, μας λείπει η μαγεία και το μυστήριο από το πρώτο, καθώς πλέον δεν έχουμε εκέινο το νέο IP και ξέρουμε γιατί είμαστε primal έχοντας την σύγχρονη τεχνολογία στην ζωή μας, συνεχίζοντας να μας δίνει την αίσθηση του open world στοιχείου, ανακυκλώνοντας τις ιδέες του Zero Dawn, σπάζοντας την μονοτονία με τα high concept σκηνικά χωρίς όμως να ανακαλύπτει τον τροχό.
Ο ανοιχτός κόσμος στο Forbidden West ακροβατεί στο να κουράσει τον παίκτη με το να κάνει κάποιον να το λατρέψει και αυτό γιατί πολύ απλά το να μαζεύεις συνέχεια κλαδάκια, ρομποτικά μέρη και ένα σωρό αχρείαστα πράγματα για να κάνεις crafting κάτι σχετικά απλό, ενώ ταυτόχρονα συμμετέχεις σε αχρείαστες «χάρες» σε τρίτους και fetch quest που σε βγάζουν ακόμα και από τον ρυθμό του παιχνιδιού, δείχνει έλλειψη ιδεών, ενώ δεν έχει ιδιαίτερη ανάγκη το παιχνίδι από αυτά.
Αν με ρωτάτε, όχι δεν το βρήκα κουραστικό, το φαρμάρισμα το υπερλατρεύω και δεν έχω κανένα πρόβλημα να καθαρίζω σημαδάκια στον χάρτη. Πρέπει όμως να λάβουμε σοβαρά υπόψη, το γεγονός, ότι δεν αρέσουν σε όλους αυτές οι πρακτικές.
Σαν παιχνίδι που θέλει να χαρακτηρίσει τον εαυτό του open world, πέφτει στην λούπα του να γεμίσει ο κόσμος με αυτά τα σημαδάκια , ενώ ταυτόχρονα σου τραβάει πίσω αυτή την αίσθηση γιατί σου δίνει πολύ συγκεκριμένο τρόπο που πρέπει να κινείσαι στον χάρτη. Αν θες να αναρριχηθείς σε ένα βουνό ή ένα κτήριο, θα πρέπει να πας από εκεί που σου λέει το σενάριο και με κανέναν άλλον τρόπο. Αυτόματα, το συγκεκριμένο concept αδικεί την σχεδίαση και τα set pieces του παιχνιδιού γιατί υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να τα πάει εξαιρετικά και σε αυτόν τον τομέα. Για παράδειγμα αν θες να ανέβεις σε ένα Tallneck, πρέπει να λύσεις έναν «γρίφο» του πως να το κάνεις αυτό και όχι απλά να βρεις το σωστό σημείο για να φτάσεις στην κορυφή του.
Καθώς προχωράμε στην ιστορία και στον κόσμο του παιχνιδιού και ακούγοντας συνέχεια την Aloy να μονολογεί για τα loots που μαζεύει, θα συναντήσουμε companions που η Guerilla όχι απλά τους έδωσε ρόλο, αλλά κατάφερε να τους δώσει χαρακτήρα και βάθος, που κάποια από αυτά, αν όχι όλα, θα τα θυμόμαστε και μετά το τέλος , κομμάτι πολύ σημαντικό για την ιστορία και την δομή ενός παιχνιδιού. Έχουν όλοι έναν ρόλο και ευτυχώς δεν μπερδεύει το lore κανένας τους. Αν κάτι δεν μου άρεσε εδώ, είναι ότι η Aloy φρόντιζε να συστήνει τον εαυτό της κάθε φορά που βρίσκαμε έναν σύντροφο, σαν άλλη… Νταινέρυς Ταργκάρυεν και ότι έχει έναν και μόνο σκοπό. Να σώσει την γη.
Θέλω και δεν θέλω να σας πω για τον βασικό κακό του παιχνιδιού. Το μόνο που μπορώ να σας εκμυστηρευτώ, είναι ότι κάνει εντυπωσιακότατη είσοδο και δεν το βλέπεις καθόλου να έρχεται.
Ακολουθεί μια τρομερή μάχη που είναι ένα οπτικοακουστικό χάρμα και ταυτόχρονα έχουμε την πλήρη ισχύ του DualSense στα χέρια μας. Σαφέστατα ο κακός δεν κερδίζεται εύκολα. Θα τον βρούμε μπροστά μας ξανά και θα μας κάνει την ζωή στον κόσμο της Απαγορευμένης Δύσης , αρκετά περιπετειώδη. Ακόμα και σε αυτό το σημείο, ο τρομακτικός κακός δεν είναι ένας απλός χαρακτήρας, είναι τρομερά δουλεμένος που τον γνωρίζουμε ακόμα και αν αλληλοεπιδράσουμε με τον κόσμο. Θα καταλάβετε τι εννοώ όταν το παίξετε, αλλά θα σας προειδοποιήσω να ακούσετε όσα περισσότερα voice logs γίνεται.
Ανέφερα λίγο νωρίτερα το θαύμα της μηχανικής που ακούει στο όνομα DualSense. Η Sony κατάφερε να μας κάνει να μιλάμε ακόμα μια φορά για αυτό, καθώς η αίσθησή του στο χέρι μας, δίνει ακόμα περισσότερους bonus points στο σακουλάκι με τα όμορφα στοιχεία.
Είτε οπλίζουμε το τόξο μας, είτε τραβάμε με το hook μας έναν βράχο, είτε τις παίζουμε με μία αγέλη Thunderjaw και οι ήχοι που βγαίνουν κατά την διάρκεια μαζεύοντας υλικά, προσφέρουν τέτοιο immerse που δεν έχω ζήσει σε κανένα παιχνίδι μέχρι τώρα.
Και μετά το χειριστήριο, στα του gameplay, που σίγουρα θα αναρωτηθεί κάποιος πως είναι, γιατί ωραίο το χειριστήριο, αλλά αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα.
Στον τρόπο παιχνιδιού, έχουμε νέες προσθήκες που ευτυχώς ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος του κόσμο και εξηγώ: Η προσέγγιση για παράδειγμα της μάχης σε συνδυασμό με το melee στοιχείο δεν είναι τόσο ουάου, καθώς χαντακώνεται για κάποιον λόγο ακόμα μια φορά το stealth, άσχετα αν έχει μεγαλύτερο bonus gain, αλλά ταυτόχρονα η χρήση του glide και του hook μας, αλλάζουν όλο το σκηνικό και είναι σαν να υπήρχαν αυτά τα στοιχεία μόνιμα στο παιχνίδι.
Το glide θα μας γλυτώσει από πολύ χρόνο για να πάμε κάπου και ταυτόχρονα θα μας ξεναγήσει στον κόσμο του Forbidden West, ξεδιπλώνοντας μπροστά μας ένα eye candy αριστούργημα, ενώ το hook θα μας δώσει «φτερά» και θα μας βοηθήσει σε μάχες με εχθρούς που βρίσκονται αρκετά πιο ψηλά από εμάς, δίνοντάς μας ανάσες για να κάνουμε focus τα weak points τους.
Η ανάπτυξη και η εξέλιξη του χαρακτήρα μας, δεν μπερδεύει καθόλου. Το φτωχό skill tree επισκιάζεται ευτυχώς, από την ωραία και σωστά δομημένη εξέλιξη του χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα παίζει και σημαντικό ρόλο στον τρόπο προσέγγισης του παιχνιδιού, κάνοντάς το εκνευριστικό για κάποιον που θέλει απλά να εξερευνήσει τον κόσμο για παράδειγμα, δίνοντάς του περιορισμένες επιλογές.
Πρακτικά για να χαρείς στο μέγιστο το Horizon Forbidden West, πρέπει να ξεκλειδώσεις τα πάντα, βγάζοντάς σε από την ασφάλεια του stealth , αν θες να το πας έτσι.
Σαν μουσική επένδυση, δεν θα έχουμε να θυμόμαστε κάτι τόσο έντονα, εκτός από το μαγικό theme στο menu σαν άλλος Οδυσσέας άφηνα να με παρασύρει η μελωδία του, ενώ στο καπάκι ξόδευα αηδιαστικά πολύ χρόνο στο να βγάζω screenshots το παιχνίδι, με τα cutscenes να με αφήνουν χαζό γιατί νόμιζα ότι έβλεπα μια χολιγουντιανή παραγωγή.
Σε γενικές γραμμές, το Horizon Forbidden West, δεν κάνει κάτι που δεν κάνουν άλλα παιχνίδια. Κυμαίνεται στα επίπεδα μιας AAA παραγωγής και κάνει τον παίκτη-θεατή να χαζέψει με το αποτέλεσμα, αλλά ταυτόχρονα βάζει και τρικλοποδιά στον αυτό του με το να παίξει κάποια χαρτιά πολύ safe, ενώ ξέρει ότι μπορεί να πάρει το παιχνίδι με κέντα.
Σας προκαλώ να ορμήξετε και να ανακαλύψετε την Απαγορευμένη Δύση
Ευχαριστούμε θερμά την Sony για τη διάθεση του παιχνιδιού.
