Το 2006, με την πρώην μου, με την οποία είχαμε διαμετρικά αντίθετα κινηματογραφικά γούστα (η κυρία θεωρούσε «Το Κακό» του 2005 -τη πρώτη ελληνική παραγωγή με ζόμπι να κυριεύουν την Αθήνα – «πατάτα», οπότε καταλαβαίνετε γιατί χωρίσαμε), είδαμε στη μεγάλη οθόνη το “Eight Below” (ελληνικός τίτλος: «Ανταρκτική – στα όρια του Αδύνατου) και επιτέλους συμφωνήσαμε από κοινού (όπως και οι κριτικοί κινηματογράφου) στο ότι επρόκειτο για μια αντικειμενικά πολύ καλή ταινία. Για όσους δεν το έχουν δει, το “Eight Below”, σκηνοθετημένο από τον Frank Marshall – την εποχή που ακόμα σκηνοθετούσε κλασικές περιπέτειες, όπως την “Αραχνοφοβία” και δεν είχε βαλθεί να καταστρέψει το Star Wars, μαζί με τη τωρινή σύζυγο του, Kathleen Kennedy – είναι μια ταινία επιβίωσης, βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Όχι του ανθρώπινου πρωταγωνιστή (του πρόσφατα αδικοχαμένου Paul Walker), αλλά οκτώ σκυλιών χάσκι, τα οποία μετέφεραν τα έλκηθρα μιας επιστημονικής αποστολής στην Ανταρκτική – μέχρι που εγκαταλείφθηκαν αλυσοδεμένα στον αρκτικό χειμώνα, όταν η επιστημονική ομάδα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το πεδίο εσπευσμένα λόγω κινδύνου αποκλεισμού. Κάποια από από αυτά θα παραμείνουν στη θέση τους, περιμένοντας στωικά το αφεντικό τους και θα λυγίσουν από το κρύο και τη πείνα – κάποια άλλα θα καταφέρουν να λυθούν και θα ψάξουν τρόπο να επιβιώσουν, μέχρι το γλυκόπικρο φινάλε.
Αυτό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν για το “Eight Below”, είναι ότι, όχι μόνο βασίζεται σε αληθινή ιστορία, αλλά και ότι είναι ριμέικ μιας κλασικής, ιαπωνικής ταινίας, που πρωτοκυκλοφόρησε ακριβώς σαράντα χρόνια πριν, τον Ιούλιο του 1983. Η «Ανταρκτική», του σκηνοθέτη Koreyoshi Kurahara, με πρωταγωνιστή τον Ken Takakura (ναι, ξέρω, πολλές ιαπωνικές λέξεις σε μια πρόταση – please bear with me – pun intended), βασίζεται στην πρωταρχική, την αυθεντική – την original που λένε και στο χωριό μου – ιστορία των ηρωικών σκύλων χάσκι «Σαχαλίνης» (η Σαχαλίνη είναι ένα ρωσικό νησί βόρεια της Ιαπωνίας που διεκδικούν ιστορικά οι Ιάπωνες – είδατε τι μαθαίνετε καλοκαιριάτικα;), τα οποία επέζησαν της ιαπωνικής, χειμερινής επιστημονικής αποστολής του 1957- 1958 στην παγωμένη κόλαση του Νότιου Πόλου.
Συγκεκριμένα, η ταινία εξιστορεί τη δραματική απόπειρα διάσωσης των επιστημόνων, με το παγοθραυστικό «Σόγια», από τον αποκλεισμό και τον βέβαιο θάνατο από τη πείνα, την αποτυχία προσέγγισης του, τη μερική διάσωση των ανθρώπων μόνο, με ελικόπτερο, την εγκατάλειψη των ζώων και τη προσπάθεια των τελευταίων (δραματοποιημένη, προφανώς) να επιζήσουν του υπόλοιπου χειμώνα – μέχρι να έρθει η πολυπόθητη λύτρωση. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, γιατί δεν θέλω να σας κάνω spoil τη πλοκή. Θα περιοριστώ να σας πω πώς ο αριθμός των σκύλων που επέζησαν στη ταινία ήταν και ο πραγματικός. Άλλωστε, οι βιαστικοί μπορούν να μάθουν περισσότερα on line – όπως και το τι απέγιναν οι επιζήσαντες σκύλοι μετά τα γεγονότα της «Ανταρκτικής».
Το ξεχασμένο τώρα πια αριστούργημα, έμελλε να είναι μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες του ιαπωνικού box office: διατήρησε το ρεκόρ εισιτηρίων για δεκατέσσερα χρόνια. Φυσικά, πέτυχε διεθνείς διακρίσεις και αποθεώθηκε από τους κριτικούς. Ένας λόγος για το classic status του συγκεκριμένου φιλμ ήταν αναμφίβολα και το επίσης βραβευμένο soundtrack που υπογράφει ο «δικός μας», Βαγγέλης Παπαθανασίου. Το ομώνυμο άλμπουμ από τη ταινία, περιέχει 8 κομμάτια, παραχθέντα από το synthesizer του συνθέτη. Το κάθε κομμάτι είναι ξεχωριστό – και εδώ σταματάω να γράφω για αυτά, γιατί το να προσπαθήσεις μέσω του γραπτού λόγου να περιγράψεις τη μουσική του Παπαθανασίου, είναι μάταιο, αν όχι ιερόσυλο.
Πάντως, το φιλμ είχε και τους επικριτές του, από τον φιλοζωικό χώρο: αν και πολλά από τα βάσανα των σκύλων έχουν απεικονιστεί με τη βοήθεια εφέ και τη χρήση blue screen, υπάρχουν πλάνα που, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, κινηματογραφήθηκαν μέσω πραγματικής, ολιγόλεπτης καταπόνησης των ζώων. Ο Kurahara τόνισε ότι οι συγκεκριμένες σκηνές ήταν ψυχολογικά «βασανιστικές» για τον ίδιο. Συμπλήρωσε επίσης ότι στα σκυλιά που απεικονίζονται να αργοπεθαίνουν, χορηγήθηκε αναισθητικό. Στην Αμερική, η American Humane Association αρνήθηκε να πιστοποιήσει τη ταινία με το γνωστό μας, “No Animals Were Harmed”. Σίγουρα πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη παραγωγή, με τα σημερινά στάνταρ, αλλά πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τις τεχνικές ελλείψεις της εποχής. To “Antarctica” ίσως δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με την σημερινή – δικαιολογημένη – αυστηρότητα.
Ελπίζω ότι όλα τα παραπάνω σας κέντρισαν το ενδιαφέρον. Το ευτυχές είναι, ότι και το soundtrack και τη ταινία μπορείτε να τα βρείτε και να τα απολαύσετε δωρεάν, μέσω του YouTube. Ναι, καλά διαβάσατε, η «Ανταρκτική» του μακρινού 1983, προφανώς λόγω παλαιότητας, είναι (προς το παρόν, τουλάχιστον) «ελεύθερη». Δεν αναγράφω το σχετικό link για ευνόητους λόγους, αλλά δεν είναι δύσκολο να τη βρείτε – και πιστέψτε με, αξίζει το κόπο να την αναζητήσετε, έστω και σαράντα χρόνια μετά: μερικά πράγματα δεν αξίζει να μενουν «παγωμένα» στο χρόνο (ναι, ξέρω, μόλις σας ανάγκασα να σβήσετε προσωρινά το κλιματιστικό).
