H νοσταλγία είναι ένα έντονο και περίεργο συναίσθημα. Όσον αφορά τα βιντεοπαιχνίδια, όλοι κάθε φορά που βλέπουμε τίτλους με τους οποίους μεγαλώσαμε και στιγμάτισαν την πορεία μας μέσα σ αυτό το χόμπυ. Επίσης, συχνά πυκνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με σύγχρονους τίτλους που προσπαθούν μέσω διαφόρων τεχνικών να μας κάνουν να νιώσουμε μια γλυκιά νοσταλγία. Ένας τέτοιος πολύ αξιόλογος τίτλος για παράδειγμα το Tormented Souls. Σήμερα όμως θα μιλήσουμε για έναν άλλον τίτλο, το Infernax. Ένα 2d platform indie game από την Berzerk Studios με σαφείς επιρροές από τίτλους όπως το Castlevania 2 και το Zelda 2, τίτλοι ορόσημα για το NES αλλά και τίτλοι που ο γράφων δεν έχει δοκιμάσει.
Aς ξεκινήσουμε να αναλύουμε την ιστορία αλλά και το gameplay του παιχνιδιού μας και αποτελούν την ραχοκοκαλιά οποιουδήποτε βιντεοπαιχνιδιού. Η ιστορία με τον παίκτη στο ρόλο ενός ξακουστού ιππότη ο οποίος επιστρέφει στην πατρίδα του μετά από έναν αιματηρό πόλεμο για να την βρει στοιχειωμένη από κάποιο ξόρκι. Γεμάτη τέρατα και τους ανθρώπους φοβισμένους να προσπαθούν να καταλάβουν τι έχει συμβεί αλλά και να προσπαθούν να αντισταθούν. Έτσι ξεκινάει και η βασική αποστολή μας, η οποία είναι να σπάσουμε 5 σφραγίδες για να έχουμε πρόσβαση στην πύλη του κακού. Αυτόματα αυτό μεταφράζεται στην ύπαρξη 5 κάστρων-dungeons τα οποία πρέπει να επισκεφτούμε. Παράλληλα, η αλληλεπίδραση μας με διάφορους NPCs θα μας ανοίξει δευτερεύουσες αποστολές οι οποίες ανάλογα με τον τρόπο αντιμετώπισης τους θα μας καθορίσουν και την ηθική μας.
Εδώ βρίσκεται και το πρώτο πρόβλημα του παιχνιδιού αφού το σύστημα ηθικής είναι κρυφό και δεν έχουμε ιδέα πως το επηρεάζουν οι πράξεις μας. Για παράδειγμα, με μία επιλογή που έκανα να σπάσω ένα φράγμα και τις επιπτώσεις περίμενα να ζήσω την κακή εκδοχή του τέλους αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ αφού το τέλος μου ήταν ηρωικό.
Ο κόσμος του παιχνιδιού δεν είναι γραμμικός και υπάρχει ελευθερία στην σειρά που θα επισκεφτείς τα κάστρα. Φυσικά δεν είναι όλα προσβάσιμα από την αρχή αλλά μέσω κάποιων ικανοτήτων που αποκτούμε στην συνέχεια, ο κόσμος ανοίγει και γίνεται πολύ πιο ξεκούραστη η περιήγησή του. Ο χάρτης βέβαια δεν βοηθάει γιατί σημεία που δεν μπορείς στην αρχή να πας, ανοίγουν αλλά πρέπει να θυμάσαι που βρίσκονται γιατί δεν υπάρχει κανένα σημάδι. Επίσης υπάρχει μια ασάφεια σε κάποια σημεία για το πως θα προχωρήσεις, πράγμα το οποίο μπορεί να καταλήξει φορτικό. Όσο αφορά το platforming, ο χειρισμός και το άλμα είναι εξαιρετικά και πέρα από μια ενοχλητική περιοχή που η επαφή με τους αντιπάλους σε πέταγε στο νερό και έχανες, ήταν πολύ ευχάριστο και δίκαιο.
Η μάχη είναι πολύ απλή αφού υπάρχει μόνο ένα όπλο, το οποίο αναβαθμίζεται όπως και η πανοπλία. Παρ ’όλα αυτά υπάρχει η δυνατότητα να αγοράσεις spells και μέσω ενός απλού συστήματος XP να ανεβάσεις 2 χαρακτηριστικά, strength, vitality kai magic. Αυτό γίνεται στα shrines όπου και μόνο εκεί υπάρχει η δυνατότητα save. Σχετικά με την δυσκολία του παιχνιδιού, υπάρχουν δυο επιλογές. Classic και casual.
Οι διαφορές είναι ότι στο casual, το οποίο και επέλεξα, έχεις μια παραπάνω ζωή και όταν πεθαίνεις δεν χάνεις όλα τα λεφτά και το xp σου. Οι μάχες με τα bosses θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως αρκετά εύκολες, αλλά αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι οι επιθέσεις τους ήταν ευδιάκριτες και συνδυασμό με καλοσχεδιασμένες πίστες. Το παιχνίδι στο σύνολό του είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να το τελειώσει ο οποιοσδήποτε με το classic mode να απευθύνεται σε φανς του είδους.
Ας περάσουμε και στον τεχνικό τομέα. Τα γραφικά είναι πολύ όμορφα και βασίζονται στα παιχνίδια που ανέφερα στην αρχή. Αλλά είναι πολύ καθαρά, ο κόσμος όμορφα σχεδιασμένος και φυσικά γεμάτος αίμα. Στο ίδιο στυλ κινείται και η μουσική του παιχνιδιού, η οποία θυμίζει εποχές 1990 και στο τέλος σου κολλάει στο κεφάλι. Το παιχνίδι δεν εμφάνισε σε καμία στιγμή του οποιοδήποτε bug ή crash και η εμπειρία σε PS5 ήταν ομαλή με τα loading times να είναι ανύπαρκτα.
Για να κλείσουμε, είναι ξεκάθαρο ότι το παιχνίδι δημιουργήθηκε με σαφείς επιρροές από τα προαναφερθέντα παιχνίδια και σκοπό να προκαλέσει νοσταλγία στους λάτρεις τους. Χωρίς να έχω σημαντική επαφή με τέτοια παιχνίδια, από την άλλη πέρασα πολύ ευχάριστα τις περίπου 8 ώρες που χρειάστηκε για να το τελειώσω ενώ σίγουρα προσφέρει αρκετό replayability μιας και έχει τουλάχιστον αλλά 2-3 endings.
Ευχαριστούμε θερμά την Berzerk Studio για την διάθεση του παιχνιδιού.
