Πρόσφατα είχα τη τύχη να ασχοληθώ με ένα παιχνίδι διαφορετικό από ότι έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα, με ένα παιχνίδι που μου κέντρισε τόσο πολύ το ενδιαφέρον που με ενέπνευσε να γράψω αυτές τις γραμμές. Το εν λόγω παιχνίδι για το οποίο θα ήθελα να σας μιλήσω είναι το Stray Gods: The Roleplaying Musical.
Το συγκεκριμένο κείμενο δεν αποτελεί κάποιο review, καθώς το παιχνίδι έχει κυκλοφορήσει εδώ και μήνες, αλλά τη καταγραφή των σκέψεων μου από την εμπειρία μου μαζί του.
Το παιχνίδι είναι στο πυρήνα του ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του, ένα RPG musical. Μέσα από τη πλοκή καλούμαστε να ερμηνεύσουμε, και ανάλογα τις επιλογές μας να διαμορφώσουμε, μια σειρά τραγουδιών.
Η πλοκή του παιχνιδιού φροντίζει να δικαιολογήσει τόσο την ύπαρξη των τραγουδιών όσο και τη βαρύτητα τους στο gameplay. Σε αυτό βοηθάνε πάρα πολύ και οι εξαιρετικές ερμηνείες των voice actors και η πολύ καλή μουσική του. Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από τη σύνθεση της μουσικής είναι ο Austin Wintory (συνθέτης του Journey) και ότι το voice cast αποτελείται από πολύ γνωστά ονόματα της βιομηχανίας (Laura Bailey, Troy Baker, Ashley Johnson μεταξύ άλλων). Το παιχνίδι δεν έχει κάποιο στοιχειώδες gameplay, η ιστορία εξελίσσεται μέσα από καλοσχεδιασμένα καρέ, στα πρότυπα graphic novel, όπου καλούμαστε να επιλέξουμε την επόμενη απάντηση ή ενέργεια μας.
Φτάνοντας στα credits η πρώτη σκέψη που κατέκλεισε το μυαλό μου ήταν ότι αυτό που μόλις είχα βιώσει ήταν κάτι το μοναδικό. Στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι με το gaming δεν έχω ξαναπαίξει κάτι παρόμοιο, την υλοποίηση ενός musical σε μορφή video game. Το musical από μόνο του σαν είδος εκφράζει τα συναισθήματα μιας ιστορίας μέσω τραγουδιών και χορού. Παντρεύοντας το με το RPG genre μας δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε το ύφος και τη μελωδία των τραγουδιών και κατά συνέπεια την έκβαση των αλληλεπιδράσεων και την εξέλιξη της κεντρικής πλοκής.
Κάθε τραγούδι αποτελεί μία αλληλεπίδραση με έναν κομβικό χαρακτήρα και το πως θα διαμορφωθεί θα έχει επιπτώσεις στη σχέση μας με το χαρακτήρα και θα επηρεάσει τη πορεία μας. Στο εκάστοτε τραγούδι θα κληθούμε σε διάφορα σημεία του να επιλέξουμε πως θα προχωρήσουμε παρακάτω το διάλογο-τραγούδι με βάση τα διαθέσιμα character traits. Ανάλογα με την επιλογή που θα κάνουμε θα έχουμε και το ανάλογο αποτέλεσμα στους στίχους και στη μελωδία. Πρακτικά υπάρχουν πολλαπλές εκβάσεις κατά τη σύνθεση ενός τραγουδιού και συνεπώς ενός ολόκληρου playthrough.
Η πλοκή του παιχνιδιού αποτελεί μία ιστορία μυστηρίου με έντονα στοιχεία ελληνικής μυθολογίας. Δεν θα αναφερθώ περαιτέρω σε αυτό το κομμάτι καθώς θεωρώ πως είναι κάτι που αξίζει ο καθένας να το ανακαλύψει από μόνος του.
Στο μυαλό μας έχουμε συνδυάσει τα musical κυρίως με χαρούμενες ιστορίες, γεμάτες όνειρα και ευτυχισμένα τέλη, όπου όλοι έχουν όμορφες ζωές και στο τέλος ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Εδώ δεν έχουμε μια τέτοια περίπτωση. Οι χαρακτήρες που συναντάμε είναι συναισθηματικά σπασμένοι, έχουν σημαδευτεί από τα γεγονότα που προηγήθηκαν στη ζωή τους. Έχουν αλλάξει για πάντα και φαίνονται παγιδευμένοι, ανήμποροι να επιστρέψουν στη προγενέστερη εύθυμη και ανέμελη πραγματικότητα. Παίζοντας το παιχνίδι θα κατανοήσουμε το πόνο τους και θα νοιαστούμε για αυτούς.
Ολοκληρώνοντας το παιχνίδι μου δημιουργήθηκε επίσης έντονα ένας προβληματισμός. Ο προβληματισμός μου έρχεται από το γεγονός ότι το εν λόγω παιχνίδι δεν φαίνεται να συζητείται ιδιαίτερα παρά τη μοναδικότητα του. Δεν ανέφερα τυχαία στην αρχή του κειμένου ότι είχα τη “τύχη” να ασχοληθώ με το παιχνίδι, καθώς στη κυριολεξία τυχαία έμαθα για την ύπαρξη του από ένα short video στο YouTube. Από εκεί και πέρα μέσα από αναζήτηση στο Google έμαθα περί τίνος πρόκειται.
Θεωρώ στενάχωρο το γεγονός παιχνίδια που επιχειρούν να δώσουν κάτι διαφορετικό, έστω και σε μικρή κλίμακα, να μένουν στην αφάνεια και να μην βρίσκουν την αντίστοιχη αναγνώριση από το gaming κοινό. Παιχνίδια που οι δημιουργοί τους δίνουν τον εαυτό τους και παίζοντας τα μπορείς να αντιληφθείς το μεράκι που υπήρχε όταν φτιάχτηκαν. Προσωπικά θα προτιμούσα να βλέπω τέτοιου είδους παιχνίδια να “ευδοκιμούν” παρά να βλέπω κάθε χρόνο το πολλοστό sequel του κάθε generic open world και του κάθε online multiplayer, παιχνιδιών που απλά θέλουν να “καίμε” ατελείωτες ώρες μπροστά από μία οθόνη χωρίς ουσία. Τα προτιμώ από παιχνίδια που επιχειρούν να πατήσουν στη νοσταλγία μας για να περάσουν τις δικές τους πολιτικές και να βάλουν ακόμα περισσότερο το χέρι στη τσέπη μας.
Είναι το Stray Gods: The Roleplaying Musical το καλύτερο παιχνίδι που έχω παίξει; Φυσικά και όχι, το παιχνίδι δεν είναι τέλειο. Είναι όμως μοναδικό σε αυτό που κάνει; Ναι!
Γράφοντας αυτό το κείμενο, δεν στοχεύω να σας πείσω ότι αν παίξετε αυτό το παιχνίδι θα σας αρέσει σίγουρα, πέρα από κάθε αμφιβολία. Αυτό που όμως πιστεύω σίγουρα είναι ότι αν παίξετε το συγκεκριμένο παιχνίδι θα βιώσετε μία διαφορετική gaming εμπειρία, μία εμπειρία που όμοια της δεν έχετε ξανά βιώσει. Στη τελική αυτό δεν θέλουμε από ένα μέσο σαν το gaming;
