Υπάρχουν παιχνίδια που προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν με το budget τους. Με το μέγεθος. Με την “κινηματογραφική” τους φιλοδοξία. Και υπάρχουν παιχνίδια που, χωρίς να το περιμένεις, βρίσκουν έναν τρόπο να σε χτυπήσουν προσωπικά. Να σου μείνουν όχι μόνο για όσα έπαιξες, αλλά για όσα ένιωσες όσο τα έπαιζες.
Το Pragmata είναι ένα από αυτά τα παιχνίδια.
Και ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι, όταν γίνεσαι πατέρας, τέτοιες ιστορίες λειτουργούν αλλιώς μέσα σου. Οι σχέσεις προστασίας, εμπιστοσύνης και συναισθηματικής σύνδεσης αποκτούν άλλο βάρος. Άλλη ένταση. Άλλη ευθύνη. Δεν βλέπεις απλώς έναν χαρακτήρα να προστατεύει ένα παιδί· νιώθεις κάθε στιγμή αγωνίας, κάθε μικρή αλληλεπίδραση, κάθε βλέμμα.
Η σχέση του Hugh με τη Diana είναι η καρδιά του παιχνιδιού και ο λόγος που το Pragmata καταφέρνει να ξεχωρίσει μέσα σε μια εποχή γεμάτη ασφαλή, αποστειρωμένα AAA projects.
Ένα sci-fi που θυμίζει “παλιά σχολή”
Η Capcom δημιούργησε έναν κόσμο που μοιάζει λες και ξέφυγε από άλλη εποχή της βιομηχανίας. Από τότε που οι μεγάλες εταιρείες τολμούσαν να κυκλοφορούν περίεργες, πειραματικές single-player εμπειρίες χωρίς να φοβούνται αν “θα αρέσουν σε όλους”.
Το setting στη σεληνιακή βάση είναι υπέροχο. Ψυχρό, μοναχικό, μυστηριώδες. Το art direction είναι από τα μεγαλύτερα ατού του παιχνιδιού. Υπάρχουν στιγμές που απλώς σταματούσα να κοιτάζω τον χώρο γύρω μου. Οι φωτισμοί, η αίσθηση εγκατάλειψης, οι ήχοι, η τεχνολογία που μοιάζει ταυτόχρονα φουτουριστική και “χαλασμένη” δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που σε ρουφάει.
Και πάνω από όλα, το Pragmata έχει προσωπικότητα. Κάτι που λείπει από πάρα πολλά σύγχρονα blockbusters.
Το gameplay που δεν φοβάται να απαιτήσει πράγματα από τον παίκτη
Το μεγάλο στοίχημα του παιχνιδιού ήταν φυσικά το combat και το hacking system. Και ευτυχώς, η Capcom δεν πήγε στη safe λύση.
Το Pragmata δεν είναι ένα ακόμη third-person shooter όπου σημαδεύεις κεφάλια και προχωράς. Εδώ πρέπει συνεχώς να σκέφτεσαι. Να διαχειρίζεσαι positioning, αδυναμίες, hacking routes, timing και επιθετικότητα ταυτόχρονα.
Στην αρχή ίσως φανεί αρκετά πολύπλοκο. Θέλει χρόνο να κουμπώσει στο μυαλό σου. Όμως όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις πώς λειτουργούν όλα μαζί, το combat γίνεται πραγματικά απολαυστικό. Σχεδόν χορογραφημένο.
Και αυτό είναι το σημαντικότερο: το παιχνίδι εξελίσσει διαρκώς τις ιδέες του. Δεν μένει στάσιμο. Δεν επαναλαμβάνεται εύκολα. Συνεχώς σου δίνει νέα εργαλεία, νέους εχθρούς και νέες απαιτήσεις.
Προσωπικά, λάτρεψα τόσο πολύ το σύστημα, που αποφάσισα να ολοκληρώσω όλα τα tactical challenges του παιχνιδιού. Κάτι που ανέβασε τη συνολική διάρκεια μου περίπου στις 24 ώρες. Για ένα απλό playthrough, θεωρώ ότι οι περισσότεροι θα χρειαστούν γύρω στις 12 με 15 ώρες.
Και ειλικρινά; Χάρηκα που δεν τελείωσε πιο γρήγορα.
Η Diana είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του παιχνιδιού
Το πιο δύσκολο πράγμα σε τέτοιου είδους ιστορίες είναι να πετύχεις τον companion χαρακτήρα. Είναι πολύ εύκολο να γίνει κουραστικός, cringe ή απλώς αδιάφορος.
Η Diana όμως είναι εκπληκτική.
Έχει αθωότητα χωρίς να γίνεται εκνευριστική. Έχει χιούμορ χωρίς να διαλύει την ατμόσφαιρα. Και κυρίως, έχει εκείνη τη μικρή ανθρώπινη ζεστασιά που κάνει όλον αυτόν τον ψυχρό sci-fi κόσμο να αποκτά ψυχή.
Υπήρχαν στιγμές που το παιχνίδι δεν χρειαζόταν explosions ή bosses για να λειτουργήσει. Μόνο μια μικρή αλληλεπίδραση ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες αρκούσε.
Και εκεί κρύβεται όλη η δύναμη του Pragmata.
Δεν είναι τέλειο
Η ιστορία, όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι, πατάει αρκετές φορές πάνω σε γνώριμα sci-fi clichés. Κάποιες αποκαλύψεις τις βλέπεις να έρχονται από νωρίς, ενώ ορισμένα boss fights μοιάζουν λιγότερο εμπνευσμένα από ό,τι θα έπρεπε.
Υπάρχουν επίσης στιγμές όπου το pacing πέφτει ελαφρώς, ειδικά σε ορισμένα πιο “κλειστά” gameplay sections.
Αλλά ειλικρινά; Δεν με ένοιαξε σχεδόν ποτέ.
Γιατί το παιχνίδι έχει ψυχή. Έχει χαρακτήρα. Έχει ταυτότητα. Και πάνω από όλα, έχει συναίσθημα.
Και αυτά είναι πράγματα που δεν αγοράζονται με μεγαλύτερο budget.
Η ουσία του Pragmata
Το Pragmata είναι ακριβώς το είδος AAA παιχνιδιού που έχουμε ανάγκη περισσότερο σήμερα. Δημιουργικό, ιδιαίτερο, ατμοσφαιρικό και αρκετά “περίεργο” ώστε να ξεχωρίζει από τη μάζα.
Δεν είναι αψεγάδιαστο. Δεν επαναπροσδιορίζει το gaming. Αλλά είναι από εκείνες τις εμπειρίες που θυμάσαι πολύ καιρό μετά τους τίτλους τέλους.
Για μένα προσωπικά, ήταν ένα παιχνίδι που αγάπησα πραγματικά. Όχι μόνο για το gameplay ή την ατμόσφαιρά του, αλλά γιατί κατάφερε να με αγγίξει συναισθηματικά με έναν τρόπο που ελάχιστα sci-fi παιχνίδια καταφέρνουν πλέον.
Και όταν ένα παιχνίδι σε κάνει να νοιάζεσαι τόσο πολύ για δύο χαρακτήρες μέσα σε έναν ψυχρό διαστημικό κόσμο, τότε έχει ήδη πετύχει κάτι πολύ σημαντικό.
Ευχαριστούμε θερμά την CD Media για την ευγενική παραχώρηση του παιχνιδιού για τις ανάγκες του review.
