fbpx
Home HOT Ο Ken Williams στο Joystick – “Ένα καλά σχεδιασμένο παιχνίδι είναι μια ευκαιρία να ζήσεις τη ζωή στη θέση κάποιου άλλου”.

Ο Ken Williams στο Joystick – “Ένα καλά σχεδιασμένο παιχνίδι είναι μια ευκαιρία να ζήσεις τη ζωή στη θέση κάποιου άλλου”.

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

Όσοι με παρακολουθείτε θα έχετε αντιληφθεί μέσα από τα κείμενά μου ότι θεωρώ την εμμονική νοσταλγία χυδαία κινητήρια δύναμη άγονου συναισθηματισμού και διάτρητης ενσυναίσθησης. Ο λόγος που επιμένω να αναφέρομαι σε αυτή με κάθε ευκαιρία οφείλεται στο διττό χαρακτήρα της. Όταν -και όχι αν- καταλήξει σε ένα ιδεολόγημα, σε ένα φαντασιακό, πολύ εύκολα θα μετατραπεί σε αντιπροσωπευτική κουλτούρα. Επικίνδυνη, ολοκληρωτικά κατευθυντήρια και χωρίς μετριασμό. Περιορίζομαι, λοιπόν, σε αυτή την βραχεία εισαγωγή δίχως μακροσκελείς και δακρύβρεχτες προσωπικές αναφορές αποτρέποντας τον όποιο συναισθηματικό «εγκλωβισμό» σας. Το ζευγάρι των Williams δε χρειάζεται συστάσεις. Ευχαριστώ τον κύριο Ken Williams για όσα μοιράστηκε μαζί μου. Ήταν, πραγματικά, τεράστια η τιμή.

Αρχικά, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την παραχώρηση της συνέντευξης. Είμαι ισόβιος θιασώτης της Sierra και ειδικότερα της δουλειάς σας. Ας ξεκινήσουμε, κύριε Williams, σχετικά με το νέο σας παιχνίδι, το Colossal Cave 3D. Τι σας κινητοποίησε ώστε να ασχοληθείτε εκ νέου με τη δημιουργία ενός παιχνιδιού;

Όταν ξεκίνησε η Sierra, προγραμμάτισα το πρώτο παιχνίδι και κατάφερα να συνεργαστώ απευθείας με τους τεχνικούς αλλά όσο εξελισσόταν η εταιρεία τα καθήκοντα του Διευθύνοντος Συμβούλου έγιναν πιο απαιτητικά. Αναπτυχθήκαμε μέσα σε μια περίοδο 20 ετών απασχολώντας περίπου 1.000 υπαλλήλους. Καθώς η εταιρεία μεγάλωνε, οι ευθύνες λειτουργίας της με απομάκρυναν όλο και περισσότερο από το να μπορώ να γράφω κώδικα. Ζήλεψα πολύ τους προγραμματιστές της Sierra.

Αφού πουλήθηκε η Sierra, η Roberta και εγώ αγοράσαμε ένα μικρό σκάφος και αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο, επισκεπτόμενοι 27 χώρες σε μια περίοδο 28 ετών. Σχεδιάζαμε περισσότερες κρουαζιέρες σε όλον τον κόσμο όταν ξέσπασε η πανδημία και διέκοψε όλα τα σχέδιά μας.

Πραγματικά, βαρέθηκα και έγραψα ένα βιβλίο για τη Sierra. Οι θαυμαστές το ζητούσαν δεκαετίες και δεν είχα με τίποτα άλλο να ασχοληθώ. Υποτίμησα το πόσο μεγάλο ενδιαφέρον υπήρχε για τη Sierra και το βιβλίο έγινε τεράστιο μπεστ σέλερ. Η συγγραφή του μου θύμισε τις παλιές μέρες της εταιρείας μας και μου κίνησε την περιέργεια για το πώς αναπτύσσονται τα σύγχρονα παιχνίδια.

Αποφάσισα ότι αυτή μπορεί να είναι η ευκαιρία μου να γράψω ένα παιχνίδι και αποφάσισα να μάθω το Unity, μια σύγχρονη μηχανή παιχνιδιών. Ήθελα να κάνω κάτι μικρό και απλό. Το σχέδιό μου ήταν να δημιουργήσω απλά ένα παιδικό παιχνίδι που ενδεχομένως θα το κυκλοφορούσα με ψευδώνυμο. Ανέφερα στα social media ότι ξεκίνησα την απόπειρα και οι προσδοκίες άρχισαν να αυξάνονται. Μοιράστηκα με την Roberta αυτό που έκανα και σκέφτηκε ότι έπρεπε να δουλέψω σε κάτι που να βασίζεται στο παλιό text adventure Colossal Cave. Φαινόταν πολύ διασκεδαστικό και έτσι ξεκίνησα με έναν 3d καλλιτέχνη που γνώρισα στο διαδίκτυο.

Η Roberta το είχε σχεδόν αγνοήσει όλο αυτό αλλά καθώς πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του το είδε και είπε: “Είναι χάλια. Δεν μπορείς να το κυκλοφορήσεις αυτό το πράγμα”. Εμένα μου άρεσε και σκέφτηκα ότι ήταν ένα πολύ ωραίο μικρό indie παιχνίδι δύο δημιουργών. Δεν με ενόχλησε που δεν ήταν κάτι το ιδανικό. Άλλωστε δεν ήταν και αυτοσκοπός. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, η Roberta έχει πολύ υψηλές απαιτήσεις για την ποιότητα. Νοιάζεται για την κληρονομιά μας και αν ένα παιχνίδι πρόκειται να συσχετιστεί με εμάς πρέπει να είναι εφάμιλλο της ποιότητας της Sierra. Η Roberta επηρέασε την απόφαση να αποκτήσει το παιχνίδι έναν κατάλληλο προϋπολογισμό και να δημιουργηθεί μια ομάδα. Τώρα αποτελούμαστε από 17 άτομα πλήρους απασχόλησης και νιώθουμε ότι έχουμε κάτι πραγματικά εκπληκτικό. Οι παίκτες θα εκπλαγούν και θα ενθουσιαστούν από το παιχνίδι. Αποδεικνύεται πολύ καλύτερο από ό,τι αρχικά θεωρούσα.

Colossal Cave Adventure (1976)
Το επερχόμενα adventure Colossal Cave 3D

Ως adventure gamer, τα πρώτα μου βήματα στην ψηφιακή κουλτούρα ήταν μέσω της Sierra-OnLine. Πώς ήταν να γράφεις Iστορία; Θέλω να πω, από τη σημερινή σας οπτική και εμπειρία, πιστεύετε ότι ένα ζευγάρι πρωτοπόρων -και ένα δυναμικό δίδυμο, αν μου επιτρέπετε τον χαρακτηρισμό- όπως εσείς και η κυρία Williams, μπορεί να υπάρξει με όλα αυτά τα πρότυπα και τις απαιτήσεις του κλάδου; Φαίνεται ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για την προσωπική πινελιά στα βιντεοπαιχνίδια και όλοι γινόμαστε μάρτυρες μιας φόρμουλας αντιγραφής-επικόλλησης σε όλα τα επίπεδα.

Έχω εντυπωσιαστεί με τις σύγχρονες μηχανές παιχνιδιών. Το Unity είναι απίστευτο και ιδιαίτερα χρήσιμα είναι όλα τα στοιχεία γραφικών, τα ηχητικά εφέ, η μουσική και ο pre-written κώδικας που μπορεί να ανακτηθεί από το διαδίκτυο. Η ανάπτυξη παιχνιδιών τώρα είναι απείρως ευκολότερη από ό,τι στην εποχή της Sierra. Πιστεύω ότι μια μικρή ομάδα μπορεί να φτάσει στην επιτυχία.

Τι πιστεύετε για τα adventure games αυτές τις ημέρες; Είναι ακόμα ζωντανά ως είδος;

Σύντομα θα το μάθουμε! Για να είμαι ειλικρινής, δεν κοίταξα σχεδόν καθόλου μοντέρνα adventure games. Το χαρακτηριστικό της Sierra ήταν να κάνουμε πάντα αυτό που πιστεύαμε ότι θα απολάμβαναν οι θαυμαστές μας να παίζουν. Έκανα ό,τι μπορούσα για να αποτρέψω τους σχεδιαστές μας να μελετήσουν ανταγωνιστικά προϊόντα ακόμη και αυτά που προέρχονται από τη Sierra. Κανείς δεν δημιουργεί τίποτα σπουδαίο αντιγράφοντας κάποιον άλλον.

Πρέπει επίσης να αναφέρω ότι το Colossal Cave είναι ΠΟΛΥ περισσότερα από ένα απλό adventure game. Δημιουργήθηκε πριν εμφανιστεί το είδος και περιέχει πολλά πράγματα που είναι άτυπα για ένα παιχνίδι του είδους, όπως το βαθμολογικό σύστημα και η δράση. Όταν παίζετε το παιχνίδι, αντιλαμβάνεστε ποια ήταν η αρχική έμπνευση για τα adventure games που ακολούθησαν αλλά δεν θα ήταν ακριβές να θεωρηθεί απλώς ως ένα adventure game. Είναι πολύ περισσότερα από αυτό.

Παίζετε βιντεοπαιχνίδια γενικά; Κάποιοι αγαπημένοι προγραμματιστές;

Ποτέ δεν υπήρξα gamer και, παραδόξως, ποτέ δεν έγινε και η Roberta. Η Sierra άφησε ως παρακαταθήκη πάνω από 200 παιχνίδια οπότε ξέρουμε τι απαιτείται για να φτιάξουμε ένα υπέροχο παιχνίδι αλλά δεν είμαστε πραγματικά παίκτες. Στο βαθμό που έπαιζα κάποτε, αυτά ήταν τα παλιά παιχνίδια της Dynamix όπως το Pinball, το Incredible Machine και το Red Baron. Και, φυσικά, λάτρεψα το Space Quest, το Leisure Suit Larry και το Phantasmagoria.

Phantasmagoria (Sierra Online, 1995)

Υπάρχει μια κουλτούρα επηρεασμένη από τα χαρακτηριστικά της Sierra εκεί έξω· από ανεξάρτητους προγραμματιστές και κοινότητες μέχρι αναφορές από σημαντικούς τίτλους της βιομηχανίας. Πως αισθάνεστε γι’αυτό;

Εξαιρετικά! Στη Sierra πάντα έλεγα ότι ο πρωταρχικός στόχος μου ήταν να φτιάξω μια εταιρεία που θα υπήρχε ακόμα και για τα εγγόνια μας. Νόμιζα ότι το είχαμε καταφέρει, νόμιζα ότι η Sierra είχε φτάσει σε σημείο ωριμότητας και θα ζούσε για πάντα. Δυστυχώς, η εταιρεία αγοράστηκε από απατεώνες και πέθανε πρόωρα. Είναι όμορφο να ακούς ότι ζει ακόμα έστω και στον ελάχιστο βαθμό.

Πριν από περίπου 40 χρόνια, η ενασχόληση με τα βιντεοπαιχνίδια χαρακτήριζε τους παίκτες ως nerds και, οπωσδήποτε, μη φυσιολογικούς σύμφωνα με τα πρότυπα εκείνης της εποχής. Σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά και τα παιχνίδια βρίσκονται παντού· κινητά τηλέφωνα, τηλεοράσεις, προσωπικούς υπολογιστές, κονσόλες, ακαδημαϊκές σπουδές, ταινίες και τηλεοπτικές αναφορές, κόμιξ κ.λπ. Ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι το παιχνίδι γενικά αποτελεί βιολογική ανάγκη και όχι πολυτέλεια για το είδος μας. Ποια είναι η γνώμη σας;

Πάντα ισχυριζόμουν ότι η διαδραστική ψυχαγωγία θα είχε μεγαλύτερο βαθμό επιρροής από τη μη διαδραστική ψυχαγωγία. Τίποτα από αυτά δεν με εκπλήσσει. Απλώς πήρε περισσότερο χρόνο από όσο περίμενα.

Βρίσκεστε στην μπροστινή αυλή ενός μεγάλου εγκαταλελειμμένου βικτοριανού σπιτιού. Πέτρινα σκαλοπάτια οδηγούν σε μια βεράντα. Τι θα έκαναν ο κύριος και η κυρία Williams αν είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν ξανά το Mystery House; Το Phantasmagoria εμπνεύστηκε κατά κάποιο τρόπο από αυτό;

Grin– (σημείωση: το αφήνω αμετάφραστο)

Απολύτως. Απλά να αναφέρω ότι τα πρώτα και αναμφισβήτητα τα τελευταία παιχνίδια της Roberta ανήκαν στο είδος του horror.

Mystery House (Sierra Online,1980)

Όλοι αυτοί οι κόσμοι που δημιουργήσατε εξακολουθούν να έχουν σοβαρό αντίκτυπο στα adventure games. Κάποιοι από εμάς πιστεύουν ότι το είδος αυτό έχει περισσότερα κοινά με την ανάγνωση ενός βιβλίου. Συμφωνείτε με αυτή την αναλογία; Σας αρέσει να διαβάζετε βιβλία;

Τόσο η Roberta όσο και εγώ διαβάζουμε πολύ αν και αυτές τις μέρες τείνω να διαβάζω περισσότερο εφημερίδες και περιοδικά παρά βιβλία. Δεν έχω ποτέ το χρόνο να αφοσιωθώ σε ένα βιβλίο. Όσον αφορά τη σύγκριση παιχνιδιών περιπέτειας με βιβλία, προσωπικά δεν την ενστερνίζομαι καθόλου. Ένα παιχνίδι περιπέτειας πρέπει να μοιάζει με προσομοίωση, όχι σαν βιβλίο. Με ένα βιβλίο μπορείτε να χαλαρώσετε και να αφήσετε τον συγγραφέα να κάνει όλη τη δουλειά. Σε ένα κατάλληλο παιχνίδι ο παίκτης γίνεται ο κύριος του σύμπαντος και να αποφασίζει τι θα συμβεί.

Τι πιστεύετε για τα βιντεοπαιχνίδια τρόμου; Πάντα απευθύνομαι στους προγραμματιστές και τους σεναριογράφους για τον ψηφιακό τρόμο. Πιστεύετε ότι μέσω του τρόμου θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε προσωπικά ή κοινωνικά χαρακτηριστικά; Τα βιντεοπαιχνίδια θα μπορούσαν να φιλτράρουν όλα εκείνα τα στοιχεία που «τρομάζουν» (τον φόβο για το άγνωστο σε έναν παγκοσμιοποιημένο και πολιτισμικά μεταβαλλόμενο κόσμο, τον φόβο για την κουλτούρα του Άλλου ή ακόμα και την ταυτότητά μας) στον «πραγματικό κόσμο» και να μας τα συστήσουν εκ νέου ώστε να τα κατανοήσουμε ή ακόμα και να τα επανερμηνεύσουμε;

Αυτή τη στιγμή ζούμε σε έναν εφιαλτικό κόσμο! Τίποτα δεν είναι πιο τρομακτικό από το να διαβάζεις τις πιο πρόσφατες εφημερίδες ή αναλύσεις και μελέτες. Τα βιντεοπαιχνίδια συγκριτικά  με αυτή την κατάσταση φαίνονται πιο τιθασευμένα. Μου αρέσει το σχόλιό σου για τα παιχνίδια ως τρόπο προώθησης της πολιτισμικής κατανόησης. Θεωρώ πάντα ότι ένα καλά σχεδιασμένο παιχνίδι είναι μια ευκαιρία να ζήσεις τη ζωή στη θέση κάποιου άλλου. Λατρεύω την ιδέα των chat rooms που θα παρέχουν μετάφραση σε πραγματικό χρόνο (στο metaverse) έτσι ώστε άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες να μπορούν να αλληλεπιδρούν. Όσο περισσότερο αντικρίζουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άλλου, τόσο καλύτερος γίνεται. Όταν έχεις συχνή αλληλεπίδραση με ανθρώπους από άλλους πολιτισμούς, τους καταλαβαίνεις καλύτερα και είναι λιγότερο πιθανό να καταλήξουμε κάποτε να διαπληκτιστούμε. Δυστυχώς, ο φόβος μου όσον αφορά τα παιχνίδια είναι διαφορετικός. Δεν μου αρέσουν τα παιχνίδια που οπλίζουν τα παιδιά και ενθαρρύνουν να πυροβολούν άλλους ανθρωποειδείς χαρακτήρες. Το να εκπαιδεύω τα παιδιά για το ότι η οπλοχρησία είναι κάτι αποδεκτό μου φαίνεται εντελώς λάθος.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Έχετε κάτι να πείτε στους Έλληνες θαυμαστές σας που είναι, πιστέψτε με, χιλιάδες;

Σας ευχαριστώ! Ελπίζω να σας αρέσει το νέο μας παιχνίδι! Αισθανόμαστε ταπεινότητα που μας θυμούνται μετά από τόσο καιρό.

You may also like