Είναι αρκετά δύσκολο να συστήσει κάποιος ένα παιχνίδι σαν το Skaramazuzu. Ακόμα και η ατμόσφαιρα που έχει καταφέρει να χτίσει προσδίδει μία μικρή αμηχανία στην όλη εμπειρία, κάτι που το νιώθεις ακόμα και όταν ξεκινάς να γράφεις για αυτό.
Υπεύθυνοι για αυτό το μαγικό ταξίδι είναι οι ελληνικές ομάδες Iphigames και Bleed Moon Studio, με την πρώτη να αναλαμβάνει και το κομμάτι της κυκλοφορίας.
Σήμερα, όμως, η ερώτηση που θα απαντηθεί είναι η εξής… Τι συμβαίνει όταν βρίσκεστε μεταξύ ζωής και θανάτου;
Η ιστορία μας ξεκινάει στο Κενό και με μία χαμένη ψυχή. Μία μυστήρια οντότητα, βέβαια, ο Master, καλεί την χαμένη ψυχή και της δίνει ύπαρξη και όνομα. Το όνομα αυτό, Skaramazuzu, ή Zuzu, όπως θέλει ο ίδιος να τον αποκαλούν. Ο σκοπός αυτού του καλέσματος είναι να βρει ο αγαπητός μας πρωταγωνιστής το νόημα της ύπαρξής του, μέσω ενός ιδιαίτερου ταξιδιού.
Το ιδιαίτερο στο κομμάτι του σεναρίου, και ένα μάλιστα από τα αγαπημένα κομμάτια του αρθρογράφου, είναι σίγουρα οι διάλογοι, είτε αναφερόμαστε στους εσωτερικούς διαλόγους του πρωταγωνιστή, είτε με τους υπόλοιπους χαρακτήρες που βρίσκονται στο Κενό. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε με ακρίβεια την γραφή είναι σχολής Φώσκολου, χωρίς απαραίτητα να είναι αρνητικό. Για κάποιους μπορεί να φανεί κουραστικός αυτός ο τρόπος, αλλά η διάρκεια των 3 ωρών, σε συνδυασμό με το απόκοσμο του περιβάλλοντος και το πόσο “χαμένοι” είναι οι χαρακτήρες που θα συναντήσετε, λειτουργεί άψογα.
Μάλιστα, αν θέλετε να δείτε μία θεωρία σχετικά με την ιστορία του ελληνικού τίτλου, θα σας προτείναμε το παρακάτω βίντεο. Προσοχή, υπάρχουν spoilers.
Ένα από τα θετικά του Skaramazuzu είναι ότι αποτελεί μία εξαιρετική είσοδο στο είδους των Adventures.
Πυρήνας του εν λόγω είδους είναι οι γρίφοι, οι οποίοι εδώ μασκαρεύονται ως ανταλλάγματα που θα σας ζητήσει ένας χαρακτήρας με σκοπό να πάρετε το αντικείμενο που χρειάζεστε. Ένας από τους λόγους που αναφέρουμε ότι αποτελεί μία καλή είσοδο για το genre είναι το πόσο φυσικά μπορεί να βρεθεί η λύση αυτών των γρίφων, μιας και έχουν εναρμονιστεί σε έναν μεγάλο βαθμό με την ιστορία, και διευκολύνεστε ακόμα περισσότερο αν δίνετε την κατάλληλη προσοχή στους διαλόγους. Αν πιστεύετε ότι κάτι σας έχει ξεφύγει, τότε οι σημειώσεις που έχει κρατήσει ο Zuzu θα σας βάλουν στον σωστό δρόμο, μηχανισμός που σίγουρα προτείνεται και για τους καινούργιους του είδους, αλλά και για τους παλιούς.
Εκτός από τους γρίφους, τα Adventure φημίζονται και για την ανάδραση που έχει ο παίκτης με το περιβάλλον. Ειδικά σε Point-and-Click, οι επιλογές από τιτάνες του είδους είναι ποικίλες και ικανοποιητικές για να καλύψουν την διάρκεια. Εδώ οι αναδράσεις περιορίζονται στην αφή και την ομιλία, κάτι που από την μία βοηθάει αυτούς που ξεκινάνε, αλλά ίσως μία ακόμα επιλογή για να αυξηθεί η δυσκολία τους να ήταν μία ωραία προσθήκη.
Κάτι όμως που σίγουρα θα ξενίσει αρκετούς, είναι η κίνηση του αγαπητού μας πρωταγωνιστή. O Zuzu κινείται αρκετά αργά στον χώρο, κάτι που για την επιλογή της κίνησης μέσω πληκτρολογίου (ή Controller που αποτελεί τον προτιμητέο τρόπο να παίξετε το Skaramazuzu) απλά φαίνεται περίεργο. Θα ήταν προτιμότερο αντί να “κερδηθεί” χρόνος με την αργή κίνηση του πρωταγωνιστή, να αυξανόταν ελαφρώς η ταχύτητα και να δοθεί λίγο περισσότερο περιεχόμενο.
Ίσως αν η κίνηση υιοθετούσε την επιλογή του Point-and-Click, η αίσθηση να ήταν καλύτερη, αλλά αυτό αποτελεί προτίμηση του αρθρογράφου.
Πέρα από την ιδιαίτερη ονομασία, το Skaramazuzu καταφέρνει να ξεχωρίζει και στον εικαστικό τομέα. Το ασπρόμαυρο, με εξαίρεση ενός χρώματος, και η επιλογή του αρτιστικού σαν να είναι ζωγραφισμένο στο χέρι με έντονες γραμμές έχει δώσει μία άλλη, απόκοσμη αλλά και ιδιαίτερη αίσθηση στο Κενό. Οι σχεδόν άμορφες μάζες με κέρατα στο κεφάλι μπορεί να φαίνονται απειλητικές, αλλά βλέποντάς τους κάποιους, ίσως νιώσετε μια οικειότητα. Ακόμα και ο Zuzu, του οποίου ο σχεδιασμός μπορεί να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, έχει αρκετούς τόνους “παραξενιάς”, τόσους ώστε να μην νιώθει διαφορετικός από το περιβάλλον.
Σε παρόμοιους τόνους, μάλιστα, πατάει και ο ηχητικός τομέας. Το Κενό στο Skaramazuzu συνοδεύεται από ηχώ και απόσταση, κάνοντας τον παίκτη να νιώθει όσο πιο απόκοσμος και μόνος γίνεται, παρόλο που πάντα υπάρχει κάποιος στο περιβάλλον του. Η επικοινωνία, επίσης, των χαρακτήρων έχει ένα ενδιαφέρον, καθώς κανένας (σχεδόν) δεν επικοινωνεί με κάποια υπαρκτή γλώσσα. Περισσότερο θα λέγαμε ότι θυμίζει έναν συνδυασμό μουρμουρητού και γρυλίσματος, με την ηχώ να προστίθεται σε αυτή την παραξενιά. Η μουσική του, επίσης, είναι συναρπαστική. Δεν αποτελείται από κάποιο τραγούδι που θα σας μείνει, αλλά προσφέρει το κάτι παραπάνω σε αυτή την αμηχανία και το μυστήριο του Κενού. Τέλος, τα ηχητικά εφέ έχουν εκτελεστεί σωστά, ώστε να προσδίδουν στην κάθε κίνηση είτε του Zuzu είτε των χαρακτήρων.
