fbpx
Home ReviewsGame Reviews Somerville | The Review

Somerville | The Review

Γράφει ο/η Βαγγέλης Σαμαράς

Mια τυπική τριμελής οικογένεια απολαμβάνει την βραδινή θαλπωρή στο προαστιακό σπίτι τους. Αυτό που ξεκινάει όμως ως μια γαλήνια οικογενειακή βραδιά, πολύ σύντομα θα μετατραπεί στην χειρότερη μετα-αποκαλυπτική κόλαση. Καθώς η οικογένεια αποκοιμάται στον καναπέ, με την τηλεόραση να συνεχίζει να παίζει, ένας παράξενος θόρυβος και μια ξαφνική λάμψη, ξυπνάνε τον μικρό. Η παιδική περιέργεια δεν αργεί να εμφανιστεί κι έτσι ο μικρός αρχίζει να ψάχνει το σπίτι προσπαθώντας να βρεί τι είναι αυτό το παράξενο φώς που έρχεται πλέον από το εξωτερικό του σπιτιού.

Αφού ανέβει τελικά στο παράθυρο της κουζίνας για να δεί έξω, ο μικρός σκοντάφτει και πέφτει ξυπνώντας τους γονείς του με το κλάμα του. Οι γονείς ξυπνούν σαστισμένοι, η μητέρα αναλαμβάνει να καθησυχάσει τον μικρό καθώς ο πατέρας βγάζει στην αυλή τον σκύλο τους. Ξαφνικά από το πουθενά, ένα παράξενο αντικείμενο σε σχήμα οβελίσκου προσγειώνεται με ορμή στην αυλή, ο πατέρας κοιτάει τον ουρανό αποσβολωμένος καθώς εκατοντάδες παρόμοια αντικείμενα έχουν κατακλύσει τον ορίζοντα.

Το Somerville δεν αργεί να σε βυθίσει στον δυσοίωνο κόσμο του, χωρίς περιττές μακρόσυρτες εισαγωγές και tutorials που σπάνε το κατάλληλο immersion. Ως παίχτες καλούμαστε να αναλάβουμε τον ρόλο του άτυχου πατέρα που μέσα στο χάος μιας απόκοσμης εισβολής και με μόνη συντροφιά τον πιστό μας σκύλο, πρέπει να βρούμε ξανά την οικογένεια μας που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Οι μηχανισμοί του παιχνιδιού είναι αρκετά απλοί, με επίκεντρο τους περιβαλλοντικούς γρίφους στους οποίους πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις δεν συνάντησα κάποια ιδιαίτερη πρόκληση και σε όσους δυσκολεύτηκα λιγάκι περισσότερο, ήταν λόγω της κακής διάταξης στον σχεδιασμό του περιβάλλοντος και όχι στην δυσκολία τους αυτή καθεαυτή.

Υπάρχουν φυσικά και οι καθιερωμένες σκηνές καταδίωξης από κάποιον εχθρό, που προσφέρουν την ανάλογη αγωνία και ανάγκη για λήψη γρήγορων αποφάσεων αλλά δεν κυριαρχούν το παιχνίδι. H εξερεύνηση είναι περιορισμένη καθώς από τη στιγμή που ξεκινάει η περιπέτεια μέχρι και το τέλος της είναι απλά ένα μεγάλο γραμμικό ταξίδι από το σημείο Α εως το Β, χωρίς διακλαδώσεις και backtracking. To παιχνίδι χωρίζεται σε 14 κεφάλαια, με 48 υποκεφάλαια στο σύνολο του που κυρίως εξυπηρετούν το checkpoint system, εφόσον δεν υπάρχει δυνατότητα χειροκίνητης αποθήκευσης.

Το παιχνίδι βαδίζει στα χνάρια των Limbo και Inside, μιας και το στούντιο που το δημιούργησε (Jumpship) βγήκε από τα σπλάχνα της Playdead, με τον πρώην συνιδρυτή της Dino Patti να βρίσκεται στα ηνία της νέας ομάδας. Όσοι αγαπήσατε τις προηγούμενες αυτές περιπέτειες θα βρεθείτε σε γνώριμα νερά, καθώς τόσο στον τομέα του art direction αλλά και στο gameplay του είναι της ίδιας φιλοσοφίας. Η βασική διαφορά είναι η επιλογή για την μετάβαση σε 3d περιβάλλοντα από το 2d των προηγούμενων τίτλων και μπορεί αυτό να ευνόησε υπέρ του δέοντος το εικαστικό του κομμάτι, με πολύ περισσότερο βάθος στην προοπτική, όμορφα τοπία που θα μπορούσαν κάλλιστα να σταθούν ως wallpapers σε οποιαδήποτε οθόνη, καθώς και προσεγμένα set pieces που όλα μαζί δένουν αρμονικά σε μια δυνατή οπτική αφήγηση αλλά παρολα αυτά η ίδια επιλογή δείχνει να πλήγωσε το κομμάτι του gameplay, με την απειρία του στούντιο στη διαχείρηση του τρισδιάστατου περιβάλλοντος  να είναι έκδηλη καθώς ήδη από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια έπιασα τον εαυτό μου αρκετές φορές να ξύνω το κεφάλι μου προσπαθώντας να καταλάβω τι κάνω λάθος και δεν μπορώ να βρω το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσω ή το πώς να υπερπηδήσω κάποιο εμπόδιο. Τελικά μετά από πολλές “διαφωνίες” με τη λογική μου κατέληξα ότι δεν ευθύνομαι εγώ αλλά το ίδιο το παιχνίδι. Ευτυχώς μετά από τις δυο τρείς πρώτες αναποδιές, αποδέχτηκα τις όποιες δυστροπίες του και συνέχισα περισσότερο προσεχτικός μπαίνοντας σε μια κατάσταση ελέγχου ακόμη και του παραμικρού αντικειμένου στο περιβάλλον με το φόβο ότι θα μου διαφύγει κάτι που δεν πρόσεξα.

Παρατήρησα επίσης μερικά προβληματάκια με framedrops, τα οποία αν και δεν είναι τόσο συχνά δεν μπορώ να μην τα αναφέρω, ευελπιστώ όμως ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λυθεί με κάποιο patch στο κοντινό μέλλον. Τουλάχιστον η ομορφιά του καλλιτεχνικού του τομέα εξισορρόπησε κάπως τις αδυναμίες αυτές και θα μπορούσα να δώσω αρκετά ελαφρυντικά μιας και αυτό είναι το ντεμπούτο του στούντιο.

Η διάρκεια του τίτλου δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με τους περισσότερους παίχτες να βλέπουν τους τίτλους τέλους κάπου ανάμεσα στις 4 με 6 ώρες. Αυτό είναι κάτι που εκλαμβάνω ως θετικό καθώς δεν παρατείνει το ταξίδι του με πληθώρα κεφαλαίων και σκηνών που θα γέμιζαν απλά μερικές ώρες παιχνιδιού παραπάνω, κάτι που πιστεύω ότι θα ήταν αρκετά ζημιογόνο σε ένα τόσο “μοναχικό” παιχνίδι και θα μπορούσε να κουράσει τον παίχτη καταντώντας μονότονο σε αρκετά σημεία του. Η εισαγωγή του και τα ενδιάμεσα μέρη του θεωρώ πως ήταν πολύ πιο δυνατά από το φινάλε του, που το βρήκα κάπως πιο υποτονικό ή ίσως απλά να είχα περισσότερες προσδοκίες για κάτι μεγαλύτερο. Θεωρώ παρά ταύτα ότι δίνει τις απαντήσεις που χρειάζεται ο παίχτης και δεν αφήνει ερωτηματικά.

You may also like