fbpx
Home ReviewsGame Reviews Souldiers | The Review

Souldiers | The Review

Γράφει ο/η Παναγιώτης Δημητρακόπουλος

Δεν είναι κάθε μέρα που βλέπουμε έναν pixelated metroidvania τίτλο να κυκλοφορεί στις αγαπημένες μας πλατφόρμες. Από την άλλη, ίσως και κάθε εβδομάδα να βλέπουμε έναν indie ή έναν μεγαλύτερο τίτλο να κυκλοφορεί στο είδος ειδικά μετά την επιτυχία που σημείωσε το Dead Cells και το Hollow Knight. Τα παιχνίδια είναι πολλα, το ενδιαφέρον περιορισμένο και φαντάζει δύσκολο το γεγονός να υπάρξει κάποιο που θα μας εντυπωσιάσει ευχάριστα.

Καθώς περιμένουμε το Hollow Knight: Silksong με ανυπομονησία, πολλοί από εμάς ψάχνουν εκείνον τον τίτλο που θα τους κάνει την αναμονή λίγο πιο ελαφριά. Το Souldiers της Retro Forge ίσως είναι αυτό που ψάχνουμε, έστω πριν τους μεγαλύτερους τίτλους του μήνα. Ένα παιχνίδι που φαίνεται να αναμειγνύει χαριτωμένα και λεπτομερή pixel γραφικά με όλα τα θετικά στοιχεία των metroidvania και όλα τα…”σπαστικά” των souls-like.

Είναι ειρωνικό να μιλάμε για souls-like σε ένα είδος που αποτελεί “πατέρα” για πολλά περισσότερα. Μπορούμε να το συγκρίνουμε καλύτερα με το Hollow Knight καθώς έχουν περισσότερα κοινά στοιχεία, αλλά υπάρχουν εκείνα που το καθιστούν μοναδικό με το δικό τους τρόπο. Ένα από αυτά είναι η ελκυστική και ευχάριστη εμφάνισή του, με γραφικά και animations που δίνουν την αίσθηση του μοντέρνου και gameplay μηχανισμούς που θα δοκιμάσουν τις δυνατότητές μας αλλά σίγουρα και την υπομονή μας.

Το Souldiers είναι ένα ενδιαφέρον εγχείρημα στο κόσμο των metroidvanias. Ως παίκτες έχουμε την δυνατότητα να επιλέξουμε ανάμεσα σε τρία επίπεδα δυσκολίας με το ένα να είναι πιο επιεικές από το άλλο, αλλά και ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές κλάσεις ανοίγοντας έτσι τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίσουμε τον νέο κόσμο.

Κάθε μια από τις τρεις κλάσεις (Scout, Archer, Caster) έχουν ξεχωριστά όπλα καθώς και δυνάμεις ή αδυναμίες. Ανάλογα με τον τρόπο που φανταζόμαστε πως θέλουμε να παίξουμε κάνουμε και την αντίστοιχη επιλογή. Το μόνο κοινό μεταξύ των τριών χαρακτήρων είναι η ύπαρξη ενός stamina bar που χρησιμοποιείται κυρίως κατά την διάρκεια της εκάστοτε μάχης.

Το όπλο της κάθε κλάσης καθορίζει και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα τέρατα του παιχνιδιού. Για παράδειγμα, ο Scout έχει στην διάθεσή του ένα σπαθί και μια αρκετά δυνατή ασπίδα με αποτέλεσμα να είναι ο ιδανικός Melee χαρακτήρες με την προυπόθεση ότι θα μπορούμε σχεδόν πάντα να αποφεύγουμε επιθέσεις., Από την άλλη, ο Caster δεν έχει καλή άμυνα ή ζωή αλλά μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ζημιά από μακριά αλλά και να ξεκλειδώσει νέα ξόρκια. Τέλος, ο Archer είναι η σχετικά πιο ισορροπημένη κλάση από τις τρεις με το τόξο να επιτρέπει την ρίψη από μακριά και καλύτερο mobility σε σχέση με τους άλλους δύο.

Όποια κλάση και αν επιλέξουμε το gameplay διατηρεί ένα παρόμοιο μοτίβο ανάμεσά τους. Εξερεύνηση, μάχες, leveling up και checkpoints. Ένα από τα αρνητικά αυτής της επιλογής όμως είναι πως αν επιλέξουμε κάποιον από τους τρεις μένουμε “κλειδωμένοι” με αυτόν μέχρι το τέλος του παιχνιδιού. Σίγουρα αυτό είναι κάτι που προσθέτει κάτι extra στο replayability του Souldiers αλλά θα ήταν καλύτερο αν είχαμε την επιλογή να δοκιμάσουμε πριν επιλέξουμε.

Ως ‘κλασικό’ metroidvania αυτό που θα παρατηρήσουμε είναι πως υπάρχει μια πληθώρα από trinkets και secondary weapons καθώς και ένα leveling system με τα αντίστοιχα skill points και skills. Όσο σκοτώνουμε εχθρούς και τέρατα αποκτάμε πόντους εμπειρίας που μας φέρνουν πιο κοντά στο επόμενο επίπεδο. Ανά τρία περίπου επίπεδα ξεκλειδώνουμε και από ένα skill point το οποίο μπορούμε να δαπανήσουμε για να ξεκλειδώσουμε μια νέα ικανότητα – με τις περισσότερες από αυτές να “ανοίγουν” περισσότερο το gameplay.

Αυτή η αργή εξέλιξη του χαρακτήρα μας είναι, ας πούμε…ενοχλητική. Μπορεί τα διάφορα αντικείμενα και όπλα που θα βρούμε να επεκτείνουν λίγο τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να προσεγγίσουμε μια κατάσταση, παρόλα αυτά ο χρόνος που θα δαπανήσουμε μέχρι να δούμε τον χαρακτήρα μας να βελτιώνεται θα είναι αρκετά μεγάλος, κάτι που σε άλλες περιπτώσεις θα μας έκανε να χάσουμε εύκολα το ενδιαφέρον μας. Ευτυχώς όμως, το Souldiers καταφέρνει να μας κρατήσει τόσο με τα γραφικά του όσο και με το εθιστικό του gameplay αφού τα animations και η εξερεύνηση μαζί με το σύστημα μάχης έχουν πάντα τον πρώτο λόγο.

O σχεδιασμός των επιπέδων είναι αυτό που θα περιμέναμε από ένα metroidvania με μικρές ατέλειες εδώ και εκεί. Μεγάλοι χάρτες με διάφορα επίπεδα και πλατφόρμες που δεν μπορούμε να φτάσουμε από την αρχή – αλλά θα χρειαστούμε κάποιο εργαλείο ή ικανότητα για να το κάνουμε – καθώς και κρυμμένα σημεία ή δωμάτια που κρύβουν είτε παγίδες είτε κάποιο reward chest. Ο κόσμος είναι χωρισμένος σε μικρότερους χάρτες που ενώνονται σε ένα κέντρο, εκεί απ’ όπου μπορούμε να ξεκινήσουμε για να εξερευνήσουμε κάτι καινούργιο.

Ωστόσο, τόσο οι πλατφόρμες και τα επίπεδα όσο και οι παγίδες είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούμε να τα προβλέψουμε πάντα σωστά με αποτέλεσμα να δεχόμαστε ζημιά φαινομενικά «από το πουθενά» με αποτέλεσμα είτε να χάνουμε πολύτιμη ζωή είτε να σπαταλούμε τα potion μας πριν από κάποια σημαντική μάχη. Εξάλλου, τα Health Potions που θα βρούμε στον κόσμο είναι περιορισμένα γεγονός που μας καθιστά αρκετά προσεκτικούς σε κάθε μάχη, αλλά η ύπαρξη των health orbs είναι κάτι που το εκτιμούμε ιδιαίτερα.

Το σύστημα μάχης από την άλλη είναι “χτισμένο” γύρω από μεθοδικό και ψύχραιμο gameplay ακόμα και για τα απλά τέρατα. Θα περάσουμε αρκετό χρόνο μέχρι να μάθουμε τις ιδιοσυγκρασίες των χαρακτήρων μας καθώς και τις στιγμές που θα πρέπει να αμυνόμαστε και να αποφεύγουμε επιθέσεις για να μπορέσουμε να αντεπιτεθούμε με τα δικά μας combos. Εδώ, ο χειρισμός και τα αργά animations παίζουν σημαντικό ρόλο καθώς μπορεί να μας εμποδίσουν να βγούμε αλώβητοι από τις εκάστοτε μάχες ενώ άλλες φορές ίσως μας κουράσουν καθώς θα δίνεται η αίσθηση ότι παλεύουμε και ενάντια στο ίδιο το παιχνίδι.

Κάπου εδώ τελειώνουν τα “καλά” του Souldiers. Ως ένα παιχνίδι που ήταν πολλά υποσχόμενο οι ελπίδες μου για μια “ατόφια” και ευχάριστη εμπειρία τελείωσαν όταν έζησα την απόδοσή του στο Switch (και απ’ ότι μου είπαν, κάτι που ισχύει και για άλλες κονσόλες). Από τα πρώτα μόλις λεπτά το παιχνίδι έδειχνε να ρίχνει καρέ κατά την διάρκεια της εξερεύνησης με μεγαλύτερη αίσθηση να υπάρχει κατά την διάρκεια κάποιας πολυπληθούς μάχης, εκεί όπου πέφτανε σίγουρα κάτω από 20fps. Σε αυτό δεν βοηθάει και το γεγονός ότι οι χρόνοι φόρτωσης είναι ανυπόφοροι ειδικά αν τολμήσουμε να πεθάνουμε. Εκεί κυμαίνονται στο ένα λεπτό (περίπου) με αυτόν τον χρόνο να αυξάνεται όταν πάμε από περιοχή σε περιοχή.

Εκτός από τα προβλήματα στην απόδοση και την φόρτωση, το επίπεδο δυσκολίας είναι κάπως περίεργο. Ακόμα και σε μικρά επίπεδα δυσκολίας, απλοί εχθροί μπορούν να μας σκοτώσουν ‘σπαμάροντας’ κινήσεις συνεχώς με αποτέλεσμα να βλέπουμε το retry screen ξανά και ξανά. Κάποιες φορές ήταν δικό μας λάθος, άλλες φορές ο χειρισμός ήταν ο εχθρός μας. Ομολογουμένως, η κίνηση και οι επιθέσεις του χαρακτήρα μας έχουν μια καθυστέρηση που σε τέτοιου είδους παιχνίδια δεν θα έπρεπε να υπάρχει, ειδικά για τις μάχες. Σε αυτό ίσως να ευθύνονται τα animations των επιθέσεων ή απλά να χρειάζεται κάποια τροποποίηση στον κώδικα και το timing.

To Souldiers είναι ένα παιχνίδι που μας εντυπωσίασε με τα γραφικά και την παρουσίασή του. Τα pixelated μοντέλα είναι προσεγμένα, με αρκετές λεπτομέρειες, χρώματα και κινήσεις που μοιάζουν φυσικές. Η εξερεύνηση ήταν το πιο ευχάριστο κομμάτι της περιπέτειάς μας καθώς τα περιβάλλοντα και οι διάφοροι χάρτες μπορούν άνετα να αποτελέσουν το highlight της συνολικής εμπειρίας. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την μοναδική του μουσική, καθιστούν το Souldiers ένα “Eye Candy” που αδικείται από προβλήματα στην απόδοση και τον χειρισμό.

You may also like