fbpx
Home ReviewsGame Reviews Splatoon 3 | The Review

Splatoon 3 | The Review

Γράφει ο/η Παναγιώτης Δημητρακόπουλος

Φτάνοντας αισίως τον έναν μήνα κυκλοφορίας, και έχοντας ήδη παίξει μερικές δεκάδες ώρες, θεώρησα πως θα ήταν καλό να σας μιλήσω σήμερα για το Splatoon 3. Με τον Οκτώβριο να είναι ήδη ένας “βαρύς” μήνας από άποψη κυκλοφοριών – τουλάχιστον στην κονσόλα της Nintendo – το πολύχρωμο παιχνίδι με τα χταπόδια και τα καλαμάρια είναι μια παρηγοριά στην μεγάλη αναμονή του Bayonetta και του Persona 5 Royal. 

Έχοντας ξοδέψει αρκετό χρόνο στο δεύτερο παιχνίδι της σειράς, μια αγορά που έγινε με το που αγόρασα το Nintendo Switch, είχα κάθε λόγο να επιστρέψω στο χαοτικό και ενδιαφέρον αυτόν τίτλο. Ωστόσο, δεν μπορώ να πω πως με έπεισε όλο το υλικό που είδαμε πριν την κυκλοφορία του τίτλου αλλά ήθελα κάτι ανταγωνιστικό, διαφορετικό και ίσως πιο ‘χαρούμενο’ σε αντίθεση με τα υπόλοιπα first-person shooters.

To Splatoon 3 διαδραματίζεται πέντε χρόνια αργότερα από το δεύτερο παιχνίδι, σε μια έκδοση της Γης όπου η ανθρωπότητα έχει καταστραφεί, η θαλάσσια ζωή έχει βγει στην επιφάνεια και έχει κατακτήσει τον κόσμο και εμείς είμαστε ένα Inkling ή Octoling που εξελίχθηκε μέσα από αυτή την διαδικασία. Τα Splatlands απ’ όπου ξεκινάμε το ταξίδι μας είναι μια ερημική περιοχή γεμάτη ζέστη και άμμο. Από εκεί πάμε στην Splatsville η οποία μετά το Splatfest του Splatoon 2 (Chaos vs. Order) έχει εξελιχθεί ακόμα περισσότερο και έχει μεγαλώσει σε μια πόλη όπου όλοι οι καλοί χωράμε.

Η ιστορία πλέει σε γνώριμα νερά καθώς δανείζεται όλα τα θετικά στοιχεία του προκατόχου της μαζί με του αντίστοιχου expansion. Ακολουθώντας τον Cap’n Cuttlefish κάτω από έναν υπόνομο, θα βρεθούμε σε έναν κρατήρα με μια θανατηφόρα, θολή λάσπη την οποία καλούμαστε να καθαρίσουμε. Εκεί θα βρούμε και τους Octarians καλυμμένους με μια μυστηριώδη γούνα. Ο Cuttlefish μας στρατολογεί και μας ονομάζει Agent 3 της New Squidbeak Splatoon, μας αναθέτει την εύρεση του Great Zapfish το οποίο λείπει για ακόμα μια φορά και μαζί με τους πράκτορες 1 και 2 (Callie & Marie) μας δίνει ως αποστολή την εξάλειψη μιας νέας απειλής. 

To Single-player κομμάτι του Splatoon ήταν ανέκαθεν ένα ‘extra’ mode που έμοιαζε περισσότερο συμπληρωματικό του competitive παρά κάτι αυτόνομο. Αυτή την φορά όμως τα πράγματα αλλάζουν καθώς η ομάδα ανάπτυξης δείχνει να έμαθε από το Octo expansion του προηγούμενου παιχνιδιού και υιοθέτησε όλα εκείνα που μας έκαναν να το αγαπήσουμε. Πιο συγκεκριμένα, θα δούμε πως το Return of the Mammalians έχει περισσότερα cutscenes, μεγαλύτερη ποικιλία σε αποστολές, μια ενδιαφέρουσα ιστορία και αρκετή διασκέδαση μέχρι και το τέλος της περιπέτειας.

Θα επισκεφθούμε πέντε διαφορετικά νησιά για να φτάσουμε στον τελικό αρχηγό, με κάθε νησί να έχει και τις δικές του αποστολές. Αυτές χωρίζονται στις απλές του στυλ “φτάσε στον στόχο” ενώ άλλες μας βάζουν δοκιμασίες όπως το να πηδάμε εμπόδια, να χρησιμοποιήσουμε ορισμένο ποσοστό του μελανιού μας και να πετύχουμε όλους τους στόχους όσο φτάνουμε προς το τέλος της πίστας. Κάθε αποστολή μας δίνει την επιλογή τριών ή λιγότερων όπλων με κάθε όπλο να μας δίνει έναν αριθμό αυγών ως currency. Τα αυγά αυτά χρησιμοποιούνται ως χρήματα για να ξεκλειδώσουμε καλύτερα skills ή για να αποσύρουμε λίγη από την λάσπη σε κάθε χάρτη. 

Η λάσπη είναι και αυτή που μας “απαγορεύει” να προχωρήσουμε παραπέρα ενώ αν την ακουμπήσουμε μας μετατρέπει σε θηλαστικό και μας δίνει το κλασικό ‘game over’. Πέρα από τις νέες πίστες, η λάσπη αυτή μπορεί να κρύβει και συλλεκτικά αντικείμενα όπως σελίδες του Almanac ή σαρδέλες που χρησιμοποιούνται για να ανοίξουμε περισσότερα κλαδιά του Skill Tree.

Σε σύγκριση με το story mode του δεύτερου παιχνιδιού, το Splatoon 3 καταφέρνει να μαγνητίσει με την ποικιλία και την εξερεύνηση που προσφέρει. Ακόμα και έξω από τις εκάστοτε αποστολές, η εξερεύνηση και εκκαθάριση του χάρτη είναι μια ευχάριστη ασχολία που τις περισσότερες φορές κρύβει και από μια έκπληξη και ξυπνάει τον ‘completionist’ που κρύβουμε μέσα μας. Στο τέλος αυτού του mode ήθελα να “καθαρίσω” τα πάντα και να ολοκληρώσω κάθε δοκιμασία που υπήρχε στον δρόμο μου και όλα αυτά για το ένα και μοναδικό special αυτοκόλλητο που θα αποδεικνύει την ολοκλήρωση εκείνης της δύσκολης πίστας. 

Η ποικιλία στις πίστες που ξεκλειδώνουμε φτάνει σε εκείνο το σημείο που ακόμα και ασυναίσθητα θέλουμε να τις δοκιμάσουμε. Βλέπετε, υπάρχει κάτι εθιστικό, κάτι εντυπωσιακό, κάτι που μας κάνει να νιώθουμε σαν παιδιά όταν καλούμαστε να ανακαλύψουμε τι νέο μας περιμένει σε κάθε αποστολή. Ακόμα και οι πιο απαιτητικές δοκιμασίες μας γεμίζουν όταν καταφέρνουμε να τις ολοκληρώσουμε σε σημείο που δεν θέλουμε να τελειώσει ποτέ όλο αυτό το περιεχόμενο.

Αλλά το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις. Σε αυτή την περίπτωση, η δεύτερη όψη είναι το multiplayer κομμάτι – που όπως πάντα είναι το επίκεντρο της προσοχής. Για άλλη μια φορά έχουμε τα regular battles που περιορίζονται στο Turf mode, εκεί όπου πρέπει να χρωματίσουμε περισσότερο έδαφος από την αντίπαλη ομάδα και τα Anarchy Battles που αποτελούν τις ranked μάχες που μάθαμε από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Εδώ έχουμε και το Anarchy Battle (Series) που πρόκειται για μια σειρά από ranked μάχες για τις οποίες δαπανούμε πόντους απο το rank XP μας για να συμμετέχουμε και αν καταφέρουμε να νικήσουμε σε πέντε μάχες τότε θα λάβουμε ένα μεγαλύτερο ποσό ως επιβράβευση – αλλά αν χάσουμε τρεις μάχες τότε χάνουμε τους πόντους μας και οποιαδήποτε ελπίδα για Rank Up είχαμε.

Στα Anarchy Battles βλέπουμε την επιστροφή πολλών κλασικών ranked modes όπως το Clam Blitz όπου συλλέγουμε μύδια για να φτιάξουμε μια μεγάλη μπάλα την οποία και ρίχνουμε στο αντίπαλο τέρμα, αν καταφέρουμε να φτάσουμε, το Tower Control όπου η ομάδα μας πρέπει να λάβει υπό τον έλεγχό της έναν πύργο, το Rainmaker, όπου πρέπει να πάρουμε ένα μεγάλο όπλο υπό την κατοχή μας και να το μεταφέρουμε μέχρι τα αντίπαλα checkpoints και τέλος τα Splat Zones όπου θα πρέπει να χρωματίσουμε μια ζώνη ώστε να την έχουμε υπό τον έλεγχό μας μέχρι να μηδενίσει ο μετρητής.

Κάθε ένα από τα ranked modes απαιτεί συγχρονισμό, συντονισμό και ομαδικό πνεύμα. Πέρα από αυτά τα βασικά στοιχεία όμως εδώ έρχεται και η εμπειρία αλλά και η ικανότητα του παίκτη αφού κάθε αχρήστευση αντιπάλου μετράει προς το καλύτερο ενώ κάθε φορά που χάνουμε φέρνουμε την ομάδα ένα βήμα πιο κοντά στην ήττα. Για ακόμα μια φορά ενθαρρύνεται η εξοικείωση με τα όπλα και τους χάρτες που είναι διαθέσιμοι (με τους περισσότερους, αν όχι όλους, να επιστρέφουν από το δεύτερο παιχνίδι) ώστε να μάθουμε τις καλύτερες θέσεις για τα long-range όπλα και σημεία από τα οποία μπορούμε να κάνουμε έφοδο στους αντιπάλους μας. 

Τα όπλα είναι επίσης ένα σημαντικό στοιχείο που πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν μας σε κάθε mode. Κάθε ένα από αυτά είναι ιδανικό για κάποια συγκεκριμένη κατάσταση. Για παράδειγμα, τα Rollers μας επιτρέπουν να βάψουμε αρκετό εμβαδόν του εκάστοτε χάρτη ενώ τα shooters είναι ιδανικά για crowd control και γρήγορη και αποτελεσματική εξάλειψη των αντιπάλων μας. Όσο ανεβαίνουμε επίπεδο ξεκλειδώνουμε ακόμα περισσότερα όπλα, το καθένα με το δικό του Sub-Weapon και Ultimates. 

Τα Sub-weapons φαίνεται να έλαβαν ένα αρκετά μεγάλο buff από το δεύτερο παιχνίδι μιας και η έξυπνη τοποθέτησή τους οδηγεί πολλές φορές στο ‘Splatting’ κάποιου εχθρού ενώ τα Ultimate attacks μπορεί να αποτελέσουν δίκοπο μαχαίρι. Πολλές από τις ultimate επιθέσεις φαίνονται αήττητες αλλά αν μελετήσουμε και στοχεύουμε στις αδυναμίες τους τότε θα δούμε πολύ σύντομα πως δεν αποτελούν και μεγάλο κίνδυνο.

Ένα ακόμα mode το οποίο ξεκλειδώνεται στα ανανεωμένα Splatfest είναι τα Tricolor Battles. Τα splatfest αποτελούνται πλέον από τρεις επιλογές με την κάθε ομάδα να φοράει και ένα διαφορετικό χρώμα υποστήριξης. Τα Tricolor Battles βάζει αντίπαλες τρεις ομάδες και σαν mode ανοίγει όταν ολοκληρωθεί το πρώτο μισό του φεστιβάλ και τα πρώτα αποτελέσματα έχουν παραχθεί. Η ομάδα που προηγείται των άλλων δύο είναι και εκείνη όπου στα Tri-battles θα έχει τους περισσότερους παίκτες (4 για την ακρίβεια) ενώ οι άλλες δύο ομάδες αποτελούνται από μόλις δύο άτομα. Αν οι δύο ξεχωριστές ομάδες καταφέρουν να χρωματίσουν περισσότερο έδαφος με τα χρώματά τους σε αντίθεση με την προηγηθείσα ομάδα τότε νικάνε τον αγώνα.

Σαν mode δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο ή ιδιαίτερα αποτελέσματα και δώρα αλλά είναι κάτι σχετικά διαφορετικό από το Turf Wars – αν υπήρχαν πάντα παίκτες για να παίξουν. Από όλες τις φορές που επέλεξα το συγκεκριμένο game mode τις περισσότερες από αυτές κατέληγα να παίζω ένα κλασικό Turf War match παρά το νέο mode. Όπως φαίνεται, η ομάδα ανάπτυξης χρειάζεται να κάνει μερικές ακόμα βελτιώσεις στο εν λόγω mode.

Πέρα από τα competitive game modes, το Salmon Run επιστρέφει για ακόμα μια φορά με το κλασικό μοτίβο. Τέσσερις παίκτες καλούνται να συμμετάσχουν σε ένα collect-athon αυγών ενώ αντιμετωπίζουν κύματα από Salmonoids που είτε προσπαθούν να προστατεύσουν τα αυγά είτε απλά θέλουν να μας κάνουν…ομελέτα. Κάθε παιχνίδι αποτελείται από τρια διαφορετικά waves με το κάθε wave να έχει και από ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό. Σε κάθε wave υπάρχουν boss Salmonoids που ρίχνουν τρια αυγά όταν τα σκοτώσουμε, αυγά τα οποία μαζεύουμε για τα ρίχνουμε στο καλάθι προσπαθώντας να μαζέψουμε πάντα έναν συγκεκριμένο αριθμό. Αν δεν καταφέρουμε να μαζέψουμε τον αριθμό ή όλη η ομάδα μας εξαλειφθεί τότε χάνουμε και επιστρέφουμε στο lobby. 

Η επιτυχής ολοκλήρωση του Salmon Run μας επιβραβεύει με πόντους εμπειρίας που μετατρέπονται σε τίτλους και μεγαλύτερο επίπεδο δυσκολίας αλλά και πόντους οι οποίοι χρησιμοποιούνται για θεματικά ρούχα ή κάψουλες γεμάτες λεφτά και εισιτήρια φαγητού.

Σε γενικότερα πλαίσια, το Splatoon 3 είναι μια ανακύκλωση γνωστών και αγαπημένων game modes, όπλων και μηχανισμών με μερικές μικρές επιδιορθώσεις και προσθήκες. Μια από αυτές τις προσθήκες είναι και το Table Turf Battle. Σε αυτό το απλό αλλά παράλληλα πολύπλοκο minigame καλούμαστε να μονομαχήσουμε ενάντια σε NPCs και παίκτες σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι καρτών. Πρόκειται για ένα tetris-like παιχνίδι που πρέπει να καλύψουμε μεγαλύτερο κομμάτι του τραπεζιού από τον αντίπαλό μας με απώτερο σκοπό διακοσμητικά αντικείμενα όπως αυτοκόλλητα.

Αυτό είναι και ο βασικός στόχος του Splatoon 3. Η συλλογή όσο περισσότερων διακοσμητικών αντικειμένων γίνεται για να στολίσουμε τον χαρακτήρα μας, να διακοσμήσουμε το ντουλάπι μας, να φτιάξουμε την online κάρτα μας με διαφορετικά backgrounds, τίτλους και badges και να παραμείνουμε όσο πιο “φρέσκοι” γίνεται. Αλλά αν καταφέρουμε να φτάσουμε στο ανώτατο rank και να ξεκλειδώσουμε όλα όσα υπάρχουν πάντα θα υπάρχει αυτή η επιθυμία να επιστρέψουμε για να νιώσουμε την ανταγωνιστική φλέβα του τίτλου. Παρόλα αυτά, πέντε χρόνια μετά το δεύτερο παιχνίδι περιμέναμε ίσως κάτι παραπάνω από το Table Turf Battle. Ίσως κάποιο νέο ranked ή co-op mode ή έστω ένα νέο σύστημα που θα τόνιζε την φρεσκάδα της τρίτης προσθήκης.

Κάτι τελευταίο που παραμένει η “Αχίλλειος πτέρνα” των περισσότερων παιχνιδιών της Nintendo είναι το Online. Για τρίτη φορά, Communication Errors, αποσυνδέσεις και ξαφνικές επιστροφές στο lobby αμαυρώνουν ένα κατά τ’άλλα διασκεδαστικό online. Δεν ήταν λίγες οι φορές όπου ένα ranked mode πήγαινε καλά μόνο και μόνο για να δεχθούμε ένα Communication Error και να επιστρέψουμε στο lobby έχοντας χάσει παράλληλα πόντους και rank λες και ήταν δικό μας λάθος. Ακόμα και μετά το πρόσφατο update που έγινε από την Nintendo, το οποίο επιδιόρθωνε αυτό το πρόβλημα, υπήρχαν φορές που και πάλι δεχόμασταν αυτό το σφάλμα σε σημείο που αναγκάστηκα να αγοράσω έναν ethernet αντάπτορα για το Dock μήπως και διορθωθεί.

Ευχαριστούμε θερμά την CD Media για τη διάθεση του παιχνιδιού.

You may also like