“Έχω πυρετό, θα λείψω από την δουλειά, γράψε μου μια άδεια!”
Αυτή θα μπορούσε να είναι η δικαιολογία μου για να έχω μερικές ώρες παραπάνω με το πολυαναμενόμενο sequel του Breath of the Wild. Αλλά έχοντας χρησιμοποιήσει αυτή την φράση ουκ ολίγες φορές, όπως και να το κάνουμε, είναι λίγο “κάπως” να το λέω ξανά και ξανά. Η αναμονή μου για τον εν λόγω τίτλο βέβαια ήταν αρκετά μεγάλη και απλά ανυπομονούσα να περάσει το οχτάωρο ώστε να πάω και να το πάρω στα χέρια μου, να το βάλω στο Switch και απλά να χαθώ για ώρες εξερευνώντας για άλλη μια φορά την Hyrule.
Προσπάθησα να κρατήσω τον εαυτό μου όσο πιο “παρθένο” γίνεται. Απέφευγα σαν διάολος spoilers, νέες πληροφορίες και βίντεο προσπαθώντας να έχω μια τελείως φρέσκια ματιά στον νέο τίτλο. Ευτυχώς σε αυτό ήμουν επιτυχής αλλά δεν θα κρύψω πως μέχρι και το τελευταίο λεπτό είχα τις αμφιβολίες μου για το αν το Tears of the Kingdom θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και πόσο μάλλον να ξεπεράσει τον προκάτοχό του.
Ο Link και η Zelda συνεχίζουν το ταξίδι τους για να ανακαλύψουν νέα ιστορικά δεδομένα για την Hyrule ενώ παράλληλα προσπαθούν να βοηθήσουν στην ανακατασκευή της μετά την καταστροφή του Calamity Ganon. Η εξερεύνησή τους θα τους οδηγήσει στα έγκατα της Γης, κάτω από το Hyrule Castle και εκεί που θα βρουν διάφορες πλάκες που διηγούνται την ιστορία του Imprisonment War, ενός πολέμου που είχε ως σκοπό την φυλάκιση του Dark King Ganondorf και εν συνεπεία του Calamity Ganon. Προχωρώντας πιο βαθιά στο διάδρομο έρχονται σε επαφή με ένα ιδιαίτερο θέαμα. Ένα χέρι κρατάει “κλειδωμένη” μια μούμια η οποία ξαφνικά αναβλύζει ένα σκοτεινό μίασμα και καταστρέφει τα πάντα γύρω της – μαζί με το Master Sword και το χέρι του Link – λίγο πριν σηκωθεί και υποβαθμίσει τον Link και την Zelda, χωρίζοντάς τους και φεύγοντας κάπου στο σκοτάδι.
To κάστρο αιωρείται στον αέρα και δημιουργεί ένα φανταστικό σκηνικό γεμάτο μυστήριο, ιπτάμενα νησιά και περίεργες κατασκευές που είτε έχουν σκοπό να μας καθοδηγήσουν είτε να μας επιτεθούν. Έχοντας χάσει όλη μας την δύναμη από την μούμια – που όλοι ξέρουμε ποιος είναι – ξεκινάμε από το μηδέν θέλοντας να βρούμε την Zelda και να προετοιμάσουμε την Hyrule για την επερχόμενη καταστροφή.
Υπάρχει κάτι μαγικό στα πρώτα λεπτά του Tears of the Kingdom. Έχοντας εξερευνήσει τα πρώτα μας Sky Islands και έχοντας ξεκλειδώσει μόλις μερικά τα μυστικά του νέου μας όπλου – του χεριού που μας έσωσε από την πρώτη επαφή μας με το σκοτάδι – βουτάμε στο κενό και επιστρέφουμε σε μια γνώριμη αλλά παράλληλα ανανεωμένη περιοχή. Η Hyrule ανακατασκευάζεται, μέρη που ήταν σημαδεμένα από τον πόλεμο αρχίζουν να καθαρίζουν και να βλέπουν ζωή ενώ άλλοτε ειρηνικές τοποθεσίες μαστίζονται από φυσικές καταστροφές, χάσματα στο έδαφος και ιπτάμενα νησιά που ήρθαν από το πουθενά.
Ομολογώ πως φοβόμουν τι θα αντικρύσω. Ως ένα sequel που επαναχρησιμοποιεί τον ίδιο χάρτη εμπλουτίζοντάς τον μόνο με δύο έξτρα επίπεδα ακουγόταν σαν…ανακύκλωση. Αλλά το Tears of the Kingdom είναι ένα σωστό sequel, ακόμα και αν χρησιμοποιεί τον ίδιο κόσμο. Ίσως είναι το γεγονός ότι είχα πολλά χρόνια να πιάσω το Breath of the Wild αλλά ακόμα και έτσι η περιπλάνησή μου τόσο στην Hyrule όσο και στα νέα της επίπεδα (ουρανό και υπόγειο) μου έδινε και με το παραπάνω την αίσθηση του καινούργιο. Σίγουρα είχα ξαναπεράσει από πολλές περιοχές αλλά δεν τις θυμόμουν έτσι. Το βασίλειο των Zora ήταν λαμπρό και γαλάζιο ενώ το βουνό των Goron είναι πιο κόκκινο από ποτέ.
Δεν υπήρξε στιγμή που κάτι να μην μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ο πυρήνας της εξερεύνησης είναι ο ίδιος, το σύστημα μάχης παρομοίως και η γενικότερη δομή δεν μας δίνει κάτι νέο. Τα πρώτα βήματά μας όμως μας προετοιμάζουν για κάτι μεγαλοπρεπές, για κάτι άγνωστο που φωνάζει να το εξερευνήσουμε. Νέες πόλεις, νέα συντρίμμια, νέοι κίνδυνοι και νέα μυστικά κρύβονται σε κάθε γωνία και τίποτα δεν είναι έτσι όπως το αφήσαμε.
Αυτή την φορά, η Hyrule είναι πιο προσβάσιμη. Όλες οι περιοχές της είναι ανοιχτές και τίποτα δεν μας εμποδίζει από το να τις εξερευνήσουμε – πέρα από μερικά bosses που παραμονεύουν. Εδώ υπάρχει πλέον ζωή, ζωή που ακμάζει και συγκρούεται συνεχώς με το σκοτάδι που παρέμεινε ως υπόλειμμα. Τα NPCs είναι διάσπαρτα πλέον και κρύβουν ιστορίες που ανακαλύπτοντάς τες μας οδηγούν εξίσου σε αποκλειστικά μυστικά, μοναδικά έπαθλα και αξιομνημόνευτες καταστάσεις που βοηθάνε τόσο την ιστορία να προχωρήσει όσο και το worldbuilding να συνεχίσει ακάθεκτο.
Το έδαφος όμως είναι μόνο μια από τις πτυχές που θα ανακαλύψουμε καθώς στην απεραντοσύνη των Sky Islands, όπου η περιπέτειά μας απογειώνεται, μια αναγνωρίσιμη αύρα μας αγκαλιάζει αφού κάθε νησί κρύβει με την σειρά του τους δικούς του γρίφους, δοκιμασιες και φρικτές προκλήσεις.
Αυτό που έμεινε κρυφό μέχρι την ώρα της κυκλοφορίας ήταν το υπόγειο επίπεδο που άνοιξε με την αιώρηση του κάστρου. Ένας λαβύρινθος σκοτεινός και μελαγχολικός, γνωστός ως The Chasm έρχεται να δοκιμάσει την ικανότητά μας στην πλοήγηση και το ένστικτο επιβίωσης, αναγκάζοντάς μας να αντιμετωπίσουμε επικίνδυνους εχθρούς και να περάσουμε από άγνωστα μονοπάτια γεμάτα με μια μαύρη λάσπη η οποία απειλεί ενεργά την εξερεύνησή μας. Αυτή η μαύρη ουσία, η οποία “στολίζει” και τα τέρατα του κόσμου αυτού, μας απενεργοποιεί τις καρδιές μας αφαιρόντας μας έτσι την ικανότητα να τις γιατρέψουμε, τουλάχιστον μέχρι να βγούμε στην επιφάνεια.
H απειλητική χροιά αυτού του κόσμου αναδεικνύεται περισσότερο από το κατάμαυρο σκοτάδι που τον αγκαλιάζει αλλά και την αίσθηση βάθους που η ομάδα ανάπτυξης έχει καταφέρει να προσδώσει. Σε αυτό βοηθάει και η οπτική εμφάνιση του Tears of the Kingdom που ενώ υιοθετεί το στυλ του πρώτου παιχνιδιού, το ενισχύει με μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που βοηθάνε στην ανάδειξη ορισμένων στοιχείων. Ως ένας τίτλος πλασμένος αποκλειστικά για το Nintendo Switch, οι περιορισμοί του παρελθόντος φαίνεται να παραμερίζονται και έτσι θα δούμε περισσότερες λεπτομέρειες σε τοπία και κτίρια, εντονότερα χρώματα, καλύτερο φωτισμό και περισσότερη γοητεία τόσο στον ουρανό όσο και στην γη.
Πέρα από την εξερεύνηση, έχουμε όλα όσα θα περιμέναμε από ένα sequel του BOTW. Το κλασικό σύστημα μάχης επιστρέφει και παρά μια κατακραυγή για το σύστημα αλλοίωσης των όπλων ακόμα και αυτό επιστρέφει, αν και αλλαγμένο. Τα όπλα δίνονται απλόχερα πλέον αλλά έχουμε την αίσθηση πως σπάνε πολύ πιο γρήγορα από το παρελθόν. Εδώ έρχονται και οι ικανότητες του νέου χεριού του Link όπου και στην πλειοψηφία τους θα αποτελέσουν το βασικό εργαλείο για όλα όσα θα κάνουμε στον κόσμο της Hyrule.
Πρώτη και σημαντικότερη ικανότητα είναι εκείνη του Ultrahand (δεν πρόκειται για το Ultra Hand της Nintendo αν και μάλλον από αυτό προέρχεται το όνομα) που σε πολλά σημεία μοιάζει με το Magnet του Sheikah Slate, αλλά για τα πάντα. Ως ικανότητα μας επιτρέπει να πιάσουμε από μακριά πόρους, αντικείμενα ή κομμάτια και να τα φέρουμε προς το μέρος μας, να τα απομακρύνουμε ή να τα κολλήσουμε/ενώσουμε σε άλλα αντικείμενα δημιουργώντας διαφορετικούς συνδυασμούς και δημιουργήματα. Πρόκειται για την βασικότερη λειτουργία του Tears of the Kingdom καθώς με αυτό θα κλιθούμε πολλές φορές να δημιουργήσουμε κατασκευές για την επίλυση γρίφων ή την περιπλάνησή μας σε δύσβατα σημεία.
Φαινομενικά δεν υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να φτιάξουμε αν και ορισμένες επιφάνειες δεν μπορούμε να τις εκμεταλλευτούμε. Παρόλα αυτά, οι κατασκευές που μπορούμε να φτιάξουμε θα μας επιτρέψουν πολλές φορές να λύσουμε τους διάφορους γρίφους που είναι διάσπαρτοι στον κόσμο ενώ άλλες θα οδηγήσουν σε αστεία αποτελέσματα όπως είδαμε και πριν μερικές μέρες.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που έλυσα έναν γρίφο με τον τρόπο που “δεν έπρεπε” αλλά ομολογουμένως ένιωσα πιο ικανοποιημένος και πιο ευχάριστα όταν το έκανα με τον δικό μου τρόπο. Αυτό το γεγονός είναι αυτό που κάνει το TOTK να λάμπει. Η ελευθερία του να πάμε όπου θέλουμε, να περάσουμε άπειρες ώρες φτιάχνοντας τα πιο περίπλοκα, ηλίθια και καταστροφικά έργα ώστε να τα αμολήσουμε στους εχθρούς μας και να λύσουμε τα προβλήματά μας με τον πιο ανορθόδοξο και απρόσμενο τρόπο θα βρίσκονται πάντα στον πυρήνα αυτού του παιχνιδιού.
Από τις πιο χρήσιμες, αν όχι τις πιο απαραίτητες, ικανότητες είναι εκείνη του Ascend, της ικανότητες που μας επιτρέπει να περάσουμε μέσα από οριζόντιες επιφάνειες μειώνοντας έτσι την ανάγκη να σκαρφαλώνουμε. Πέρα από ικανότητα περιήγησης, το Ascend μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως όπλο ώστε να κάνουμε περίπλοκα τρικ κατά την διάρκεια της μάχης, κάτι που επιτυγχάνεται συνδυάζοντας το μαζί με τα Ultrahand και Recall.
Ένα από τα παράπονα του παρελθόντος ήταν και ο τρόπος με τον οποίο τα Dungeons άλλαξαν με τα Shrines και τα Blight Dungeons. Στο Tears of the Kingdom τα Shrines επιστρέφουν και πλαισιώνουν τα μεγαλύτερα dungeons τα οποία ακολουθούν το δικό τους Storyline. Εδώ πάλι πρέπει να λύσουμε μεγάλους γρίφους ώστε να ανοίξουμε την πύλη για ένα μεγάλο boss και να βοηθήσουμε κάθε βασίλειο με το πρόβλημά του. Η μεγαλύτερη αλλαγή εντοπίζεται στους αρχηγούς αλλά και στην δομή κάθε dungeon. Κάθε αρχηγός αποτελεί ένα ιδιαίτερο τέρας και όχι μια διαφορετική μορφή του Blight, έτσι πρέπει κάθε φορά να μελετάμε τις αδυναμίες του εχθρού μας και φυσικά, να τις εκμεταλλευτούμε.
Όσον αφορά τα Shrines, τα puzzles μικρότερης κλίμακας επιστρέφουν, αλλά αυτή τη φορά υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία. Τα battle Shrines έχουν αντικατασταθεί από εκείνα που λειτουργούν ως εκπαιδευτικά παζλ, διδάσκοντάς μας πώς να εξαπολύουμε συγκεκριμένου είδους επιθέσεις ή για να μάθουμε τους νέους μηχανισμούς ενώ άλλα παραθέτουν προκλήσεις που μας αφαιρούν όλο τον εξοπλισμό μας, αναγκάζοντάς μας να ξεκινήσουμε από το μηδέν και να χρησιμοποιήσουμε τις νέες δεξιότητες για να νικήσουμε. Τα παζλ από την άλλη είναι πιο οργανικά ενσωματωμένα στον κόσμο και πάντα θα δοκιμάσουν όλα όσα μάθαμε.
Με τις ώρες να κυλάνε νερό καθώς παίζουμε νιώθουμε διαρκώς πως είμαστε ακόμα στην κορυφή του παγόβουνου. Περνώντας ξανά και ξανά από το ίδιο σημείο θα βρούμε κάτι νέο σε σημείο που πολλές φορές έχουμε τον φόβο μην χάσουμε κάτι. Αυτή η αίσθηση γίνεται ακόμα πιο έντονη όταν ταξιδεύουμε από την γη στον ουρανό μιας και η περιέργεια δεν μας κρατάει ποτέ σε ένα σημείο.
Τόση ώρα όμως δοξάζουμε έναν τίτλο που πριν την κυκλοφορία του μας είχε να αναρωτιόμαστε αν θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και όταν κυκλοφόρησαν οι πρώτες κριτικές αμφιβάλλαμε για την τελειότητά του. Ενώ πρόκειται για έναν τίτλο που η τιμή των 70€ δικαιολογείται και με το παραπάνω, υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που θα θέλαμε να δούμε να αλλάζουν. Μέχρι στιγμής έχουμε παρατηρήσει αρκετές QoL αλλαγές αλλά η επιστροφή της αλλοίωσης των όπλων και το απλοϊκό αλλά συνάμα αδέξιο σύστημα μάχης μας ζόρισε σε αρκετά σημεία.
Μιλώντας για την αλλοίωση των όπλων, η Fuse ικανότητα μας επιτρέπει να ενώνουμε άλλα όπλα, υλικά και πόρους που βρίσκουμε στον κόσμο με τα όπλα, τις ασπίδες και τα βέλη που έχουμε δημιουργώντας εξίσου χαζούς και άλλες φορές καταστροφικούς συνδυασμούς. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ένωσα σπαθί με σπαθί, σπαθί με τόξο ή σπαθί με ρουμπίνι για να δω τι θα μπορούσε να φτιαχτεί. Ακόμα και αυτό το φαινομενικά ασήμαντο γεγονός με έσπρωχνε στο να εξερευνήσω κάθε πιθανό συνδυασμό με παλιά και νέα υλικά που έβρισκα.
Ακούγεται μεγάλος τίτλος και όπως θα περίμενε κανείς αυτό θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο στην απόδοση. Παραδόξως, είτε σε Handheld είτε σε Docked, το Tears of the Kingdom τρέχει στα 30FPS σταθερά. Βέβαια, υπήρξαν στιγμές όπως στην χρήση του Ultrahand ή μετά την δημιουργία πολύπλοκων κατασκευών, όπου τα καρέ έριχναν συχνές βουτιές και πόσο μάλλον κατά την διάρκεια κάποιας μάχης – δηλαδή στιγμής απαραίτητης. Αλλά ευτυχώς δεν ήταν τόσο ενοχλητικό όσο περιμέναμε.
Είναι όμως το Tears of the Kingdom το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών; Είναι δύσκολο να πούμε κάτι τέτοιο με βεβαιότητα. Για το μόνο για το οποίο είμαστε βέβαιοι είναι πως πρόκειται για ένα τρομερό sequel, ένα προσεγμένο παιχνίδι γεμάτο μυστικά και μια ακόμα απόδειξη πως η Nintendo φροντίζει την ποιότητα των παιχνιδιών της. Ο κόσμος της Hyrule μπορεί να βασίζεται στον ίδιο χάρτη με το Breath of the Wild εδώ όμως έχουμε μια τεράστια ανανέωση που έχει μικρή σχέση με το παρελθόν. Τρία διαφορετικά επίπεδα εξερεύνησης, μια νέα ιστορία και μπόλικο νέο περιεχόμενο θα μας κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον ενώ οι νεοσύστατες ικανότητες θα τραβήξουν προς τα έξω την δημιουργικότητα και εφευρετικότητά μας.
Αν δεν έχετε παίξει το Breath of the Wild, τότε το Tears of the Kingdom ίσως να σας εντυπωσιάσει αντίστοιχα μιας και προσφέρει κάτι παράλληλα “παραδοσιακό” και καινούργιο. Αν όμως, δεν σας άρεσε το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς τότε ίσως να μην σας αρέσει και το sequel, ακόμα και αν έχουν γίνει αρκετές βελτιώσεις και αλλαγές σε πολλούς από τους τομείς του.
Ευχαριστούμε θερμά την CD Media S.A. για την παραχώρηση του παιχνιδιού.
