fbpx
Home ReviewsGame Reviews Thymesia | The Review

Thymesia | The Review

Γράφει ο/η Τζίμης Γίγας

Περίεργη περίπτωση το Thymesia. Ξεκινά σαν άλλη μια Souls-like προσπάθεια και καταλήγει σε κάτι άλλο από αυτό που είχες στο νου σου. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ξέρετε εμάς τους χαροκαμένους με το είδος που ψάχνουμε τα υποκατάστατα με το τουφέκι μέχρι να έρθει το σωστό το ορθόδοξο. Και γι’ αυτό το λόγο μπορεί να γίνουμε σκληροί, πολύ σκληροί με αυτά τα υποκατάστατα και ας το έχουν φτιάξει μια δράκα ανθρώπων. Τις περισσότερες φορές δε, αποτελούν ένα φόρο τιμής στο μεγάλο φάρο του είδους. Και προτιμώ να το βλέπουμε σαν κολακεία παρά σαν αντιγραφή.

Κάπως έτσι αναφώνησα λοιπόν ένα μεγάλό ”Μα καλά τι έχουν κάνει οι τύποι; Μιλάμε για στυγνή αντιγραφή του Bloodborne!”. Ευτυχώς το παιχνίδι αναθεώρησε γρήγορα προς τα που γέρνει και σαφέστατα έχει μια δική του ταυτότητα που το κάνουν να σταθεί μόνο του.

Γρήγορα αντιλαμβάνεσαι ότι το παιχνίδι έχει στηθεί πάνω στο εξαιρετικό σύστημα μάχης ή μάλλον πολλαπλά συστήματα, αφού με ένα αξιοθαύμαστο τρόπο μπορείς να παίξεις με διαφορετικά Playstyle. Deflect, Parry, Dodge, Block όλα βρίσκονται εκεί να σε βοηθήσουν να παίξεις όπως σε βολεύει. Του λόγου μου ξεκίνησα αλα sekiro με deflect, αλλά είδα ότι μου βγαίνει πιο άνετα με dodge και κάπου στα μισά το γύρισα. Κάπου εκεί στα μισά είναι που καταλαβαίνεις τι σου ζητάει το παιχνίδι, ο χειρισμός γίνεται κτήμα σου και καταλήγεις να παίζεις ένα σοφιστικέ hack n slash παιχνίδι χωρίς διαχείριση Stamina και χωρίς στρατηγική.

Πέρα του εθιστικού συστήματος μάχης που κερδίζει με το σπαθί του το βαθμό και τη προσοχή μας, όλα τα υπόλοιπα κυμαίνονται σε μέτρια επίπεδα.

Οπτικώς θυμίζει ένα Playstation 3 era παιχνίδι με χοντροκομμένα αντικείμενα στο χώρο, χωρίς λεπτομέρειες, αλλά πεντακάθαρα λόγω της υψηλής ανάλυσης. Σίγουρα έγινε προσπάθεια να αναδειχθεί η αισθητική, αλλά το art direction μοιάζει φτωχό να σταθεί στο σύνολο.

Τεχνικώς τρέχει άψογα στα 60 frames με ελάχιστα σκαμπανεβάσματα και η μόνη ενόχληση έγγειται στην ελαφρότητα κίνησης του χαρακτήρα. Σαν να μην πατάει στο έδαφος ένα πράγμα.

Σχεδιαστικώς οι πίστες είναι κατά κύριο λόγο γραμμικές, που δεν το κάνει απαραίτητα κακό και είναι μια ασφαλή επιλογή για τους developpers να μην ”χαθούν στη μετάφραση”. Ωστόσο είναι φανερή η απουσία εκπλήξεων που θα σε κάνουν να πεταχτείς από το καναπέ και κατά συνέπεια να το πας συντηρητικά.

Στον ηχητικό τομέα επίσης δεν υπάρχει κάτι που θα θυμάσαι και θα βάζεις μεμονωμένα να ακούσεις. Υπάρχει εκεί γιατί πρέπει να υπάρχει.

Εκτενής κουβέντα για το παιχνίδι θα βρείτε και στο χορταστικό Video Review.

You may also like