Έχουμε φτάσει σε μια εποχή όπου σχεδόν καθημερινά έχουμε και από δύο, τρεις ή και δέκα διαφορετικές κυκλοφορίες με αποτέλεσμα το backlog να μεγαλώνει, εμείς να “πελαγώνουμε” και να μην ξέρουμε ποιο παιχνίδι να πρωτοπιάσουμε και πόσο μάλλον να ολοκληρώσουμε. Ακόμα και έτσι όμως, πάντα θα υπάρχει χώρος για retro games, παιχνίδια που μας ταξιδεύουν στην “χρυσή εποχή του gaming”, τότε που οι περισσότεροι από εμάς καθόμασταν στο σαλόνι ή στο δωμάτιό μας και δαπανούσαμε ατελείωτες ώρες μπροστά από την οθόνη προσπαθώντας να ολοκληρώσουμε κάποιο arcade-style παιχνίδι.
Η JoyMasher, μια βραζιλιάνικη εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών, φαίνεται να βουτάει ολοένα και περισσότερο στο retro-style με παιχνίδια όπως το Oniken και το Blazing Chrome. Ομολογώ πως το Blazing Chrome ήταν αυτό που επανέφερε στην επιφάνεια να ξαναπαίξω παιχνίδια όπως το Contra και το Metal Slug και συνεπώς να μου αναβιώσει το ενδιαφέρον. Πιστή στις επιρροές της, η ομάδα έχει αποδείξει αρκετές φορές πως ξέρει τι κάνει και πως είναι ικανή να μας προσφέρει πολλές ώρες διασκέδασης και νοσταλγίας ενώ παράλληλα μας προσφέρει κάτι καινούργιο.
Το Vengeful Guardian: Moonrider είναι ακόμα ένα νοσταλγικό ταξίδι αφού οι επιρροές του εντοπίζονται σε τίτλους όπως τα Shinobi και Strider – παιχνίδια που το SEGA GameGear τίμησε δεόντως. Αυτή την φορά πρόκειται για ένα action-platformer επιστημονική φαντασίας στο οποίο λαμβάνουμε τον ρόλο του Moonrider, ενός ρομποτικά ενισχυμένου ninja που απαρνείται τον σκοπό του να διατηρήσει το απολυταρχικό καθεστώς του κόσμου με αποτέλεσμα να ξεκινάει έναν πόλεμο ενάντια στους δημιουργούς του. Θα πρέπει να εξερευνήσουμε 8 διαφορετικά επίπεδα, να αντιμετωπίσουμε όλους τους εχθρούς και τα αφεντικά που μας περιμένουν και να φτάσουμε στον τελικό αρχηγό ώστε να βάλουμε ένα τέλος στο καθεστώς που έχει δημιουργήσει.
Στον πυρήνα του, το gameplay μας επιστρέφει (όπως έχουμε επιμείνει και παραπάνω) στο παρελθόν με την δράση να είναι ασταμάτητη και το platforming συχνό και απαιτητικό. Κινούμαστε στο 2D επίπεδο περπατώντας ενώ με το πάτημα ενός κουμπιού μπορούμε να τρέξουμε ενώ παράλληλα κόβουμε εχθρούς όσο προχωράμε με μεγάλες επιθέσεις. Έχουμε μαζί και ειδικές ικανότητες που χρησιμοποιούμε δαπανώντας μια μπάρα δίπλα από την υγεία μας την οποία γεμίζουμε με διάφορα pick-ups που θα βρούμε στην εκάστοτε πίστα.
Διατηρώντας το βασικό μας moveset, θα δούμε πως όσο προχωράμε και σκοτώνουμε αφεντικά θα αποκτούμε νέες ικανότητες που θα χρησιμοποιούμε στις υπόλοιπες πίστες. Αν δεν το έχετε καταλάβει ακόμα, αυτό το μοτίβο είναι παρόμοιο, αν όχι ίδιο, με εκείνο των κλασικών Megaman, όπου τελειώνοντας μια πίστα αποκτούμε μια ικανότητα ή αν εντοπίσουμε mods και κομμάτια δημιουργούμε νέες πανοπλίες και καλύτερες καταστάσεις για τον χαρακτήρα μας.
Ορισμένες από αυτές τις ικανότητες μας επιτρέπουν να πηδάμε δύο φορές συνεχόμενα, να ενισχύουμε την πανοπλία μας, να δίνουμε καλύτερα εφέ και δυνάμεις στις επιθέσεις μας, να εντοπίζουμε κρυμμένους εχθρούς και άλλα αντίστοιχα. Μπορούμε να φοράμε δύο ικανότητες την φορά με τις καταστάσεις να καθορίζουν ποιες θα μας βολεύουν καλύτερα.
Οι επιλογές που μας δίνονται συμβάλλουν στο να κάνουν το Vengeful Guardian ένα σχετικά πιο εύκολο παιχνίδι. Διατηρώντας την retro έμπνευσή του, θα ζήσουμε στιγμές και επίπεδα που θα μας ζορίσουν ιδιαίτερα, ειδικά ορισμένα αφεντικά και εχθροί που θα κρύβονται σε “άσχημα” σημεία. Παίζοντας ξανά και ξανά ένα επίπεδο θα μας επιτρέψει να το μάθουμε καλύτερα και να περιμένουμε ή να προβλέψουμε από που θα δεχθούμε επίθεση ενώ θα μας οδηγήσει και ένα βήμα κοντά στην τελειότητα. Εξάλλου, το επίπεδο δυσκολίας του Vengeful Guardian: Moonrider δεν είναι όσο δύσκολο ήταν τα παιχνίδια του παρελθόντος αλλά σίγουρα θα δοκιμάσει την υπομονή και τις ικανότητές μας. Οι περισσότερες μάχες με τα αφεντικά είναι σχετικά προβλέψιμες, αφού μαθαίνοντας τα μοτίβα επιθέσεων τους είναι μια εύκολη διαδικασία που θα μας επιτρέψει να τα σκοτώσουμε. Βέβαια, ήταν περισσότερες οι φορές που νιώσαμε πως ότι και αν κάνουμε έστω και μια επίθεση θα μας πετύχει αλλά δεν ήταν κάτι που μας απέτρεψε από το να συνεχίσουμε.
Γραφικά, το Vengeful Guardian: Moonrider δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους προγόνους του (αν μπορούμε να τους πούμε έτσι) και κολακεύεται από το 16-bit pixel art που το διακοσμεί. Με τις επιρροές του να είναι εμφανείς καθόλη την διάρκεια του gameplay, τα pixel μοντέλα του σε συνδυασμό με τα λεπτομερή περιβάλλοντά του συνθέτουν έναν τίτλο που όντως θα μας ταξιδέψει στο παρελθόν ενώ παράλληλα θα μας παρουσιάζει κάτι φρέσκο και ευχάριστο. Τα εφέ που απαρτίζουν τις επιθέσεις μας παίρνουν άλλο φως με τα περιβάλλοντα πίσω στην πίστα ενώ αν το θελήσουμε ποτέ μπορούμε να εφαρμόζουμε φίλτρα που παραπέμπουν σε οθόνες του παρελθόντος.
Αντίστοιχη προσοχή έχει δοθεί και στον ηχητικό τομέα με τα εφέ να έχουν εκείνο το βουβό θόρυβο που χαρακτήριζαν τα παιχνίδια της εποχής αλλά από τότε ήταν μουσική στα αυτιά μας. Η μουσική από την άλλη, θυμίζει κομμάτια της δεκαετίας εκείνης με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια ατμόσφαιρα που πάντα κάτι θα μας θυμίζει.
Ευχαριστούμε πολύ την εκδότρια εταιρεία για την παραχώρηση του παιχνιδιού.
