Το gaming είναι ένα ιδιαίτερο μέσο. Δεν θυμίζει σε καμία περίπτωση αυτό που γνωρίσαμε πριν 20 χρόνια. Τώρα συνεχώς βλέπουμε νέες προσπάθειες που συνεχώς προσφέρουν κάτι διαφορετικό. Η περίπτωση του Fall of Porcupine είναι ιδιαίτερη. Και τονίζω το ιδιαίτερο, γιατί είναι ένα παιχνίδι που μιλάει στη ψυχή σου, κυρίως σε άτομα που ξεκινάνε τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα.
Υπεύθυνη για το Fall of Porcupine είναι η Critical Rabbit, ένα μικρό ανεξάρτητο στούντιο που εδρεύει στην Κολωνία. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα την ύπαρξη του στούντιο και το Fall of Porcupine μου τράβηξε την προσοχή για ένα λόγο. Μου θύμιζε έντονα το Night in the woods. Όσοι δεν ξέρετε τι είναι αυτό το παιχνίδι, σας προτρέπω να ασχοληθείτε άμεσα μαζί του, γιατί είναι από τα καλύτερα indie παιχνίδια που έχω παίξει στη ζωή μου. Το ερώτημα είναι ένα. Καταφέρνει το Fall of Porcupine να φτάσει τη μαγεία του Night in the woods? Μπορώ να πω ότι πλησίασε αρκετά, αλλά μου έλειπε αυτή η σεναριακή έκπληξη για να ξεχωρίσει. Αλλά δεν μου αρέσει να συγκρίνω παιχνίδια. Πάμε να δούμε τι ιδιαίτερο έχει το Fall of Porcupine.
Αναλαμβάνουμε το ρόλο του Finley, ενός περιστεριού που πηγαίνει στο Porcupine να δουλέψει ως γιατρός. Όλοι οι χαρακτήρες σε αυτή την πόλη αποτελούνται από διάφορα ζώα . Από ιπποπόταμους, αγελάδες, κάστορες και γενικά ολόκληρο το ζωικό βασίλειο. Το νοσοκομείο που δουλεύει ο Finley αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και οι συνθήκες δεν είναι και οι καλύτερες. Καλούμαστε λοιπόν να δουλέψουμε και ταυτόχρονα να προσπαθήσουμε να κρύψουμε τα προβλήματα του νοσοκομείου. Το παιχνίδι δεν λαμβάνει μόνο μέρος στο νοσοκομείο, αλλά σε ολόκληρη την πόλη του Porcupine, αλλά τον περισσότερο χρόνο θα τον σπαταλήσουμε εκεί. Στο νοσοκομείο καλούμαστε να εξετάσουμε ασθενείς ή να τους χορηγήσουμε κάποια φάρμακα. Αυτές οι πράξεις γίνονται μέσω κάποιων mini games και έχουν πραγματικά ενδιαφέρον. Αλλά δυστυχώς μετά από λίγες ώρες τα συγκεκριμένα mini quest λόγω ευκολίας χάνουν το ενδιαφέρον τους.
Ο κάθε ασθενής έχει τη δική του ιστορία να πει. Και κάποιες ιστορίες κυριολεκτικά ήταν συγκλονιστικές. Περιττό να σας πω ότι με ένα ασθενή που καθημερινά γινόταν πιο αδύναμος, έπαιζα με βαριά καρδιά. Ένιωθα ένα περίεργο κόμπο στο στομάχι, αλλά με κάποιο περίεργο τρόπο το έντυσε με μια νότα αισιοδοξίας που με προέτρεπε να συνεχίσω.
Δεν είναι απλό παιχνίδι το Fall of Porcupine. Καταπιάνεται με τόσα θέματα που μας απασχολούν. Ότι είσαι ξένος σε μια πόλη και πρέπει να βρεις τα πατήματα σου, το άγχος να επιτύχεις στο νέο χώρο εργασίας, την απώλεια, τη μοναξιά και φυσικά την ερήμωση της μικρής πόλης. Το παιχνίδι επιλέγει να αναλύσει αρκετά κοινωνικά ζητήματα και μερικές φορές τα καταφέρνει αριστουργηματικά. Όταν το καταφέρνει θα νιώσετε ότι μιλάει μέσα στη ψυχή σας. Πολλές φορές άφησα το χειριστήριο κάτω και με έκανε να σκεφτώ. Αν είχαμε λίγη παραπάνω προσοχή και σε άλλα σημεία της ιστορίας το Fall of Porcupine, θα ήταν από τα must παιχνίδια της χρονιάς. Δεν θέλω να μιλήσω περαιτέρω για την ιστορία του. Κάθε παίχτης που θα ασχοληθεί με αυτό τον τίτλο θα νιώσει κάτι διαφορετικό. Και εκεί κρύβεται η μαγεία του τίτλου.
Ο Finley ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας. Από την αρχή καταλαβαίνεις το άγχος του και φυσικά την όρεξη του να τα καταφέρει. Αρκετές φορές όμως βγαίνει στην επιφάνεια ο αθώος χαρακτήρας του και αυτό προσφέρει μια γλυκή νότα στο παιχνίδι. Αυτό που πρέπει να ανακαλύψετε μόνοι σας είναι τα όνειρα του, που είναι λες και βγήκαν από κάποια ταινία του David Lynch (δηλαδή σουρεαλιστικά) ή καλύτερα από κάποιο επεισόδιο Twin Peaks. Δέθηκα με τον Finley σε σημαντικό βαθμό και αυτό είναι ένα τεράστιο θετικό του παιχνιδιού. Όσο για τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, κινούμαστε και σε υψηλά και χαμηλά επίπεδα. Κάποιοι είναι ξεχωριστοί και θα τους θυμάστε για καιρό. Δεν συμβαίνει όμως με όλους τους χαρακτήρες αυτό, καθώς δεν υπάρχει το ίδιο βάθος σε όλους. Προσωπικά πάλι πιστεύω ότι ήταν θέμα budget, καθώς μπορούσαν να τους εξελίξουν ακόμα καλύτερα.
Στο κομμάτι των γραφικών το Fall of Porcupine με κέρδισε γιατί επέλεξαν να το ντύσουν με ένα καρτουνίστικο τρόπο. Και πολλές φορές αυτή η καρτουνίστικη προσέγγιση, είχε σαν αποτέλεσμα να να μου χαρίσει πανέμορφες οπτικές σκηνές. Και με την ambient μουσική μου πρόσφερε αρκετές στιγμές χαλάρωσης. Θα προτιμούσα να υπήρχαν voice-οver στο παιχνίδι αλλά καταλαβαίνω ότι το παιχνίδι δεν είχε και τεράστιο budget. Όσο budget είχαν το χρησιμοποιήσαν σωστά και πολλές φορές έξυπνα.
