What is admirable about the fantastic is that there is no longer anything fantastic: there is only the real.
-André Breton
Στα τριάντα plus χρόνια που ασχολούμαι με τα video games, δυστυχώς, τόσο λόγω απειρίας αλλά και εύλογης κοινωνικής ανωριμότητας, πολλά από αυτά εκείνη την εποχή δεν βρήκαν πρόσφορο έδαφος στα διανοητικά μου κύτταρα. Παιχνίδια κάθε άλλο παρά συνεσταλμένα και φειδωλά νοηματικά. Δεκαετίες αργότερα, δίνω ακόμα φρούδες υποσχέσεις στον εαυτό μου ότι κάποια μέρα θα καταπιαστώ και με αυτά ούτως ώστε να αντιληφθώ επαρκώς τα όποια πνευματικά νεύματα μέσω της καλλιτεχνική αφήγησης. Βλέπετε, πιο εγκεφαλικά παιχνίδια, όπως για παράδειγμα το υπερχειλισμένο από αλληγορίες και συμβολισμούς τόσο για την πολιτική όσο και την κοινωνική κριτική Disco Elysium, είναι αδύνατον να καταστούν αντιληπτά στην πληρότητά τους από έναν έφηβο για ευνόητους λόγους. Ο σουρεαλισμός είναι μια από τις εκφράσεις της τέχνης μέσω της οποίας ο τέταρτος τοίχος γίνεται κυριολεκτικά διάτρητος· μέσα από την οπτική μετατρέπεται σε υπεραστικό όχημα μεταξύ του επέκεινα κόσμου της τέχνης και της πραγματικότητας του θεατή.
Το About an Elf της Meringue Interactive από το Austin του Texas είναι ένα αμάλγαμα visual novel και ελαχιστοποιημένης διάδρασης. Σύμφωνα με την ιστορία, η Πριγκίπισσα των Εlves Dam θα επιδιώξει την έλευση της Elftopia στον κόσμο. Η τελευταία αποτελεί κάτι αφηρημένο και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού είναι ελάχιστα αυτά που θα αντιληφθείτε αναφορικά με αυτή. Βλέπετε, εδώ η βαρύτητα εναπόκειται στα χιουμοριστικά κείμενα, τον άναρχο σχεδόν τρόπο αποτύπωσης των καταστάσεων και τις αλλοπρόσαλλες μάχες παρά στην ιστορία per se. Όπως και να ‘χει, η Dam θα έχει συντροφιά στην τόσο σημαντική αυτή αποστολή τον γάτο Roland ο οποίος με το κυνικό χιούμορ του συμπληρώνει το παρανοϊκό ή καλύτερα ψυχεδελικό concept. Σε αυτό το, ahem, τριπάκι θα συναντήσετε ό,τι μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου και ακόμα περισσότερα. Έτσι, θα δείτε σκηνικά και παραστάσεις που προέρχονται κατά βάση από τον ανθρώπινο κόσμο όπου θα παρελαύνουν φαντάσματα, μαχαιροπίρουνα, κλόουν, τηγάνια αλλά και ένα.. μπρόκολο. Σε γενικές γραμμές, θα μετεωρίζεστε μεταξύ ενός φαντασιακού λυκόφωτος και επηρεασμένων σκηνών από ταινίες των Jodorowsky, Lynch και από τον Τσεχοσλοβάκικο new wave κινηματογράφο των 60s.
Το ελλειπτικό animation των χαρακτήρων δεν ξεπερνά τα δύο frames σε κάθε οθόνη, τεχνοτροπία που συνεισφέρει στο αλλοπρόσαλλο concept. Τα δε κείμενα των διαλόγων είναι κάτι παραπάνω από ανορθόδοξα και ανορθόλογα πάντα μέσα στα πλαίσια που ορίζει ο φανταστικός κόσμος. Φρόντισα για τις ανάγκες του ιδιαίτερου αυτού παιχνιδιού να σας παραθέσω λίγα δείγματα από σύντομα videos παρά από screenshots ώστε να αντιληφθείτε περί τίνος πρόκειται. Η πορεία σας για την εδραίωση της Elftopia δεν είναι, φυσικά, εύκολη. Η συντροφιά μας θα πρέπει να εκτοπίσει κάθε είδους αντίπαλο, να εκκαθαρίσει περιοχές ούτως ώστε να προετοιμάσει το έδαφος. Οι μάχες με τους ιδιαίτερους εχθρούς γίνονται μέσω των magiballs, σφαίρες οι οποίες διαθέτουν ξεχωριστές ιδιότητες όπως κεραυνό, νερό, φωτιά και αέρα βάσει των οποίων θα επικρατήσετε. Πριν επιλέξετε την κατάλληλη και αποτελεσματική κάθε φορά magiball θα παρακολουθείτε ένα σύντομο animation στο οποίο θα αποτυπώνεται μέσω κρυστάλλινων σφαιρών και με κρυπτογραφικό τρόπο η αδυναμία του αντιπάλου.
Για παράδειγμα, θα δείτε τις χορδές μιας ηλεκτρικής κιθάρας οπότε θα πρέπει να επιλέξετε την magiball που αντιστοιχεί στον κεραυνό. Κάθε φορά που ολοκληρώνεται η εκκαθάριση μιας περιοχής κερδίζετε πέντε gummy bears τα οποία απαρτίζουν το health. Με την αστοχία στην επιλογή magiball κατά τη διάρκεια της μάχης χάνετε ένα gummy bear. Τέλος, εκτός από τις επιλογές των magiballs κατά τη διάρκεια της μάχης θα βρεθείτε και σε αρκετές επιπλέον οθόνες όπου θα κληθείτε να πάρετε κάποιες αποφάσεις που κατά κύριο λόγο καταλήγουν σε gag σκηνικά. Ενημερωτικά, δε θα δείτε ποτέ την οθόνη του Game Over.
Όσον αφορά τη μουσική και τα ηχητικά εφέ, ισχύει στο ακέραιο ό,τι αναφέρθηκε για τις απεικονιστικές μεθόδους. Ελλείψει voice over θα ακούσετε ψυχεδελικές λούπες, θριαμβευτικούς και δραματικούς τόνους στις μάχες, space sounds και γενικά επικρατεί μια χαοτική πενταγραμμική Βαβυλωνία. Από όλα τα παραπάνω αντιλαμβάνεται κανείς ότι το παιχνίδι δεν προορίζεται για την πλειονότητα των gamers και -δίχως καμία διάθεση ελιτισμού- αυτό ακριβώς είναι το είδος του χιούμορ που με ενδιαφέρει διαμεσικά. Ολόκληρο παιχνίδι ξεχειλίζει από προσωπικότητα που με ώθησε να το ζητήσω για παρουσίαση. Ιδιαίτερα στις ημέρες μας η βιομηχανία της ψηφιακής διασκέδασης σπάνια θα τολμήσει κάτι αντίστοιχο αδιαφορώντας για το κόστος…
Στις ενδιάμεσες οθόνες μεταξύ των νέων περιοχών αλλά και άλλων διαλογικών καταστάσεων προβάλλονται διάφορα ποιήματα που προφανώς δεν διεκδικούν κάποιο βραβείο Νόμπελ ή αξιώσεις Game of the Year αλλά αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο το θεότρελο αυτό concept. Η διάρκεια του παιχνιδιού είναι σχετικά μικρή αφού δεν ξεπερνά τις εφτά με οκτώ ώρες. Σίγουρα θα διασκεδάσετε με το σχεδόν καταστασιακό χιούμορ, τους γοητευτικούς χαρακτήρες αξιοπρεπές και το ιδανικό για το είδος gameplay. Ωστόσο, οι επαναλήψεις τόσο στο ύφος όσο και στη διάδραση ίσως προκαλέσουν μετά από λίγο κορεσμό.
Ένας πραγματικά ενδιαφέρον τίτλος με absurd χιούμορ σχεδόν ντανταϊστικού επιπέδου που πασχίζει με επιτυχία να προσφέρει μια ολοκληρωμένη ανορθόδοξη εμπειρία με υπολογισμένη υπερβολή. Είναι τέτοια η φύση αυτών των παραγωγών που, δυστυχώς, θα παραμένουν στην αφάνεια για πάντα. Για εμένα, όμως, αποτελούν μια ηλιαχτίδα στον χώρο των indies και έναν από τους λόγους που ασχολούμαι σχολαστικά και με αυτή τη σκηνή. Η ανεξάρτητη και αυτοσχέδια έκφραση είναι ολότελα αναζωογονητική και μακροχρόνια πρωτοποριακή όταν οι συνθήκες θα είναι -και θα είναι- κατάλληλες. Αν δεν έβαζα βαθμολογία τότε θα αρκούσε μια χαρακτηριστική φωτογραφία του γάτου μου που συνοψίζει αυτόν τον πανζουρλισμό:
Ευχαριστούμε θερμά την Meringue Interactive για τη διάθεση του παιχνιδιού.
