Το ArcRunner είναι ένα roguelite παιχνίδι τρίτου προσώπου, αναπτυγμένο από την Trickjump Games και έκδοση από την PQube. Η πλοκή αναπτύσσεται σε έναν γνώριμο αλλά ενδιαφέρον τρόπο για το είδος. Βρίσκεσαι σε έναν τεράστιο πλανήτη, κυριαρχούμενο από μια τεχνητή νοημοσύνη, που αποφασίζει να αποδράσει από τους περιορισμούς της. Είσαι ο πρωταγωνιστής, ένας Arcrunner κυνηγός ρομπότ, έτοιμος να περιηγηθεί στα φωτεινά, Neon δρομάκια, εξουδετερώνοντας αναρίθμητα ρομπότ και να επαναφέρει την τάξη. Αυτό που ακούτε αύτο παίρνετε επί της ουσιάς. Έχω συναντήσει roguelikes με πιο περίπλοκες αφηγήσεις, αλλά αυτή η πλοκή κυρίως χρησιμεύει ως υπόβαθρο για τη συνεχή δράση κατά των ρομπότ. Παρ’ όλα αυτά, αυτή η άμεση, χωρίς περιττά στοιχεία προσέγγιση αισθάνεται ταιριαστή και δεν καταφέρνει να μειώσει τη συνολική εμπειρία.
Το Arcrunner είναι ένα παιχνίδι που, δυστυχώς, δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει στον είδος του. Αν και προσπαθεί να αντλήσει έμπνευση από το Returnal, δεν καταφέρνει να προσφέρει την ίδια εμπειρία.
Το βασικό πρόβλημα του παιχνιδιού είναι η αίσθηση των όπλων και η γενική αίσθηση κίνησης του χαρακτήρα. Παρόλο που προσπαθεί να μιμηθεί την αυθεντικότητα του ρεαλισμού του Returnal, η αίσθηση που προκύπτει είναι αδύναμη και ανεπαρκής. Ο χειρισμός δεν είναι αρκετά ακριβής και η αντίδραση του χαρακτήρα στις κινήσεις σου δεν είναι ικανοποιητική.
Τα gadgets και τα αντικείμενα, που φαίνεται να έχουν σχεδιαστεί για να βελτιώσουν το παιχνίδι, απογοητεύουν με την αμελητέα επίδραση και τους αργούς ρυθμούς επαναφόρτισης. Επιπλέον, τα αντικείμενα που πέφτουν από τους εχθρούς δεν ενθουσιάζουν, προσφέροντας μόνο παραλλαγές του εξοπλισμού που ήδη έχετε.
Η μάχη, η καρδιά κάθε παιχνιδιού δράσης, δεν ανταποκρίνεται στο επίπεδο, αισθάνεται βαρετή και δύσκολη, σαν να κινείστε μέσα στο νερό. Δυστυχώς, το ArcRunner έχει πολλά προβλήματα που δεν μπορούν να διορθωθούν εύκολα, απαιτώντας εκτεταμένη εξισορρόπηση για να σωθεί μια κατα τ’ άλλα αδιάφορη εμπειρία.
Η μουσική είναι ένα άλλο σημείο που απογοητεύει. Η επαναλαμβανόμενη μουσική σε λούπα γρήγορα γίνεται εκνευριστική και δεν συμβάλλει θετικά στην εμπειρία του παιχνιδιού.
Τα επίπεδα του παιχνιδιού είναι επίσης απλοϊκά και φτωχά σχεδιασμένα, με μονότονα περιβάλλοντα και έλλειψη ποικιλίας. Αυτό μειώνει το ενδιαφέρον του παιχνιδιού και καθιστά την εμπειρία αναπόφευκτα επαναλαμβανόμενη.
Στα θετικά του αποτελεί σίγουρα η υποστήριξη Συνεργατικού παιχνιδιού μέχρι 3 παικτών, αλλά και πάλι, αν είσαι εσύ αυτός που έχει προτείνει το παιχνίδι, θα φας ασταμάτητη γκρίνια για το πόσο κάλτσα είναι το παιχνίδι από τύπους σαν το Θεοδόση.
Παρόλα αυτά, το Arcrunner έχει ένα τίμιο gameplay και μπορεί να προσφέρει λίγη διασκέδαση στον παίκτη. Η προσπάθεια είναι εμφανής, αλλά δεν φτάνει για να το καταστήσει ένα αξιόλογο παιχνίδι. Συνολικά, το Arcrunner μπορεί να λάβει ένα 6 στα 10, και αν θέλετε ένα παιχνίδι παρόμοιο με το Returnal, πιθανότατα θα πρέπει να ψάξετε αλλού.
Ευχαριστούμε την Enarxis Dynamic Media για την παροχή του κωδικού για τις ανάγκες Review.
