Όσοι είσαστε άνω των 30 και ταξιδεύατε συχνά με πλοίο θα θυμάστε ότι στα ferry boats υπήρχε σίγουρα μια αίθουσα με coin ops. Τα παιχνίδια αυτά ήταν πάντα ρυθμισμένα στην ανώτερη δυσκολία για να χάνουν οι παίχτες γρήγορα και να βγάζει ο πλοιοκτήτης όσο το δυνατόν περισσότερα κέρματα σε λιγότερο χρόνο. “Πάρε παιδί μου Βαγγέλη δυο κατοστάρικα να πιεις έναν καφέ” (ναι κάποτε έναν καφέ τον έπινες με δυο κατοστάρικα δραχμές). Ανάμεσα στα μπλιμπλίκια του καραβιού, πάντως, υπήρχε απαραιτήτως και κάποιο “αεροπλανάκι”. Δηλαδή ένα screen scrolling game που ο πιλότος καλούνταν να κατατροπώσει μια πλειάδα από εχθρούς και να ελιχθεί ανάμεσα στις χιλιάδες σφαίρες, ρουκέτες και λέιζερ που του έριχναν εκείνοι. Στο τέλος κάθε πίστας υπήρχε και κάποιο boss, με το πρώτο συνήθως να είναι σχετικά εύκολο αν είχες ακόμα βόμβες, και τα επόμενα να θέλουν ανατροφοδότηση από ένα δυο κέρματα έκαστο όταν ο παίχτης δεν ήταν βιρτουόζος. Μια τέτοια περίπτωση στην Tony Montana εκδοχή της είναι το Cygni All Guns Blazing, όνομα και πράγμα.
To Cygni είναι ένα παιχνίδι που το εξέδωσε η Konami, ενώ δημιουργός του είναι η εταιρία Keelworks, ένα στούντιο που δραστηριοποιούνταν στο χώρο του 3d animation, κάτι που το φανερώνουν και τα διάφορα βίντεο του παιχνιδιού, τα οποία θυμίζουν κάτι από ταινίες της Disney στο λίγο πιο ενήλικο. Με το Cygni οι δημιουργοί της Keelworks έκαναν το ντεμπούτο τους στο χώρο των βίντεο Games χρησιμοποιώντας την unreal engine. Τι είναι όμως το Cygni;
Όσον αφορά το story δεν το κατάλαβα και 100/100, αλλά ο πλανήτης της ηρωίδας δέχεται εισβολή είτε από εξωγήινους είτε από κάποιες παρατημένες μηχανές που υπήρχαν από πριν εκεί και ζωντάνεψαν(;) Γενικά πάντως, το εισαγωγικό, αλλά και τα ενδιάμεσα βίντεο, δεν σου δίνουν και με τον καλύτερο τρόπο να καταλάβεις πως γκένεν αυτό. Από μια εταιρία με παράδοση 3d animation θα περίμενα περισσότερο ταλέντο στην αφήγηση των cut scenes, όμως σε τέτοια παιχνίδια δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία το Story. Κρατάω πάντως το στιγμιότυπο από το εισαγωγικό βίντεο που βλέπουμε τα καλογυμνασμένα οπίσθια της πιλότου πρωταγωνίστριας καθώς αυτή φοράει τη στολή της (α ρε Helen Ripley έχεις ανοίξει σχολή!… όσοι ξέρουν ξέρουν).
Σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού χειρίζεστε ένα διαστημόπλοιο τύπου Orca Starfighter, το οποίο διαθέτει αρχικά ένα βασικό πολυβόλο για αέρος αέρος μάχη, έναν περιορισμένο αριθμό fire and forget ρουκετών καθώς επίσης και ένα όπλο για στόχους που βρίσκονται στο έδαφος. Παίξτε το tutorial πρώτα που σας εξηγεί κάποια βασικά, όπως για παράδειγμα ότι το πολυβόλο σας μπορεί να ρίχνει σε μια γωνία περίπου 70 μοιρών χρησιμοποιώντας το δεξιό stick και κινώντας το αριστερά δεξιά. Αυτό σας διευκολύνει να μην είστε ακριβώς κάτω από εχθρούς που εφορμούν, αλλά να τους ρίχνετε από τα πλάγια. Τα όπλα βέβαια αναβαθμίζονται και μπορείτε με game currency να προσθέσετε νέες ιδιότητες όπως περισσότερες ρουκέτες ή συμπληρωματικά του βασικού όπλα που ρίχνουν ταυτόχρονα κ.α. Δίδεται επίσης η δυνατότητα να φτιάχνετε προφίλ εξοπλισμών τα οποία και αλλάζετε on the fly όσο παίζετε, με το πάτημα του αριστερού stick. Πέρα από αυτό, υπάρχει μηχανισμός μέσω του οποίου θυσιάζετε δύναμη από την ασπίδα και να την στέλνετε στο όπλο και το αντίστροφο. Αυτό απεικονίζεται με ένα κύκλο από μπλε και ένα κύκλο από κόκκινες μπάρες γύρω από το διαστημόπλοιό σας. Οι κόκκινες για τα όπλα οι μπλε για την ασπίδα. Όταν η ασπίδα αδειάσει το επόμενο χτύπημα θα σας διαλύσει, για αυτό και ακούγεται ένας ήχος προειδοποίησης, εκτός αν την ξαναγεμίσετε με τα σχετικά items που ρίχνουν οι εχθροί. Τα ίδια items συλλέγονται και χρησιμοποιούνται ως νόμισμα για την βελτίωση του εξοπλισμού σας. Θα ήταν καλό να υπήρχαν περισσότερα του ενός είδους items, που θα έδιναν στον παίχτη διάφορα bonus όπως να γίνεται αόρατος για λίγο για τις σφαίρες των εχθρών ή να πηγαίνει πιο γρήγορα για κάποιο χρονικό διάστημα, όμως δεν και είναι κρίμα…
Προσωπικά θεωρώ πως το παιχνίδι κάνει την χειρότερη δουλειά στο να σας εξηγήσει τι είναι τι, ενώ δεν μπορώ να πω ότι έχω καταλάβει τα πάντα στο menu των αναβαθμίσεων. Αυτός είναι και ο λόγος που υπάρχουν στο YouTube ένα σωρό βίντεο που εξηγούν αυτά που κανονικά θα έπρεπε να εξηγεί το ίδιο το game. Κακό, για εμένα, είναι και το UI. Tην ώρα του παιχνιδιού, δυσκολεύει ακόμα και τις πιο απλές διαδικασίες, όπως το να τσεκάρουμε πόσες ριπές από ρουκέτες μας έχουν απομείνει. Τις περισσότερες φορές, εξαιτίας αυτού, αντί να τις χρησιμοποιώ με τακτική σε όλη τη διάρκεια του level, περίμενα απλά να φτάσω στο boss για να του τις αδειάσω όλες στη μάπα.
Sam & Max: The Devil’s Playhouse Remastered Review | Η παλιά καλή συνταγή δεν απογοητεύει ποτέ
Το παιχνίδι σαν παιχνίδι πάντως είναι διασκεδαστικό, με γρήγορη μάχη, όμορφες εκρήξεις και υπέροχη μουσική. Τα sound effects δεν μου έκαναν καμιά φοβερή εντύπωση πάντως, χωρίς απαραίτητα να είναι άσχημα. Πραγματικά η οθόνη γεμίζει από σφαίρες και από εχθρικά μαχητικά, στον αέρα και στο έδαφος. Υποτίθεται τα haptics σας βοηθούν να αισθανθείτε από που τρώτε τα χτυπήματα, όμως εγώ καθώς είμαι κάπως αναίσθητος σε αυτά δεν μπορώ να πω ότι καταλάβαινα κάτι. Συνιστώ πάντως να το ξεκινήσετε στο easy αν και εκεί ίσως σας φανεί πολύ εύκολο, όμως στο medium είναι κατά την δική μου άποψη αρκετά δύσκολο καθώς έχετε μια ζωή μονάχα και ξεκινάτε την πίστα από την αρχή όταν χάσετε. Το hard δεν το δοκίμασα καν. Όταν Κάνετε τις πρώτες αναβαθμίσεις μπορείτε να δοκιμάσετε στην κάθε πίστα και τους άλλους βαθμούς δυσκολίας. Οι πίστες είναι σύνολο 7 (δεν γνωρίζω αν υπάρχει και κάποια κρυφή στην περίπτωση που το τελειώσετε στο Hard) και η κάθε μία κρατάει κατά μέσο όρο 12 λεπτά. Εδώ συμβαίνει κάτι παράδοξο. Το πρώτο level είναι από τα μεγαλύτερα και διαθέτει σύνολο 3 bosses ενώ τα υπόλοιπα έξι level έχουν από ένα boss το κάθε ένα. Είναι λες και ξεκίνησαν με περισσότερη όρεξη και ύστερα να βαρέθηκαν ή ίσως να είχαν δώσει το πρώτο level ως demo για αυτό και να το είχαν πιο boostαρισμένο, ώστε να κάνει καλή εντύπωση και ύστερα ότι ήθελε προκύψει. Ότι και να συνέβη τελικά, εγώ αυτό το θεωρώ αρνητικό αφού είχα χαρεί ιδιαίτερα στο level one με τα πολλά bosses αλλά ύστερα το παιχνίδι με άφησε με ένα μεγάλο γιατί. Γιατί άφησαν αυτήν την ιδέα ανεκμετάλλευτη;
Γενικά πάντως ο τίτλος έχει μεγάλη ποικιλία εχθρών που συνδυάζονται καλά μεταξύ τους και όμορφα bosses αν και δεν πρωτοτυπούν τρελά. Οι πίστες δεν είναι πολλές ούτε και διαφέρουν σε τεράστιο βαθμό μεταξύ τους σε εμφάνιση, πάντως έχουν τους κάποιους μηχανισμούς που τις διαφοροποιούν παικτικώς, κάτι που είναι γενικότερα θετικό. Αξίζει να σημειωθεί πως η επίγεια μάχη είναι πιο ριγμένη σε σχέση με την εναέρια αν και υπάρχουν σημεία που ο παίκτης καλείται να αποφασίσει αν θα ρίχνει στους επίγειους ή τους εναέριους στόχους (δεν γίνεται και στους δυο ταυτόχρονα). Υπάρχει πάντως replayability με τις αναβαθμίσεις και τα κλιμακωτά επίπεδα δυσκολίας, καθώς επίσης και για να βγάλετε τις πίστες 100/100 ή να πετύχετε καλύτερο σκορ και combos. Για όσους θέλουν να φαρμάρουν currency, νομίζω το ιδανικό stage είναι το τρίτο. Εγώ τουλάχιστον αυτό έπαιζα και ξανάπαιζα προκειμένου να αναβαθμίσω τα όπλα του σκάφους μου. Τα patterns επιθέσεων των εχθρών δυστυχώς δεν αλλάζουν με αποτέλεσμα η ίδια πίστα να σας δίνει πάντα την ίδια περίπου εμπειρία στον τομέα αυτό. Το παιχνίδι διαθέτει και couch co-op όμως για να πω την αλήθεια δεν βρήκα την ευκαιρία να το δοκιμάσω.
Όσον αφορά τις επιδόσεις, εγώ το δοκίμασα σε PS5 και μου πήγαινε καλά και σταθερά, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό για ένα τίτλο αυτού του είδους που χρειάζεται λεπτομέρεια στο χειρισμό. Σε κάποια σημεία που γίνονταν τεράστιος χαμός ίσως ζορίζονταν λίγο αλλά γενικότερα εγώ σε αυτόν τον τομέα εισέπραξα μια θετική εμπειρία. Το παιχνίδι κυκλοφορεί επίσης στο PC (το έβαλαν και σαν free game στο epic store πριν κάποιες μέρες) και στο Xbox series X/S.
Ευχαριστούμε το Keymailer για το δωρεάν αντίτυπο του προϊόντος για αξιολόγηση
