Υπάρχουν παιχνίδια που υπόσχονται να σε μεταφέρουν σε έναν άλλο κόσμο και υπάρχουν και εκείνα που το καταφέρνουν με τρόπο τόσο βιωματικό, ώστε κάθε λεπτομέρεια να χαράσσεται στη μνήμη σου – και το Dune: Awakening ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. Το νέο παιχνίδι της Funcom βασίζεται στο θρυλικό σύμπαν του Dune, συνδυάζοντας επιδέξια το survival στοιχείο για το οποίο η εταιρία είναι γνωστή με πίστη στην ατμόσφαιρα ενός έπους που καθόρισε το είδος της επιστημονικής φαντασίας. Απευθύνεται τόσο στους οπαδούς του franchise όσο και στους παίκτες που αγαπούν τα survival games, προσφέροντας μια αυθεντική εμπειρία στην αχανή, αμμοσκέπαστη κόλαση του Arrakis.
Η πρώτη εντύπωση που αφήνει το Dune: Awakening είναι η υψηλή παραγωγική του αξία. Αν και δεν φτάνει την κορυφή τίτλων όπως το Horizon Forbidden West (δεν είναι και δίκαιη η σύγκριση εξάλλου), δείχνει ότι πρόκειται για μια σοβαρή και επαγγελματική προσπάθεια, πολύ ανώτερη απο ότι περιμένουμε απο την Funcom συνήθως. Η αισθητική βασίζεται πιστά στο σύμπαν του Arrakis, με γνώριμα τοπία, χρώματα ζεστά και σχεδόν καυτά, καθώς και υφές άμμου που φαίνονται σχεδόν αληθινές κάτω από το ψηφιακό φως. Αν και το Conan Exiles μου άρεσε αρκετά, το παιχνίδι ήταν λίγο «άδειο» για τα γούστα μου και αν και τα γραφικά ήταν ικανοποιητικά (Unreal Engine 4), τα animations προσέδιδαν μια…προχειροδουλειά. Απο τα πρώτα πράγματα που καταλαβαίνεις απο το Awakening είναι οτι έχουν δώσει προσοχή στην λεπτομέρεια και το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ ανώτερο.
Δεν μπορώ να μην εκθειάσω την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Η αρχιτεκτονική εκπέμπει υπεροχή και μυστικοπάθεια, από τους ευγενείς οίκους μέχρι τις αυτόχθονες φυλές και αυτο μεταφράζεται άμεσα και στα κτήρια που μπορεί να χτίσει ο παίκτης. Η προσοχή στη λεπτομέρεια σε κοστούμια, αντικείμενα και διακόσμηση σε βυθίζει στο σύμπαν του παιχνιδιού και της σειράς γενικότερα. Στιγμές όπως ανεμοθύελλες, τα απομεινάρια των ornithopters και οι προβολείς των Sardaukar στο βάθος της νύχτας δίνουν μια επιπλέον αίσθηση ζωντάνιας και αγωνίας.
Η οπτική απεικόνιση της ερήμου, των αχανών αμμολόφων και των επιβλητικών τοπίων του Arrakis είναι εντυπωσιακή. Τα χρώματα είναι ζεστά, σχεδόν καυτά, με την υφή της άμμου να φαίνεται σχεδόν αληθινή κάτω από το ψηφιακό φως του ήλιου. Όταν νυχτώνει χαλαρώνεις αφού δεν έχεις τον ήλιο πάνω απο το κεφάλι σου να σε καίει και να σε αναγκάζει να αναζητείς σκιές και λαγούμια να κρυφτείς. Βέβαια, την νύχτα έχεις τις περιπόλους των Sardaukar…
Το καλλιτεχνικό ύφος ισορροπεί ανάμεσα στο ρεαλισμό και τη μυθοπλασία, με αποτέλεσμα κάθε τύπος τοποθεσίας να έχει τη δική της, ξεχωριστή προσωπικότητα με γαλήνη σχεδόν πνευματική ή και θρησκευτική – οι καλλιτέχνες έχουν κάνει απίστευτα καλή και σωστή δουλειά. Να σημειώσω εδώ κάτι πολυ σημαντικό σχετικά με το performance αφού όταν βλέπω Funcom στο κουτί σκέφτομαι αμέσως τα Age of Conan και Conan Exiles, δύο παιχνίδια που έχουν “χαραχτεί στο πετσί μου” ώς «οριακά unplayable» σε θέμα απαιτήσεων και optimization. Ήταν τεράστια η έκπληξη μου λοιπόν όταν είδα οτι το Dune: Awakening κυριολεκτικά «πετάει» σε θέμα επιδόσεων, κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό όταν το οπτικό αποτέλεσμα είναι ΤΟΣΟ καλό. Έυγε!
Πέρα απο το οπτικό κομμάτι, η μουσική συνοδεύει το ταξίδι σου στις αμμουδιές της Arrakis με τρόπο διακριτικό αλλά ουσιαστικό. Το soundtrack ενισχύει το δράμα και το μυστήριο χωρίς να υπερκαλύπτει την εμπειρία της εξερεύνησης και της επιβίωσης. Τα μουσικά θέματα είναι καλοδουλεμένα, χωρίς όμως να ξεφεύγουν από αυτό που θα περίμενε κανείς από ένα soundtrack βασισμένο στο Dune. Η μουσική και οι ήχοι είναι γενικά επαρκείς και ταιριάζουν με το σύμπαν του Dune. Απο την άλλη, η φωνητική ερμηνεία δεν ξεχωρίζει, εκτός από τον μέντορα που έχει εξαιρετική παρουσία αλλά ξανά – για παιχνίδι Funcom είναι σε πολύ ανώτερο βαθμό τα πράγματα απ’ότι συνήθως.
Το gameplay loop είναι γνωστό. Μαζέυεις υλικά με τα οποία κατασκευάζεις εξοπλισμό και την βάση σου. Απο την βάση ανοίγουν περισσότερες επιλογές όπως refineries που παίρνουν το απλό ορυκό και παράγουν ingots, 3D εκτυπωτές τεράστιου μεγέθους για crafting καθώς και μηχανήματα που μετατρέπουν αίμα σε νερό καθώς το τελευταίο είναι απαραίτητο για την επιβίωση. Τα survival στοιχεία περιορίζονται μόνο στο νερό, δεν περιλαβμάνουν δηλαδή φαγητό/ξεκούραση, αλλά ακόμα και έτσι ο παίκτης δεν μπορεί να πεθάνει απο αφυδάτωση (βέβαια, τα penalties στο stamina κάνουν την μάχη πιο δύσκολη). Αρχικά, ο καλύτερος τρόπος να έχεις πάντα νερό μαζί σου είναι να στραγγίζεις το αίμα των εχθρών σου (ΠΟΣΟ metal!) και να το μετατρέπεις σε νερό στην βάση σου, αλλά αργότερα ο παίκτης μπορεί να χτίσει κτήρια που μαζέυουν νερό αυτόματα.
Όλα τα παραπάνω δένουν με ενα ‘τυπικό’ progression system όπου κάθε ενέργεια αποφέρει XP, και όταν ο παίκτης μαζέψει αρκετούς πόντους εμπειρίας κερδίζει 1 level το οποίο δίνει 1 skill point και κάποια intel points για έρευνα νέων εργαλείων/οικοδομημάτων/οχημάτων, κάτι που όπως αναφέρω είναι τυπικό στο είδος. Μια από τις μεγάλες διαφορές όμως του Dune: Awakening σε σχέση με άλλα survival games είναι ο τρόπος που η πρόοδος συνδέεται με την αφήγηση.
Το storytelling κομμάτι είναι αναπάντεχα καλό, με cutscenes που αναπαριστούν σκηνές από τα βιβλία, τις ταινίες και τις σειρές να σε βάζουν μέσα στην ιστορία με τον δικό σου χαρακτήρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Κατα την διάρκεια του σεναρίου ο παίκτης θα οδηγηθεί να ολοκληρώσει τα «Fremen Trials» τα οποία προσφέρουν μια ωραία παραλλαγή στη ροή του παιχνιδιού (και ευτυχώς μικρή) και είναι υποχρεωτικά καθώς ανοίγουν σημαντικά εργαλεία απαραίτητα για την πρόοδο, ενώ τα συμβόλαια (contracts) που διατίθενται στα διάφορα outposts προσθέτουν λίγο «spice» (heh) δίνοντας στον παίκτη επιπλέον λόγους να εξερευνήσει τον χάρτη.
Όλα αυτά παρακινούν τον παίκτη να μαζέψει πόρους, να αναβαθμίσει τον εξοπλισμό, τη βάση και τα οχήματά του πριν προχωρήσει στην επόμενη περιοχή. Τα ορυκτά βρίσκονται διάσπαρτα στις εξωτερικές περιοχές ενώ για πιο advanced resources ο παίκτης θα πρέπει να λεηλατήσει πεσμένα ornithopters και λοιπό εξοπλισμό, να κάνει έφοδο σε εχθρικά camps τα οποία επιπλέον προσφέρουν intel points (για όσους γουστάρουν να ‘καθαρίζουν’ τον χάρτη) ενώ υπάρχουν και πεσμένα θωρηκτά αλλά και επιστημονικές εγκαταστάσεις προς κατάκτηση για τα ανώτατα υλικά.
Σε πολλά απο αυτά τα points of interest ο παίκτης θα βρεί μοναδικά (unique) blueprints τα οποία θα του επιτρέψουν να συναρμολογήσει ένα και μοναδικό αντίγραφο του blueprint. Αυτά τα blueprints μπορεί να είναι ένα αντικείμενο/όπλο ή μπορεί να είναι μέρος σετ πανοπλίας. Τα blueprints ευτυχώς κάνουν respawn πολύ γρήγορα οπότε ένας υπομονετικός παίκτης μπορεί πολύ γρήγορα να φτιάξει εξοπλισμό ο οποίος είναι 1-2 tiers πιο πάνω απο το τωρινό tier του παίκτη.
Για παράδειγμα, το “Emperor’s Wings” blueprint που βρίσκει ο παίκτης είναι μια απο τρείς διαφορετικές συσκευές που μπορεί να εξοπλίσει ο παίκτης και τον βοηθάνε π.χ. να αιωρείται ή να σπάει την πτώση του απο μεγάλα ύψη. Το Emperor’s Wings στην προκειμένη είναι κάτι που βρίσκεις στις πρώτες (tier 1) περιοχές και σου δίνει το αντίστοιχο tier 3 αντικείμενο αλλά πολύ νωρίτερα! Αυτά τα unique items (και υπάρχουν πολλά) δίνουν αυτο το τελευταίο «κλικ» που χρειάζεται ένας παίκτης να κολλήσει άπειρες ώρες με το παιχνίδι.
Η Funcom έχει πετύχει μια απίστευη ισορροπία στο gameplay loop το οποίο το κάνει άπειρα εθιστικό και διασκεδαστικό. Το μόνο αρνητικό εδώ είναι οτι οι τύποι περιοχών (όχι οι περιοχές στον χάρτη, τα points of interest) είναι αρκετά επαναλαμβανόμενα – αν έχεις δει μια σπηλιά ή ένα εργαστήριο τα έχεις δεί όλα αφου χρησιμοποιούν το ίδιο tileset, απλά με δαφορετικά layouts.
Το σύστημα μάχης είναι διασκεδαστικό και ικανοποιητικό, αν και όχι πάρα πολυ βαθύ. Τα πυροβόλα όπλα έχουν καλό «βάρος» και χρειάζονται μια προσοχή στον χειρισμό και την διαχείρηση του recoil τους, ενω τα melee όπλα έχουν έξυπνες μηχανικές που συνδυάζουν ακρίβεια κινήσεων με το lore του σύμπαντος. Υπάρχει parry, υπάρχει stagger και εχθροί που έχουν ασπίδες είτε απαιτούν γάζωμα με disruptor για να σπάσουν, είτε να κάνουμε stagger τον αντίπαλο και να τον τρυπήσουμε με την τεχνική slow blade. Το εφέ που το μαχαίρι περνάει μέσα από την ασπίδα του εχθρού είναι χαρακτηριστικό και υπεροχο! Γενικά, το σύστημα μάχης είναι ένα κλικ πιο πάνω απο «λειτουργικό» θα έλεγα. Όχι, κάτι το σπουδαίο, αλλά ούτε και σκέτο…”καλό” .
Πάνω σε όλα τα υπόλοιπα έρχεται να κολλήσει και το class & skill system του παιχνιδιού. Όπως ανέφερα ήδη, κάθε level μας δίνει και 1 skill point. Αυτά τα βάζουμε αρχικά στο class που διαλέγουμε στο character creation, αλλά μπορούμε μόλις βρούμε τον εκάστοτε class trainer να ανοίξουμε όλα τα skill trees του παιχνιδιού, ενώ υπάρχουν και επιπλέον skill trees που ανοίγουν με εξερέυνηση και sidequests. Τα περιεχόμενα των skill trees χωρίζονται σε 3 κατηγορίες: active/ultimate, passive, techniques. Δύο active και μια ultimate skill μπορούν να μπούν στις μπάρες του παίκτη για άμεση χρήση, τα passives είναι πάντα ενεργά ενώ τα techniques είναι ενισχυμένα passives τα οποία όμως πρέπει να εξοπλίσουμε σε περιορισμένο αριθμό θέσεων.
Αν και στην αρχή το παιχνίδι είναι ζόρικο με το συνεχές περπάτημα απο άκρη σε άκρη της πρώτης περιοχής, η απόκτηση οχημάτων γίνεται νωρίς και γίνεται αμέσως απαραίτητη η χρήση τους. Θυμίζει λίγο το δεύτερο με τρίτο κεφάλαιο του Death Stranding, όπου η μοτοσικλέτα αλλάζει αμέσως τον ρυθμό του παιχνιδιού. Τα οχήματα με ερπύστριες έχουν λίγο αργούς χειρισμούς, που όμως ταιριάζουν με το lore.
Πέρα απο τις αρχικές μηχανές, μπορούμε να φτιάξουμε και ενα φορτηγάκι το οποίο εξοπλίζεται με mining laser και τότε το παιχνίδι παίρνει τα πάνω του αφού είναι φοβερή ανταμοιβή για ένα πολύ επίπονο σε resources project. Αργότερα ο παίκτης μπορεί να αποκτήσει και ιπτάμενα Ornithopters, αλλά δεν μπορώ ακόμα να σχολιάσω μιας και δεν έχω φτάσει μέχρι εκεί. Μιας και μιλάμε για οχήματα, η απειλή των sandworms είναι συνεχής και τρομερή. Αν σε φάει σκουλήκι χάνεις όλο τον εξοπλισμό σου, σε αντίθεση με «απλό» θάνατο όπου απλά πηγαίνεις και ανακτάς το πτώμα σου.
Το base building είναι γρήγορο αλλά κάπως αδέξιο. Υπάρχουν πολλές επιλογές διακόσμησης που ξεκλειδώνονται οργανικά με τα CHOAM (το αντίστοιχο gold/currency). Οι βάσεις μπορούν να είναι «απλές» ή «advanced» και στην 2η περίπτωση ο παίκτης/guild επιλέγουν μια περιοχή την οποία μπορούν και να επεκτείνουν για την κατασκευή μεγάλων βάσεων ή και οχυρών. Αυτο το subfief σύστημα προσθέτει βάθος, απαιτώντας φόρους (πόσο Dune) για μεγάλες βάσεις, και φυσικά οι μεγάλες υλοποιήσεις απεθύνονται σε μεγάλα γκρουπ παικτών.
Παρ’όλα αυτά, εγώ έχω βολευτεί με την «απλή» μου βάση που την έχω κάνει τριόροφη για να χωρέσει όλα τα crafting εργαλεία αλλά και τις διακοσμίσεις που έχω μαζέψει. Είναι ένα σύστημα που σίγουρα θα βελτιωθεί και θα προστεθούν περισσότερες επιλογες στην πορεία, καθώς η Funcom φημίζεται για το εξαιρετικό post-launch support των τίτλων της.
Το Dune: Awakening αποτελεί ένα από τα καλύτερα survival games των τελευταίων ετών, με σταθερή τεχνική ποιότητα, πλούσιο περιεχόμενο και ισορροπία μεταξύ πρόσβασης και βάθους. Οι ώρες που αφιέρωσα “έφυγαν, πραγματικά, νερό” και είναι κάτι στο οποίο θα επιστρέφω για πολύ καιρό. Οι φαν του Dune θα ζήσουν το όνειρό τους περιπλανώμενοι σε έναν ζωντανό Arrakis με κινηματογραφική ιστορία, ενώ οι λάτρεις των survival games θα βρουν γνώριμες προκλήσεις αλλά και φρέσκιες ανταμοιβές με πολύ έξυπνα twists και προσθήκες. Η τιμή του είναι δίκαιη και η υποστήριξη από τη Funcom υποσχόμενη. Εάν ψάχνετε για μια νέα, συναρπαστική εμπειρία γεμάτη ίντριγκα, στρατηγική επιβίωση και αμμοθύελλες, το Dune: Awakening είναι μια άξια επιλογή για το είδος.
