Σήμερα κυκλοφορεί το Final Fantasy 16 το οποίο έχω στα χέρια μου από χθες. Έχοντας γράψει 6 ώρες παιχνιδιού έχω φτάσει στο κεφάλαιο 16 από 68 (!) και είπα να μοιραστώ τις πρώτες μου εντυπώσεις:
Αρχικά να πω ότι μου αρέσει, είναι τέρμα πωρωτικό. Μου θυμίζει έντονα Metal Gear Solid 4 και θα εξηγήσω τι εννοώ. Το παιχνίδι είναι ΤΟ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΟ από το Tears of the Kingdom που για εμένα είναι το GOTY έως τώρα. Σε gameplay επίπεδο, το παιχνίδι έχει 2 επιλογές στην αρχή του τις οποίες ο παίκτης τις αλλάζει ανά πάσα στιγμή: story ή action focused. Και στις 2 επιλογές η δυσκολία του παιχνιδιού απ’ όσο έχω καταλάβει δεν αλλάζει (αυτό γίνεται στο New Game+ που ανοίγει το Final Fantasy mode), απλά το παιχνίδι σου δίνει κάποια έξτρα accessories στο story mode τα οποία περιλαμβάνουν: auto-combo (απλά πατάς συνέχεια τετράγωνο και ο παίκτης χρησιμοποιεί μόνος του τις διαθέσιμες κινήσεις του), auto-dodge, auto-healing όταν η ζωή πέσει χαμηλά και τέλος slow time όταν ο παίκτης είναι να δεχτεί μια επίθεση που μπορεί να αποφύγει ώστε να έχει περισσότερο χρόνο να πατήσει το dodge. Όπως καταλαβαίνετε, αν χρησιμοποιήσετε τα παραπάνω, πατάτε απλά τετράγωνο στις μάχες μέχρι να κερδίσετε, χαζεύετε τα auto combos και περιμένετε να δείτε το επόμενο επικό βίντεο.
Σε αντίθεση με το Final Fantasy 15, το 16 δεν είναι open world (το οποίο θεωρώ θετικό, φτάνει open world στα πάντα), έχει πάρα πολλούς χάρτες οι οποίοι όμως είναι περιορισμένοι σε ελευθερία κινήσεων επιπέδου Playstation 2 (το οποίο προφανώς θεωρώ αρνητικό) – ή για την ακρίβεια, επιπέδου Final Fantasy 13, αν και λόγω του οπτικού τομέα δεν νιώθεις τόσο πολύ ότι ακολουθείς έναν ατελείωτο διάδρομο. Τουλάχιστον είναι πανέμορφο, από τα λίγα παιχνίδια που νιώθω ότι δείχνουν την δύναμη του next gen hardware.
Να πω εδώ ότι και ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια του είδους, το Persona 5, είναι αρκετά κλειστό ως παιχνίδι στα dungeons του, αλλά και πάλι έχει περισσότερη ελευθερία κινήσεων, ανταμείβει την εξερεύνηση και έχει πολύ περισσότερο βάθος στο combat του – βέβαια, είναι και βέρο JRPG, κάτι που το FF16 δεν είναι.
Σαν gameplay, δηλαδή στον παικτικό τομέα, δεν πρόκειται για κάτι το συναρπαστικό, αλλά προσωπικά μετα από 2 gameplay-heavy παιχνίδια (Tears of the Kingdom & System Shock Remake) είναι μια ευχάριστη αλλαγή. To combat system απο την μια μεριά είναι οτι πιο action έχω δει σε final fantasy, με κινήσεις που περιμένω να δω στο Devil May Cry, και ταυτόχρονα δεν έχει το impact που έχει η μάχη του Final Fantasy 7 Remake. Χώρια που έως τώρα ελέγχεις μόνο ένα χαρακτήρα και φαίνεται πως έτσι θα είναι σε όλο το game, καθώς δεν έχεις party, τουλάχιστον όχι με την έννοια που έχουμε συνηθίσει σε FF games – έχεις τον σκύλο σου μαζί που βοηθάει, και καμιά φορά κάποιον extra companion NPC που κάνει τα δικά του, χωρίς καμία εντολή από εσένα. Έχω χρόνια που είχα παίξει το 15 και δεν έχω ασχοληθεί ακόμα με το FF Origins, οπότε δεν μπορώ να σχολιάσω πολύ για αυτά τα 2 σε σχέση με το 16. Επιπλέον, τα Final Fantasy ‘ανοίγουν’ πιο μετά στο story παραδοσιακά, και ενδέχεται να γίνει το ίδιο και εδώ αλλά αυτό θα το δούμε στο τελικό review μας.
Αυτό που φέρνει σε ισορροπία τουλάχιστον για εμένα το ‘μονότονο’ (με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, που ΔΕΝ σημαίνει βαρετό) gameplay είναι ότι γίνεται ΧΑΜΟΣ στο παιχνίδι σε θέμα scope σε ασταμάτητο βαθμό. Έχει boss fights τα οποία είναι οφθαλμόλουτρα πραγματικά να τα ‘παίζεις’ (δηλαδή να πατάς ένα κουμπί για επίθεση, άντε 2 & το dodge), και είναι το 1ο πράγμα που μου θυμίζει Metal Gear Solid 4, συγκεκριμένα την μάχη Ray vs Rex. Το 2ο πράγμα είναι πως νιώθω οτι δεν αφήνει το gameplay να ανοίξει τα όποια φτερά του όπως του αξίζει, και πάει πολύ γρήγορα από το ένα cinematic στο άλλο.
Θα είμαι ειλικρινής και θα πω ότι δεν έχω καταλάβει πολλά από το σενάριο, αλλά είναι Final Fantasy game, σε κανένα δεν είχα καταλάβει πολλά στο πρώτο 6ωρο απ’ όσο θυμάμαι. Μπορεί να πασχίζω να καταλάβω τι στο καλό γίνεται, αλλά είμαι κολλημένος στην οθόνη να δω τι θα γίνει μετα και του το δίνω αυτό του παιχνιδιού καθώς δεν μου συμβαίνει και τόσο συχνά.
Στον τεχνικό τομέα έχουμε Quality mode (Native 1440p, Upscaled σε 4K, 30FPS) και Performance mode (1080p, Upscaled σε 1440p, ο θεός να τα κάνει 60 FPS). Το performance mode είναι ΑΘΛΙΟ, με antialiasing artifacts σχεδόν οφθαλμαπάτες που με κάνουν να λέω συχνά “ρε δεν γίνεται να το είδα αυτό”, frame rate τόσο ασταθές που βάζω bloodborne για να βρω την υγειά μου, και στο boss fight που μόλις πέρασα η ανάλυση έπεσε τόσο χαμηλά που σε συνδυασμό με τα εφέ της μάχης, ένιωσα προς στιγμήν ότι έπαιζα σε Xbox 360.
Όπως και με το Zelda, δεν θα αφήσω τον τεχνικό τομέα να με εμποδίσει από το να ευχαριστηθώ το σενάριο που βλέπω. Είναι σε πολλά σημεία ιαπωνικό game of thrones. Σεναριακα έχει πάρα πολύ δυνατή σύνδεση με το theme της σειράς και λες “ναι, παίζω final fantasy” (περισσότερο από ότι το έλεγα στις αρχές του 15, και ας έγινε μέχρι το τέλος του επάξια FF παιχνίδι), απο την άλλη τα FF είναι συγκεκριμένα πράγματα σε gameplay και βλέπω ιεροσυλίες σε gameplay που δεν τις πιστεύω. ΟΚ πες περάσαμε το turn based και το ATB και είναι real time οι μάχες, τα random encounters έχουν εξαφανιστεί από το 12 και πλέον βλέπεις τι πας να πολεμήσεις, αλλά τώρα αφήσαμε και το party πίσω?? Νομίζω το απόγειο σε αυτό το μοντέρνο FF gameplay θα παραμείνει στην κατοχή του FF 7 Remake μέχρι τουλάχιστον το επόμενο παιχνίδι – όπως και να έχει, πέφτει βρομόξυλο και με ικανοποιεί.
Πρόταση μου: αν είστε fan της σειράς FF για το story/lore, θα γουστάρετε. Αν περιμένετε παραδοσιακό JRPG θα απογοητευτείτε. Οι υπόλοιποι που γουστάρετε να αράζετε καναπεδάρα και να πατάτε ένα κουμπί για να γίνουν ΓΑΜΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ και να παίξει το επόμενο cinematic – αυτό το παιχνίδι είναι κυριολεκτικά για εσάς. Προτείνεται πιο εύκολα από το Zelda (και καθαρίζω το στόμα μου με χλωρίνη που το γράφω), αλλά όχι ανεπιφύλακτα.
